hoi,
ik ben 23 en 2.5maanden geleden ben ik zwanger geworden, vorige week woensdag ben ik mijn ouders gaan bezoeken in belgie (ik woon in frankrijk met mn man)..drie dagen na mijn aankomst begon ik te bloeden en vanaf dat moment wist ik het: dit is niet goed! ik zei het aan mn moeder maar we besloten te kijken of het niet vanzelf zou ophouden, het was immers niet veel en ik voelde me goed...drie uur later merk ik dat het erger is geworden, mijn moeder maakt dadelijkeen afspraak met een gyneacologe en een half uur later ontving deze laatste ons...na een echo gedaan te hebben zei de dokter: het spijt me...ik viel neer in de zetel en kon maar aan een iets denken: mohammed (mijn man) , hoe zal ik het hem vertellen??en dan nog aan de telefoon??mijn moeder heeft gepraat met de dokter, ik zat er beduust bij met tranen die over mn wangen gleden...nu eindelijk iedereen op de hoogte was en iedereen blij was voor me werd alles van me afgenomen..waarom??
nadien heeft mn moeder alles nog eens herhaalt: vraag: wil je een curetage doen of wacht je af tot het natuurlijk gebeurd? ik koos voor het tweede...savonds had ik enorme pijn die pas een beetje geminderd is na 4lange uren....
dan gaan slapen, volgende dag heeft mn man gebeld en ik ben beginnen wenen aan de telefoon...hij heeft de eerste trein genomen om bij me te kunnen zijn en toen hij van de trein stapte begon ik het pas echt te beseffen: de baby is weg....mijn man moest de volgende dag weer naar huis toe voor het werk en hij voeg of ik niet mee wou maar aangezien ik dan de hele dag alleen thuis zou zitten besloot ik in belgie te blijven...grote fout!
tijdens de dag gaf mn moeder mij verstrooiing, gingen we wandelen, spelletje spelen, enz maar savonds huilde ik mezelf in slaap...woensdag besefte ik pas echt hoe hard ik mijn man nodig had en nu ben ik weer bij hem...het doet deugd maar op sommige momenten dringt de harde waarheid tot me door: ik ben niet meer zwager!!!en dat doet nog evenveel pijn als een week geleden...kan iemand me raad geven? ik wil verder met het leven, mijn kinderwens is nog even groot (zelfs nog groter) als voor de miskraam maar ik barst ngo steeds in tranen uit als ik besef dat het gedaan is en dat we nu nog langer zullen moeten wachten voordat hier een kindje rondtrippelt....het doet me pijn dit te beseffen..kan iemand me helpen over dit verdriet heen te komen? heeft iemand hier ervaring mee??
groetjes

Fempie,

Ook ik heb 4 aug. een miskraam ehad met 5 weken. Het ergste van alles is dat we meer dan 30 maanden hebben moeten wachten alvorens ik eindelijk zwanger werd. Geen medische oorzaak gevonden.

Mijn grote angst is dat het weer ruim 2,5 jaar gaat duren voor ik zwanger word. Dit jaar word ik 36...

Hey meiden mag ik er bijkomen?
Vorige week maandag bleek ik 5 weken zwanger te zijn na anderhalf jaar proberen.
Nu gisteren was mijn HCG waarde maar 83 meer.
Ik ga een spontane miskraam krijgen zegt dokter.
De natuur zit ons duidelijk niet mee
Mogen wij direct terug beginnen klussen na een mk? of moeten wij een maand wachten?

zal ik zeker doen, dank u Fempie!