[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
[Voeg nieuw onderwerp toe] [Reageer] [Zoeken]
[Sortering: Het recentste bericht staat als laatste - sortering omdraaien]
[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
[Reageer]
[Voeg nieuw onderwerp toe] [Reageer] [Zoeken]
[Sortering: Het recentste bericht staat als laatste - sortering omdraaien]
Geen scheidingsangst???| 13/07/2007 @ 10:37 nieke   | Hallo, mijn dochtertje is nu bijna 9 maanden en van de zogeheten scheidingsangst heb ik hier nog niks gemerkt! Terwijl normaal elke baby vanaf 7 à 8 maanden toch door zo'n fase gaat. Hetzij in meer of mindere mate. Maar niks van dat. Oké, dat lijkt wel in orde (ik kan zonder probleem even de kamer uit), maar tevens begin ik ook te twijfelen: Heb ik haar dan niet genoeg aandacht gegeven en kan ze zonder probleem zonder mij en papa?  Of heeft ze de kiekeboespelletjes dan weer heel goed begrepen? Of moet die periode nog komen? Wanneer hadden jullie kindjes die scheidingsangst? Hadden ze er veel last van? Groetjes    |
| 13/07/2007 @ 11:04 Halflingske  | Hey Nieke, Ik weet niet meer precies wanneer Enzo voor de eerste maal last had van scheidingsangst, maar ik weet wel dat het na zijn eerste verjaardag was omdat hij toen al kon stappen. Scheidingsangst en angst voor vreemden (of vreemde dingen) zijn periodiek en komen en gaan. Enzo is nu bijna 2.5 en hoewel hij doorgaans een flinke jongen is (dat weet hij trouwens zelf heel vaak te zeggen) heeft hij nu weer een heel erge periode. Ik mag absoluut niet weg of er komt een vreselijke huilbui. Nochtans is hij al groot genoeg nu om te beseffen dat ik weer terug kom. Er zijn geloof ik wetenschappelijk gezien een aantal factoren waar je kindje aan moet 'voldoen' voor hij effectief scheidingsangst kan hebben. Zo moet er een besef zijn van een eigen ik. En mama of papa is geen onderdeel meer, maar een aparte identiteit. Ik heb ooit ergens gelezen (en dat trouwens zelf gedaan) dat je je kindje een rode stip ofzo op zijn neusje moet verven (ik heb gewoon zwart oogpotlood gebruikt) en dan je kindje voor de spiegel moet houden. Als hij dan zelf naar zijn neus tast en niet naar het kindje in de spiegel heeft hij een besef van zichzelf...  Voila, ik hoop dat je je wat beter voelt, want ik vermoed dat je vast nog wel eens met scheidingsangst te maken zal krijgen... en eigenlijk is dat helemaal ni zo leuk en best vermoeiend  groetjes Lin  |
| 13/07/2007 @ 11:06 Dagmaries | Dagmar heeft ook totaal geen last van scheidingsangst! Ze vindt iedereen even leuk - ik merk wel dat ze ons goed kent en dat we een streepje voor hebben, maar 'vreemden' vindt ze in ieder geval helemaal niet eng en ik kan ook rustig de kamer uitlopen of haar achterlaten bij papa/oma/vrienden/collega's etc. Je slaat de spijker op z'n kop: onze kindjes hebben kiekeboe gewoon heeeeel goed begrepen. Slim zijn ze he...   |
| 13/07/2007 @ 11:19 Mona | Onze oudste heeft er nooit last van gehad. De jongste ook niet, al merk ik sinds 2 weken (vanaf 1 jr) wel dat ze het even vervelend vindt als ik wegga van haar groep op kdv. Dan trekt ze een pruillip. Is alweer over als ik de deur dichtdoe. Eerlijk gezegd heb ik dit liever dan grote drama's als we uit beeld zijn :-) Enneh....mijn oudste zegt me meerdere malen per dag dat ze me zo lief vindt dus ik geloof wel dat ze goed gehecht is  |
| 13/07/2007 @ 11:24 | Hallo, mijn broer zijn jongste had dat later dan 9 maanden, geloof iets rond de 1 jaar. Is in mei 1 jaar geworden en heeft daar nu soms nog last van. Als mijn schoonzus weggaat gebeurt het dat de kamer te klein is. Zelfs al kan ze kruipen tot bij mama, ze blijft lekker zittenw wenen. Nu onze meid gaat naar de dagmoeder gaan, misschien zal ze het dan minder hebben. Zullen zien. Groetjes, Peggy.  |
