[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
[Voeg nieuw onderwerp toe] [Reageer] [Zoeken]
[Sortering: Het recentste bericht staat als laatste - sortering omdraaien]
[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
[Reageer]
[Voeg nieuw onderwerp toe] [Reageer] [Zoeken]
[Sortering: Het recentste bericht staat als laatste - sortering omdraaien]
vrantwoording| 01/09/2007 @ 12:11 | hallow k ben nu eenpa weken zwanger heb het de vader vertelt maar die wil er niks van weten..wat vinden jullie hier nu van? ik vind het belachellijk..wel de lusten maar niet de lasten.k hoor nu ook helemaal niks meer van hem.k vind het nie eens zo heel erg dat ik niks meer hoor.alleen gaat het mij om de vrantwoording.  |
| 03/09/2007 @ 15:33 Wenneke    | Een vraagje, hoe oud ben jij en hoe oud is de papa?  |
| 22/09/2007 @ 21:53 Mimie | hallo,, k heb het zelfde, k hoor ook niks. ik had het in begin heel moeilijk mee, ma ben gewoon zwaar teleurgesteld in hem.. maja wat is nu een goede beslissing he.. wie ben k om het kind bij hem weg te houden, ma wie is hij om zijn verantwoording niet te pakken?? is gewoon heel moeilijk, en tijd zal het vast leren.. Gr....  |
| 18/10/2007 @ 15:31 Esterke  | hoi, Ik vind persoonlijk dat het niks uitmaakt hoe oud je bent of hoe oud de papa is. Maar in de leeftijd kan het wel duidelijk worden waarom hij zich er niets van aantrekt, maar in mijn ogen heb je volkomen gelijk op het vlak dat hij wel de pleziertjes wil maar de plicht niet. Aan de andere kant moet je bij jezelf ook de vraag stellen of die zwangerschap een ongelukje was of niet, was het samen geplant??? Het kan inderdaad zijn dat hij absoluut nog geen kinderen wilde/wou en dat hij daardoor nu de gemakkelijke weg neemt. Als het niet geplant was en niet samen een keuze was, dan zijn jullie eigenlijk alletwee in de fout gegaan, want dan hebben jullie ook niet de nodige voorzorgen genomen om een zwangerschap te voorkomen. Toch wens ik je veel succes bij je zwangerschap en geboorte, en alleen zal het ook zeker lukken hoor, je zal er verstelt van staan hoeveel mensen in je omgeving er voor je klaar zullen staan. En een vader heb je niet persee nodig, je kindje zal zo ook gelukkig worden.  Groetjes esje  |
| 19/10/2007 @ 11:40 Ralph | Dat is niet helemaal waar wat je zegt... dat een kind zonder papa ook wel gelukkig wordt. Het is alom bekend dat kinderen met een afwezige of passieve papa toch echt iets belangrijks missen. Zo wordt bijvoorbeeld het verantwoordelijkheidsgevoel "aangetast". Een kind heeft altijd een vader EN een moeder nodig, je kan niet zomaar een van de twee weghalen. Ik zou dan ook toch de vader min of meer verplichten om met zijn kind om te gaan. Anders had hij maar een condoom moeten gebruiken. Je zet een kind op de wereld en dat kan je niet zomaar negeren. |
| 19/10/2007 @ 13:49 Esterke | Hoi Ralph, Ja en neen. Ik ken toch wel enkele kinderen die geen vader hebben of niet meer hebben, ligt veel aan opvoeding, gezinstoestant en ingesteltheid en karakter van het kind. Sommige kinderen zullen volkomen normaal ontwikkelen en zullen eigenlijk geen gemis hebben, anderen daarentegen helemaal het tegenovergestelde. Maar als je er zelf positief tegenoverstaat zal't al bij al echt wel meevallen. Maar ja de meesten staan er natuurlijk liever met twee tegenover dan alleen, want een partner of familie is natuurlijk toch nog wel iets anders. Groetjes esje |
| 24/10/2007 @ 21:26 mama2008 | hey ik ben het met esterke eens met wat ze zegt. mijn kind zal opgroeien zonder zijn vader omdat hij liever had gehad dat ik de kleine weg had laten halen  nou nee mij nie gezien ok het kwam heel onverwachts was nie geplant maar hij wil alleen maar de lusten en niet de lasten ik neem ze beiden en ben nu 19 weken  mijn kind probeer ik zo goed mogelijk bij de vader weg te houden want hij is aan de alcohol geslagen en daarbij hij heeft zn handen los zitten. ik ken meiden/jongens die zonder vader zijn op gegroeit en je kunt het niet aan hun merken dat ze een vader in hun leven hebben gemist het ligt er gewoon aan hoe je er mee om gaat en wat zeg je tegen je kind als het er om vraagt waar zn vader is? ik ben zelf 19 en mn ex dus de vader van mijn kind is 24. hij staat niet als vader op papier. hij wil er nu ook nix mee te maken hebben hij liep tijdens de vakantie achter andere meiden aan terwijl hij wist dat ik zwanger van hem was.  |
