[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
[Voeg nieuw onderwerp toe] [Reageer] [Zoeken]
[Sortering: Het recentste bericht staat als laatste - sortering omdraaien]
[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
[Reageer]
[Voeg nieuw onderwerp toe] [Reageer] [Zoeken]
[Sortering: Het recentste bericht staat als laatste - sortering omdraaien]
zo wisselend...| 09/09/2007 @ 23:34 Evy    | Dag dames, wou het hier even kwijt... In juni zijn we ons lieve meisje verloren na "slechts" 13 weken. Het was een enorme hel in het begin... Huilbuien, dromen, kwaad, noem maar op... Nu bijna 3 maanden later, gaat het wel al wat beter, maar het blijft toch zo pijnlijk... Vooral als ik nu buikjes zien van 6 maanden zwangerschap, kan ik zo kwaad worden, jaloers zelf. Zo had ik ook kunnen zijn denk ik dan... Hebben jullie het ook dat jullie van het ene gevoel in het andere rollen? Verdriet, kwaad, berusting, jaloers, angst??? Het is allemaal zo oneerlijk... Soms krijg ik het gevoel: gaat dit ooit beteren? Kan ik de draad ooit weer gewoon opnemen? Soms heb ik echt ook het gevoel een masker op te zetten voor de buitenwereld... dan lach ik wel maar eens alleen dan krijg ik het toch zo moeilijk... Groetjes Evy     |
| 10/09/2007 @ 07:37 kathy mortier  | hey Evy, Eerst en vooral veel sterkte toegewenst. Een kind verliezen valt niet mee, en zeker niet als heel de wereld wel goed zwanger blijkt te zijn. Ik ben al 2 kindjes verloren, beide vroeg in de zwangerschap. Bij mij is dat gevoel van boosheid, angst en heel veel verdriet en jaloezie nog helemaal niet over. Integendeel... ik moest 2 weken geleden bevallen zijn en dat doet me nu enorm veel pijn. zeker nu een vriendin juist bevallen is en er heel graag mee pronkt (ze heeft daar alle recht toe) Ik vraag me ook vaak af of het gevoel ooit zal beteren... en of ik ooit wel kinderen zal krijgen... Ik heb binnenkort een afspraak in het uz en ik hoop dat ze me daar zullen kunnen helpen. veel groetjes Kathy  |
| 10/09/2007 @ 07:58 Suus  | Hallo Evy (leuke naam trouwens...   )Het zijn allemaal hele normale en herkenbare gevoelens die je hebt! Ook dat het zo wisselend is. De ene keer denk je dat het wel goed met je gaat, terwijl je een paar dagen later weer intens verdrietig kan zijn (wat sommige mensen helemaal niet begrijpen, je moet immers geduld hebben....  )Vorig jaar zo'n 2 maanden na mijn curettage had ik de ergste periode (tot dan toe). Gelukkig werd ik in die cyclus zwanger van mijn dochter en heb ik de miskraam (missed abortion) een plekje kunnen geven. Sindsdien ben ik er ook niet meer verdrietig over geweest. Maar kan me voorstellen dat als je richting je uitgerekende datum gaat en je nog niet zwanger bent je "helemaal gek wordt". Ik wens jou en ook Kathy dan ook heel veel sterkte met jullie verlies en het verwerken en bovenal hoop ik dat jullie heel snel weer zwanger zijn en zullen bevallen van een gezond kindje!! Groetjes, Suus   |
| 10/09/2007 @ 10:22 fropsel | hoi wat jullie voelen is niet meer dan normaal, denk ik. wij zijn na 12.5 weken onze eerste spruit verloren. Daarbij komt dat op dat moment mijn zus 15.5 weken zwanger was. Stel je voor... Ik werd er dus van heel dicht bij mee geconfronteerd. Ben meerdere malen gek geworden en dan toch weer blij. Toen mijn metekindje geboren werd, was ik helemaal verscheurd. Verdrietig om mijn eigen spruitje dat niet veel later zou geboren moeten worden, maar ook zo vertederd door dat kleine meisje dat vocht om groot te worden (was een prematuurtje). En 't is wellicht niet te verstaan voor de anderen. Iedereen dacht dat ik er 'eindelijk' over was, maar dat werkt zo niet, je geraakt er niet ineens over, tenzij je terug zwanger bent en dat je die zwangerschap zal voldragen... Tegen dat ik uitgerekend was (vorige maand), was ik nog niet zwanger. Die dag heb ik volgepropt met afspraken, maar ik heb ervoor gezorgd dat ik niet moest gaan werken en ook dat de datum NERGENS neergeschreven werd. 