| 13/07/2007 @ 13:18 isje | hey, Mijn zoontje is morgen 10 maand en hij momenteel ook totaal geen last van scheidingsangst. wij hebben hem wel van kleinsaf overal naar mee gedaan. Hij is ook van heel klein bij mijn ouders blijven slapen als het nodig was. Hij gaat naar een onthaalmoeder en heeft een vaste thuiswacht met de bedoeling het niet te moeilijk te maken als wij eens weggaan maar hij maakt er totaal geen probleem van. Vorig weekend moesten we naar een barbecue van familie en er waren daar ook veel mensen die hij niet kende en hij eiste zelf hun aandacht op. Hij is daar van de een naar de ander gegaan had ons totaal niet nodig. Waar hij wel problemen mee heeft is zijn flesje. Hij wil maar van enkele mensen zijn flesje. Van mij en zijn papa, mijn ouders, onze thuiswacht en de onthaalmoeder. De rest moet er niet aan beginnen. Ik denk niet dat wij te weinig aandacht gegeven hebben aan hem want in bepaalde momenten is het maar mama of papa die hij wil met een lichte voorkeur naar mama en dat is bij bloednames, na de kine, bij RX onderzoeken,... Hij vind die mensen wel leuk maar erna heeft hij toch mama of papa nodig. Naar het schijnt heeft het ook te maken met hoe sociaal je kind is. Een socialer kind zal er minder problemen mee maken dan een iets minder sociaal kind hebben ze mij wijsgemaakt. Ik denk dat we mogen blij zijn. Mijn vriends schoonzus kan haar kind nergens anders doen dan bij haar of haar ouders. Als je er nog maar naar kijkt begint het te wenen. groetjes, Isje   |
| 13/07/2007 @ 14:12 sass1e | He Nieke, Die angstfase kan varieren van een aantal weken tot maar een dag! Bijna elk kindje krijgt het in meer of mindere mate. Het kan dus best zijn dat het bij jullie maar een dag is geweest, en dat je het daarom niet hebt opgemerkt. Groetjes, Saskia   |
| 13/07/2007 @ 14:13 kelleke | hier ook geen last van scheidingsangst. kan hem afzetten zonder probleem. juist als hem ga halen bij de om en ik durf dan richting de deur te gaan zonder dat ik hem pak dan is het wel wenen, maar anders nooit. lacht ook naar iedereen. eigenlijk hoop ik dat het zo blijft want vind dit wel veel leuker om hem weg te doen dan dat hij altijd zou wenen   |
13/07/2007 @ 19:15 | Mijn kinderen hebben hier alledrie heel veel last van gehad. Mijn dochter was amper vier maanden toen ze zelf niet wou kijken naar iemand anders. Alleen mama en niemand anders. Ik heb toen ze vijf maanden was één maal geprobeerd om mn ma voor haar te laten zorgen maar dat was een groot drama. Mijn ma zei; vertrek maar binnen vijf minuten is het over maar ze heeft uren!! geweend tot ze uiteindelijk doodmoe in slaap is gevallen. Sindsdien durfde ik haar nooit meer alleen laten en dat heb ik ook nooit meer gedaan. Bij haar heeft het geduurd tot ze naar school ging ( Bijna drie ). Mijn jongens hadden het ook maar niet zo vroeg en mijn jongste zal zelfs nu nog naar niemand gaan die hij niet goed kent. Als we bezoek hebben ( oma, opa, tante, nonkel) dan blijft ie altijd eerst een tijdje in mijn buurt en na verloop van tijd begint hij dan zelf met hen te spelen. Ik heb heel veel slecht commentaren gekregen ( vooral schoonouders) dat ik men dochter niet dwong om bij anderen te gaan want ik ging er zogezegd een associaal kind van maken... Mijn dochter is nu zes en het sociaalste meisje uit... Ze speelt en praat met iedereen op school en bij familie en kennisen en bij vreemden kijkt ze eerst even de kat uit de mouw en als ze ziet dat het te vertrouwen is ( mama in de buurt, juf in de buurt,...) dan heeft ze daar ook geen problemen mee. Wat ik maar wil zeggen is dat elk kind anders is en ieder kind leert op zn eigen tempo mensen te vertrouwen en het verschil tussen 'goed' en 'kwaad'. Het is heel vermoeiend en zwaar als je kinderen zo zijn maar ik heb het er wel voor over. Als je kind die aanpak nodig heeft dan moet dat maar. Als jou kindje er ( nog )geen last van heeft dan zal dat wel in zn persoonlijkheid liggen. Geen zorgen om maken zou ik zeggen.      |
[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
[Reageer]