04/12/2007 @ 13:20 | een kind heeft perse niet een vader nodig. mijn ex heeft mij laten vallen toen ik zeven weken ver was. en ben eigenlijk blij dat ik van hem vanaf ben. want hij is nu aan de drugs. mijn ex mag hem gelukkig prijzen dat ik hem zelfs niet laat mee opdraaien voor de kosten enzo. ik heb mijn zoontje ook tot en met zen twee jaar alleen opgevoed en die kwam niks te kort. kwa mentaal als andere zaken. er hebben al heel wat meiden dit probleem overwonnen. vanaf dat je kindje is geboren zal je die pipo wel vergeten. een moeder weet altijd wat goed is voor haar kindje   |
| 07/12/2007 @ 22:13 milo  | Ik vind het eigenlijk wel een beetje erg voor de papa's dat er altijd gezegd wordt dat ze eigenlijk niet nodig zijn in de opvoeding van een kind. Het is precies alsof ze enkel nodig zijn voor de verwekking en dan gedaan. Ja er zijn mannen die hun verantwoordelijkheid niet nemen en sucken big time als vader maar er zijn ook moeders die het niet goed doen. Ook vaders kunnen een kind alleen opvoeden en kunnen er verdomd goed in zijn ook. Gelukkig heb ik een happy relatie met mijn man en mijn dochtertje kijkt enorm op naar haar vader. Hij is haar God. Wanneer ze wakker wordt is het eerste dat ze zegt: papa. En ik vind dat heel mooi. De manier waarop zij beiden samen spelen en ravotten. er is enorm veel liefde tussen die 2. Mijn man moet veel weg naar het buitenland voor zijn werk. Soms zelfs 4 maanden aan een stuk. Ook al is ze nog zo klein, ze mist hem enorm. Wie ben ik dan om te zeggen dat mijn dochter geen vader nodig heeft in haar leven? Ik ben opgegroeid met een agressieve vader en heb helemaal geen goede kindertijd en jeugd gehad. Ik heb hem nu ook volledig gebannen uit mijn leven. Maar ik zie het toch als een gemis hoor. Zeker als ik mijn man en dochtertje zo bezig zie. Zo moet het zijn. Zo hoort het. En ik ben blij dat ik dit geluk kan geven aan mijn kinderen. Dames, vaders zijn echt belangrijk. Is het niet om met je kindje te spelen, dan is het om sterk te staan om samen je kindje op te voeden. Esterke, je zal idd mensen kennen die zonder vader zijn opgegroeid maar hoe zij zich effectief voelen hierbij kan je eigenlijk niet weten. Ze gaan zeggen dat ze het niet gemist hebben maar neem maar van mij aan dat er toch ergens iets knaagt. Ook al weten ze niet precies wat. Ralph, aan je reactie te zien raakt het je wel dat men denkt dat je geen vader nodig hebt om gelukkig te zijn. Dat siert je en doet blijken dat je een goede papa bent of toch zeker zult worden!    |
15/12/2007 @ 22:13 | Ik zou hier graag ook even op willen reageren. Ik ben ook opgevoed zonder vader, en ik heb het wel degelijk erg gemist. Het was vooral wanneer ik op school zag dat er kinderen opgehaald werden door hun vader. Of als ik bij een vriendinnetje ging spelen, en daar ook een vader in huis aanwezig was. Ik ging me heel erg 'anders' voelen, omdat ik geen vader had. En daar heb ik erg veel last van gehad. Mijn moeder is een paar jaar geleden opnieuw getrouwd met een ontzettend lieve man die ik nu als mijn vader zie. Ik besefte me maar al te meer wat ik al die jaren heb gemist. Er wordt inderdaad wel vaker gedaan alsof een vader minder belangrijk is als een moeder, maar dat is absoluut niet zo. Ze spelen allebei een andere rol in het ouderschap. Maar, dit is enkel mijn verhaal. Het verschilt enorm per situatie, dus ik wil absoluut niet beweren dat een kind er altijd onder lijdt wanneer een van de ouders niet aanwezig is. Ook wil ik nog even benadrukken dat mijn moeder mij in haar eentje geweldig heeft opgevoedt in die jaren. Evenals mijn broer en mijn zusje. Maar het is nu eenmaal voor een moeder vrijwel onmogelijk om ook voor vader te spelen. Carleen, nog heel veel sterkte en ik hoop dat de vader misschien ooit nog zijn verantwoording zal nemen.   |
| 13/02/2008 @ 10:01 Sabine | keuze Het is verschrikkelijk om te horen dat sommige mannen zo gemakkelijk een zwangere vrouw in de steek laten. Een kind wordt altijd door twee mensen gemaakt, als je er echt geen wilt, dan kan je daar als man ook je best voor doen. Het is niet de plicht van de vrouw alleen. Het lijkt me voor kinderen inderdaad beter om een papa te hebben, maar helaas heb je niet altijd de keuze. Als vrouw kun je om verschillende redenen alleen komen te staan. Je man kan je in de steek laten, maar hij kan ook overlijden. Het lijkt me trouwens beter om geen papa te hebben, dan een papa die aan de drugs of de alcohol zit. Dat soort papa kan meer schade aanrichten dan een afwezige papa. Maar om de mannen die het hart wel op de juiste plaats hebben gerust te stellen: de meeste vrouwen vinden papa's wel degelijk belangrijk! Niet alleen kindjes hebben een papa nodig, maar vrouwen hebben hun man even hard nodig, alleen zeggen we dat niet altijd. |