't Was zo'n dag die gewoon nooit geschiedenis moest worden... Ondertussen ben ik wel weer zwanger (nog maar net). En ik durf er niet van genieten, ik negeer het gewoon. Hoe minder ik het besef, hoe beter, want dan hoef ik straks ook geen afscheid te nemen, want zoals ik het nu voel, wacht ik gewoon tot het weer mis gaat gaan. Ik weet dat bij mezelf het verdriet om het verlies evolueerde naar angst om nooit meer zwanger te geraken, en daar dan weer verdriet over... en nu ben ik zwanger, het verdriet en de angst om de vorige zaken zijn minder, maar ook nu ben ik niet zeker... Maar je moet vertrouwen hebben en houden al is dat helemaal niet gemakkelijk en dat zeg ik niet omdat ik dat vermoed... Natuurlijk wel, achteraf is het allemaal gemakkelijker, maar ik ken de hel waar jullie in en uit geslingerd worden.... groetjes Frops. |
| 10/09/2007 @ 11:09 Lunneke  | Hey Evy, Ik kan je gevoelens maar al te goed herkennen... Ik heb na de geboorte van mijn dochtertje 3 miskramen gehad, waaronder ook een meisje met het syndroom van Turner, het zat dood op 11 weken en is gecuretteerd... ben daar heel slecht van geweest... maar heb tamelijk snel de draad weer opgepakt (ik wou zo snel mogelijk weer zwanger zijn) en dat lukte telkens zeer snel, helaas heb ik nadien nog 2 miskramen gehad... Maar je ziet, aan alle ellende komt een einde en ondertussen ben ik bevallen van een zoontje... Die pijn slijt echt wel, zeker als je uiteindelijk toch je kinderwens in vervulling ziet gaan... Veel sterkte en hopelijk snel terug zwanger... Dikke knuffel Lunneke   |
| 10/09/2007 @ 17:05 karen  | Hier gaat het ook op en af. Eerst het verwerken van de miskraam, dat kan echt wel een poos duren. Dan komen er plots weer veel meer goede dan moeilijke dagen tot... het opnieuw zwanger worden niet zo snel gaat als je hoopte en die uitgerekende datum alsmaar dichter komt. Hier is de eerste datum alweer voorbij, de tweede nadert met rasse schreden en er is alweer een derde datum bijgekomen om te vrezen. De ene dag heb ik genoeg vertrouwen om er weer tegenaan te gaan. De volgende dag is de toekomst één groot zwart gat.. Ik weet dat alles weer beter zal zijn, wanneer ik weer zwanger ben. Hoe het zal gaan na een volgende miskraam... Lichamelijk blijft de pijn hetzelfde, emotioneel wordt het steeds moeilijker. De omgeving heeft er ook steeds minder begrip voor, gewoon omdat het de zoveelste miskraam is en hoe lang kan je met iemand anders meeleven... Karen     |
| 10/09/2007 @ 20:35 Evy | Dag dames, bedankt om al zo snel te reageren. Blij om te horen dat het bij jullie ook zo op en af gaat. Doet toch een beetje "deugd" te weten dat je je niet alleen zo rot voelt. Ik ben ook erg bang om nog niet zwanger te zijn als de uitgerekende dag nabij komt. Voor mij is het helaas niet zo evident om die bewuste dag te "vergeten" of plannen te maken om het een beetje te ontlopen. Dat is dus het nadeel van 31 december uit geteld te zijn... Geen gewone dag... Ik vind het toch zo vreemd om telkens op en af op die roetsjbaan te zitten, dan blij, dan totaal ontredderd, soms kan ik me ook zo schuldig voelen als ik een goeie dag heb... En idd, de omgeving blijft dit niet "normaal" vinden, idd zo weinig begrip... Ik weet dat het waarschijnlijk pas echt betert als ik eens terug zwanger ben, maar ook daar heb ik nu een razende schrik. We zijn al weer aan het proberen, maar ik moet toegeven dat ik het doodsbenauwd krijg als ik eraan denk dat het weer zover zou kunnen zijn... voornamelijk ook bang dat het weer zou mislopen...Ik besef ergens wel dat dit normaal is, maar toch, zo vreemd allemaal. In elk geval bedankt voor al die lieve woorden... |
