Hey,
ik ben 7 weken geleden bevallen van m'n tweede kindje, en ik heb ook van die momenten waarop ik denk: waar zijn we in 's hemelsnaam mee begonnen? Was het wel de juiste keuze? Maar dan komt er een glimlach op het gezichtje van m'n zoontje, of dan komt m'n dochtertje (ruim 2jaar) aangelopen om een knuffel te vragen,... en dan vergeet je die vragen onmiddellijk.
Neem een schriftje, en schrijf alle leuke dingen van je dochtertje op. Wat ze leert, wat ze al kan, welke leuke streken ze uithaalt, waar jij allemaal om moet lachen,... Dan kan je op de moeilijke momenten dat schriftje erbij halen. Misschien helpt dat.
Sterkte. Je komt er wel door!

K'tje

Aah hoe herkenbaar, ik hoor mezelf net toen ons eerste dochtertje die leeftijd had... alleen heb ik dat gevoel NOOIT of te NOOIT durven uiten (behalve tegen mijn vriend die alle rotzooi naar z'n hoofd kreeg). 6.5 maand is gewoon een rotleeftijd! Je kindje kan nog bijna niks maar wil vanalles en heeft overal de hulp van mama of papa bij nodig.

Jij voelt je als een aan huis gebonden schotelvod en ik weet niet of je werkt maar ik deed dat niet en voelde me gewoon helemaal opgesloten en verstoten. Iedereen is ook al lang vergeten dat jij onlangs bevallen bent, en vriendinnen zijn allemaal met hun eigen ding bezig!

Tja wat kan ik zeggen behalve HET WORDT ECHT WEL BETER!
Binnenkort begint die pruts te kruipen en is dan weer een halve dag bezig met de wereld te ontdekken. Vanaf dan worden ze steeds onafhankelijker, en tegen dat ze 18 maanden is, ben je weer ongelukkig omdat ze je "niet meer nodig het"!

Probeer een beetje afstand te nemen van de situatie: ik gaf ook volledige BV, maar durfde op die leeftijd (voor het eerst!) mijn dochtertje al eens bij iemand achterlaten. Omdat afkolven niks voor mij was gaf mijn mama dan gewoon KV, (biobimlac), en dat was echt geen probleem hoor, je hebt alleen op de duur nogal gezwollen borsten :).

Als je lekker iets gaat doen met of zonder je vriend, probeer dan niet over je dochtertje te praten, maak er echt jouw dagje van. Daarna probeer je de situatie eens helder te bekijken.

Waarom huilt je kindje? Heeft ze idd, wat meer rust of regelmaat nodig? Slaapt ze wel genoeg overdag? Onze dochter had toen ongeveer een 2uur wakker, 2uur slapen ritme, hoe gaat dat bij jou? Is ze verveeld? Komt dat dan omdat ze geen aangepast speelgoed heeft, of omdat ze op het punt staat van iets nieuws te leren en het nog niet kan? Of geef je haar de kans niet om zelf met iets bezig te zijn?

En hoe zit het met jou? Ben je zelf niet te moe? Geef je nog nachtvoedingen? Het is nu misschien de moment om die af te bouwen. Geraak je aangekleed voor de middag? Ik voelde me al een heel stuk beter toen ik wat nieuwe kleren ging kopen en elke dag een uurtje uittrok om gewoon eens wat make-up aan te doen, haren te kammen en leuke kleren aan te doen. Onze relatie stond toen ons dochtertje die leeftijd had op hoogspanning, we waren ouders geworden, maar geen man en vrouw meer. Na een bewuste inspanning van beide kanten, veel praten en het eindelijk verhuizen van onze dochter aar haar eigen kamertje kwam die weer terug op de rails.

Een heleboel vragen eh? Maar de antwoorden erop kunnen je hopelijk een stukje verder helpen... want een baby erbij verandert je leven, en het is soms moeilijk om te beseffen dat jij zelf daarvoor niet hoeft te veranderen en gewoon je oude leven moet heroppakken, je bent nu wel "mama" maar je bent ook nog jezelf. (Onder een hele grote laag kaka pipi luier kots en baby troep).

Je mag me altijd een pb'tje sturen... wil je nog wel meer vertellen over mijn GroteZesMaandenDip!

Bedankt voor al jullie reacties!
Het doet deugd.

Het gaat ook al weer iets beter dan deze voormiddag.
Ik zit te lang thuis. Ik ben niet echt iemand om thuis te zitten, maar ik wilde per sé 6 maanden BV geven, en op het werk kolven zag ik helemaal niet zitten.
Over 9 weken ga ik terug werken. Ik kijk er eerlijk gezegd echt wel naar uit. Eindelijk terug een klein beetje structuur in mijn leven, en niet meer die 100% verantwoordelijkheid voor mijn dochtertje.

Ik ben eigenlijk al aan het afbouwen met de BV. Ik had gedacht om de eerste voeding natuurlijk af te bouwen door het groentepapje in de plaats te geven. Maar dat gaat van geen kanten, we zijn nu 3 weken aan het oefenen, en ze wil het maar niet eten.
Daarom heb ik sinds een paar dagen een BV vervangen door een KV. Maar omdat ze zo weinig regelmaat heeft doordat ik BV met vraag en aanbod geef is het moeilijk.

Daarom heb ik net ook besloten dat ik stop met vraag en aanbod en een schema ga invoeren. Ik weet dat dat niet goed is voor de productie. Maar ik ben nu toch aan het afbouwen...