| 13/02/2008 @ 12:05 | Tuurlijk hebben kinderen pappas nodig..Maar dat hoeft heus niet perse de biologische pappa te zijn.. Mijn twee oudere kindjes zijn uit een eerdere relatie geboren..Echter ook deze papa was er niet aan toe om pappa te worden..Kwam hij na een aantal jaren achter en verliet ons..De jongste was twee jaar oud..Daarna verliep de omgangsregeling stroef..Hij had er geen behoefte aan of zag de noodzaak niet geen idee..Hij had ze om de veertien dagen een weekendje van vrijdagavond tot zondag..Echter de kinderen werden niet gewassen kregen geen schoon ondergoed en de haren werden niet gekamd..Zaten het hele weekend voor de tv..tot ze weer naar mij toe mochten..Na ruim een jaar kwam ik een nieuwe partner tegen..Deze was in vele opzichten anders..Maar het meeste in zijn benadering naar de kids..Hij stoeide met ze..Bekommerde zich om ze en deed veel dingen voor ze die hij niet hoefde te doen..De echte papa liet langzamerhand steeds meer merken er geen zin in te hebben..En uiteindelijk heeft hij besloten ze helemaal niet meer te halen..(heb ook nooit een cent van hem gehad voor kleding/school/voeding van ze..Later werd me dat door zijn familie verweten dat ik niet had gebedeld bij hem..Jah sorry hoor maar als ik om iets vanzelfsprekends moet bedelen laat maar dan doe ik het allemaal zelf wel..) Ook al zat ik in de bijstand..Heb het wel allemaal gered.. Maar goed de nieuwe man in mijn leven accepteerde de kids als de zijne..Ook de financiele kant hield hem niet tegen..Wanneer ik eens echt niet uitkwam zorgde hij voor het schoolgeld..of wat anders.. De kinderen kende je na tijden niet meer terug ze bloeiden geheel op..Lekker stoeien en zo meer..Ook de disipline is hem niet vreemd want hij zal nooit een andere lijn volgen dan mij..Na een tijdje noemden ze hem zelfs pappa de blik in zijn ogen zal ik nooit meer vergeten dat moment.. Nimmer heb ik toendertijd iets slechts over de echte pappa gezegd..Sterker nog verdedigde hem door de boel te romantiseren..Tot zowel ik als men oudste dochter hulp nodig hadden..Deze psygotherapeut (sorry voor spelfout) Vertelde me dat kinderen zelf wel konden bepalen of hij wel of niet goed voor ze was..en ik dan niet moest doen of dat niet zo was..Later bleek dat daardoor men dochter een psygisch probleem had ze wist dat het niet goed ging tussen haar pappa en zij maar door mij raakte ze in de war.. (het kind was vier toen ik scheidde en vijf toen ze voor het laatst geweest was bij hem..) Vanaf het moment dat ik eerlijk was zoals therapeut gezegd had..Durfde men dochter ook te praten over hem..En ja nu is hij in haar ogen een boeman die hen niet goed verzorgde..Maar helaas is dat de waarheid..Die ik dan weer liever voor haar weg hield terwijl ze zelf aangaf die keuze al gemaakt te hebben kinderen zijn niet gek..Inmiddels heeft ze het bijna nooit over hem en is de nieuwe pappa de enige echte goede pappa en zouden ze beiden door het vuur gaan voor hem..En natuurlijk wederzijds.. Kortom nee zonder een pappa kan een kind niet..maar of die pappa een biologische pappa of later bijgekomen pappa is dat maakt geen verschil..Liever geen biologische goede pappa dan een slechte die alleen maar verdriet veroorzaakt bij ze..(en dat hoeft dan niet eens een nieuwe relatie te zijn hoor..Kan ook gewoon een goede vriend zijn) Maar goed dit is mijn mening gebasseerd op mijn ervaringen..Sorry voor men lange episode maar moest het toch ffies kwijt..     |
| 13/02/2008 @ 13:25 Geja  | Een kennis van mij is opgegroeid zonder vader. Op zich is ze ondanks dit gemis(zo zie ik het toch) over het algemeen een heel gelukkig mens. Waar zij het wel heel moeilijk mee heeft gehad is de afwijzing. Pittig hoor. Ik begrijp mensen die voor hun eigen vlees en bloed weglopen niet. Maar mischien(hopenlijk) dat het besef en de liefde bij deze toekomstige vader na de geboorte wel komt. Een heuze baby is toch vele malen werkelijker als een dikke buik.   |
[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
[Reageer]