| 10/09/2007 @ 21:07 Suus | Evy, je moet je absoluut niet schuldig voelen als je een goede dag hebt!! En inderdaad als je weer zwanger bent is dat ook best eng, dan ben je bang dat je het nog een keer moet meemaken. Maar misschien mag je wat vaker op controle komen?? Ik kreeg heel veel echo's dat was erg fijn om die eerste onzekere weken door te komen! Het is inderdaad heel treurig dat veel mensen in je omgeving het niet begrijpen hoe je je voelt. Dat heeft mij toen ook heel veel pijn gedaan! Probeer je er niet al te veel van aan te trekken, al is dat erg moeilijk. Karen wat verschrikkelijk verdrietig dat jij al meerdere malen een miskraam hebt moeten doormaken. Hebben ze daar een oorzaak voor gevonden? Ik hoop dat je snel een tweede wondertje in je armen mag houden! Een wonder blijft het! Fropsel: gefeliciteerd met je zwangerschap! Ik hoop voor je dat het helemaal goed blijft gaan en dat je over een paar weken heerlijk kunt genieten van het zwanger zijn! En Lunneke gefeliciteerd met de geboorte van je zoon! Groetjes, Suus |
| 13/09/2007 @ 15:46 Emma (werk - kan niet inloggen | Hey Evy, Zoals wij al dikwijls besproken hebben, blijft het inderdaad een verwerkingsproces van dag tot dag. De ene dag is de andere niet. Er zijn van de vreselijke dagen bij dat je de hele dag zou kunnen huilen en kwaad bent op iedere zwangere vrouw of mama, en er zijn dagen dat je weer even echt kan lachen, en ja, ik voel mij daar op het einde van de dag ook schuldig over. Maar we houden van ons kindje, het is voor eeuwig in onze gedachten en in ons hart. En wees maar zeker dat ons engeltje dat weet en voelt hoor! Stilletjesaan zullen er meer goede dagen dan slechte dagen komen, daar moeten we in geloven. En echt een plaatsje geven, ik vrees dat we dat pas zullen kunnen wanneer we opnieuw een wondertje in onze buik hebben. Veel sterkte meid! Weet dat ik aan je denk en met je meevoel! Het komt wel goed... we zullen ons beebje zien in ons volgende Veel liefs Emma |
| 17/09/2007 @ 13:48 Emma  | Hier ook weer zo een vreselijke dag... Zaterdag ongesteld geworden! Het drukt je telkens weer met de neus op de feiten, we zijn ons beebje kwijt en er is alweer nog geen nieuw wonder op komst. We waren er zo dicht bij... Hopelijk voelen we ons gauw weer beter hé meiden!    |
| 18/09/2007 @ 12:12 karen | Ook ik ga momenteel niet echt zingend door het leven...  wachten wachten wachten.... het vreet serieus aan een mens momenteel is het wachten op een eisprong. Ik voel die serieus en dus is er even niet aan denken er echt niet bij. Bij elk steekje denk ik meteen van... zou het nu doorzetten, is dit het begin van de eisprong. Tot hiertoe nog niets. Nu is het wachten en hopen op een snelle zwangerschap, wachten op de uitslagen van alle onderzoeken, wachten op.... en over een paar maanden is het misschien weer vrezen dat de zwangerschap alweer voorbij is voor ik er van heb kunnen genieten, vrezen dat het alweer mis zal gaan... bah |
| 19/09/2007 @ 13:48 Evy | Vandaag weer een mindere dag, pfff... toch triestig om zo'n verleden mee te dragen, voor ieder van ons dan... Ik begin me dingen te herinderen van die bewuste week waarin onze wereld instortte, dingen die ik eigelijk wat verdrongen had, pijnlijk om ze weer zo helder voor me te zien... Ik voel ook vanalles, steekjes in onderbuik, witverlies, hopen durf ik niet, ik wil geen teleurstelling volgende week...  Karen, ik hoop dat je snel die eisprong voelt, en goed klussen dan maar... ik duim voor je mee in elk geval... Ik zie aan je banner dat jullie een adoptieprocedure gestart zijn. Hopelijk komt het snel allemaal in orde... Emma, hoe gaat het nu met jou? Die verdomde  te boven?Dikke knuffel aan iedereen Evy [Laatst gewijzigd door Evy - 19/09/2007 @ 13:50] - |
| 19/09/2007 @ 14:20 Emma | Hey Evy, Het klinkt zo bekend in de oren! Raar hé, dat dat pas zoveel later allemaal terugkomt! Ook ik herinner me steeds meer van die bewuste avond, de echo en de dag van de curretage. Het lijkt allemaal weer alsof het pas gisteren was... Ik kan je alleen maar heel veel sterkte wensen en hopen dat je je snel weer beter voelt! En natuurlijk duimen dat dat wondertje alweer terug op komst is! Als je me nodig hebt, ben online op msn hé! Liefs Emma Dag Karen, Het moet vreselijk zijn iedere keer opnieuw door die hel te moeten gaan! Ik hoop dat ook jullie snel een tweede wondertje mogen verwachten, of het nu uit je buik of met de ooievaar komt Veel succes en veel sterkte ook met het verlies van jullie engeltjes!Groetjes Emma |
[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
[Reageer]