Voor de rest zijn we met haar al naar de osteopaat en naar de kinderarts geweest in het begin. Omdat ze zo veel huilde. De osteopaat heeft niks geholpen. De KA een beetje. Ze had verborgen reflux. Daar heeft ze tot voor kort medicatie voor genomen. Maar dat is nu zo goed als over. Mijn ma denk dat ik ze misschien in het begin verwend heb omdat ik ze toen zo vaak opnam omdat ze zo een pijn had met die reflux... Maar een kindje met pijn kan je toch niet laten wenen...

In ieder geval bedankt voor jullie steun!

Ach meissie toch, als je je echt zo rot voelt moet je er niet mee blijven rondlopen hoor. Als je je gedachten niet kunt volgen en het erger wordt moet ja aan de bel trekken hoor. Veel mensen hebben een postnatale depressie..ik zeg echt niet dat jij het hebet hoor, maar stel dat, het is heel goed te behandelen, je hoeft je echt niet zo rot te voelen!

Sterkte, je mag me altijd pb'en hoor!

Groetjes

Hoi,

ik denk dat een dagje/weekendje ertussen uit, samen met je man, al veel wonderen kan doen. Je bent gespannen en dat voelt je kindje ook aan en daarmee is de cirkel rond. Voel jij je beter dan gaat je dochtertje zich, denk ik, ook beter voelen en meer tevreden zijn. Bij Janna heb ik zo ook een korte periode gehad. Zij had haar weekjes niet, ik al helemaal niet, we staken elkaar op den duur echt aan Even een adempauze genomen en nadien ging het een pak beter!
En voor de rest, de gegeven tips ook uitproberen!
Enne, het kan zijn dat je het iets minder met baby's hebt (wat volstrekt normaal is) en je veel meer gaat genieten van een kind dat iets zelfstandiger is.

Veel groetjes!

Heel herkenbaar! Ik had ook zo'n moeilijk bbtje, wilde de hele tijd maar aandacht en opgepakt worden en veel huilen, huilen . Ik had helemaal geen tijd voor andere dingen.
Het gaat idd een stuk beter als ze gaan kruipen en wat zelfstandiger worden (bij ons va. 9 mnd.).Ik zou proberen om haar toch zoveel mogelijk op te pakken en te laten weten dat je er voor haar bent.Misschien toch proberen om het huis uit te komen en wat mensen te bezoeken.Vertel ze gewoon dat je een huilbbtje hebt, dan begrijpen ze het wel.Of je spreekt af met iemand voor een wandeling, dan kunnen jullie rustig babbelen, terwijl je kindje rondkijkt/slaapt.Of misschien wil iemand af en toe een uurtje met haar gaan wandelen zodat je een uurtje vrij hebt?(en ga dan lekker een boek lezen en niet het huis schoonmaken!).Klinkt allemaal makkelijker gezegt dan gedaan, maar het helpt.
Ons kindje is nu 3,5 jaar en een schatje.Luisterd goed en wil graag helpen, maar heeft nog steeds veel aandacht nodig.Gaat regelmatig een nachtje slapen bij grootouders en is daar al vroeg mee begonnen, misschien zelfs wel met 6 mnd.weet het niet meer.
Maak er het beste van, het wordt echt gauw leuker hoor!

Hallo

Even Anoniem...ik kan me jouw gevoel zo goed voorstellen.
Het lijkt me vreselijk om zoiets te voelen terwijl je eigenlijk van je kindje zou moeten genieten.
Mij lijkt het ook als ik jouw verhaal zo lees dat het geven van bv een grote aanslag op je gemoedstoestand is en dat je ( door vermoeidheid) even de bomen door het bos niet ziet. Het is waar dat baby's sterk reageren op de gemoedstoestand van hun ouders. Als jij gestresst of verdrietig bent zal je kleintje dit oppikken en vervolgens ook gaan huilen en zeuren.

Rust en regelmaat heb ik hier al veel gelezen en ik zweer het je dat brengt niet alleen rust en regelmaat voor je kindje maar ook voor jou. Sinds we hier met onze Jayla een strak dagritme hebben kom ik ook weer aan mezelf en aan leuke dingen toe !

En nog even over het overgaan op groentehapje... Jayla wilde dit eerder ook niet eten. Het was gewoon een gevecht telkens weer. Maar toen kreeg ik de tip om een klein beetje appelmoes door haar hapje te doen zodat het iets zoeter werd ( fruithapje nam ze nl wel) Ik heb dit gedaan en langzaam de appelmoes verminderd en nu eet ze haar groentehapje gewoon op !!
Probeer het eens.. wie weet werkt het bij jou kindje ook !

En tja denk even goed na of je misschien niet al op FV moet overgaan. Je hebt de 6 maanden volgemaakt en er zijn goede kwaliteitsvoedingen op de markt die het voor jou een stuk rustiger kunnen gaan maken. Plus een extra voordeel is dat je het niet altijd zelf hoeft te geven maar het ook aan je man/vriend kunt overlaten.
En... neem een dag of enkele uren "vrij" en laat je kleintje bij je ouders ( lekker vertrouwd) en ga iets leuks voor je zelf doen Echt waar je knapt er echt van op !


Ik wens je heel veel succes en heel veel meer rust zodat je eindelijk van je kindje kunt gan genieten en de mooie kanten van het moeder zijn bewust kunt gaan meemaken


Liefs
Daantje