Hey Angel, leef met je mee en begrijp je gevoelens volkomen. Ikzelf ben 33 jaar en ben sinds vorig jaar samen met mijn vriend van 52 jaar die al 3 volwassen kinderen heeft van een vorig huwelijk.
Ik heb een moeilijke jeugd en puberteit gehad en het enige waaraan ik me steeds heb opgetrokken was het idee dat ik ooit kinderen zou krijgen (zelfs studeren ben ik deels met die gedachte gaan doen) waaraan ik alles kon geven wat ik nooit heb gehad: liefde en aandacht. Maar ik wou dit kind een gezin geven en er dus niet lukraak op afgaan om kost wat kost een kind te hebben. Mijn eerste relatie was ellendig en heeft me 6 jaar van mijn leven gekost tot ik het geluk gevonden heb met mijn huidige partner. Vanaf onze eerste afspraak heb ik hem gezegd dat ik altijd al van 4 kinderen heb gedroomd (hoewel nu niet meer realiseerbaar) waarop hij antwoordde dat hij misschien dan ook ooit eens zijn 4de kind zou krijgen. We hebben er meermaals over gelachen, maar niet echt serieus over gebbabbeld (want zoiets doe je toch niet na een relatie van 1 maand) tot hij na 3 maanden op een zondagmorgen zei dat hij er nooit echt diep over had nagedacht maar dat er wel een kind zou komen als ik dat echt wou en dat het zelfs snel moest gaan gezien zijn leeftijd. Ik was in de zevende hemel, maar eerst moesten we denken aan renovatiewerken en door allerlei spanningen zei hij mij tijdens een ruzie dat ik mijn kinderwens mocht vergeten of het maar moest afbollen; een echte schok voor mij, mijn droom viel in stukken uiteen, ik huilde alle dagen tranen met tuiten en hij werd steeds onverschilliger. Daar ging alweer mijn kans op geluk, zijn argumenten (leeftijd, gezondheidsproblemen, problemen met zijn kinderen, verantwoordelijkheid, etc... vonden bij mij geen weerklank want hij had het mij beloofd en ik vond hem een egoïst en een leugenaar enz) maar ik kon hem niet verlaten en we hebben aan onze relatie gewerkt en ik heb in alle talen gezwegen over een baby want dit maakte het alleen maar erger, heb ook mijn obsessie wat opzij kunnen zetten om in eerste instantie aan onze relatie te denken. We zijn door de hel gegaan, maar een paar maanden verder doen we het intussen heel goed en hij kan al terug met één oog naar 'babyboom' kijken zonder dat hij woedend begint te zappen en elk babywoord hem doet ontploffen. Mijn hoop op een gezin is stilaan terug aan het groeien, want ik zie die man ontzettend graag en wil doodgraag een kind van hém, maar de tijd is nog niet rijp om erover te beginnen, dat voel ik gewoon, al tikt mijn biologische klok intussen wel ongenadig verder. Misschien worden mijn dromen toch realiteit, diep vanbinnen hoop ik het gewoon want ik kan mij geen leven zonder boeleke voorstellen, maar ik wil hem ook niet kwijt en het wordt dus nog even afwachten, met toegegeven, wat schrik in het hart van de afloop van dergelijke discussie.. Ik zou je dus aanraden, hoe moeilijk het ook is, om het onderwerp wat los te laten en aandacht te geven aan jullie koppel. Ik kan je geen succes garanderen, zover ben ik zelf nog niet, maar zo loopt het alleen maar mis. En die wens om stiekem toch zwanger te geraken: laat dit aub varen, dit is geen goede basis voor het stichten van een gezin, want het vertrouwen van je partner is dan misschien voorgoed weg ook al gaat hij het kind wel graag zien. Bovendien hebben jullie al een miskraam samen meegemaakt en misschien heeft hij dit voor zichzelf nog niet verwerkt, mannen zijn daar eenmaal veel geslotener over en verwerken dus misschien trager de nare ervaringen. Ikzelf ben overtuigd van mijn moedergevoel maar ik heb nooit of te nimmer ondoordachte keuzes willen maken om de beste kansen op geluk te geven aan mijn kind. Alleenstaande moeder worden is een keuze die je met recht kan maken, maar wees dan eerlijk tav je partner en kind en zet dan misschien de stap naar een spermadonor die niet emotioneel met het kind gebonden zal zijn.Hou je goed !

hoi Angel,
ik begrijp wat je doormaakt. Het komt me namelijk allemaal heel bekend voor.
Mijn vriend en ik zijn al jaren samen. ik heb altijd geweten dat ik kinderen wou en ook hij wilt kinderen. nadat we twee jaar geleden zijn gaan samenwonen heb ik echter wel een héél uitgesproken kinderwens. dus langzaam aan begon ik erover te praten met hem. een aantal maanden geleden heb ik heb letterlijk gezegd dat ik snel zwanger wil worden en zowieso met de pil zou stoppen (niet persé om zwanger te worden maar ik wou ook van dat "onvruchtbaar-gevoel" af).

sindsdien hebben we een paar serieuze gesprekken gehad en heeft hij me een maand geleden gezegd dat het pas voor over een 2 jaar zal zijn. hij is er nog niet klaar voor, hij vind dat ik extreem vroeg ben (ik ben 25, hij 32). ik 'mag' er ook niet meer over spreken want dat ervaart hij als druk.
ik vind dit allemaal vreselijk moeilijk! dat intens verlangen naar kinderen is zo allesomvattend, zo aanwezig! ondertussen krijgen mensen in mijn omgeving kinderen en heb ik het vreselijk moeilijk.

ik begrijp wel dat iedereen zegt dat je hem tijd moet geven. en natuurlijk moet dat, het zou niet eerlijk zijn hem in iets te duwen dat hij niet wil maar dat neemt niet weg dat jij (en ik) ongelukkig zit te wachten. en 2 of 3 jaar is toch echt wel lang hé.

soms voel ik dat ik kwaad ben op mijn vriend, ik laat dit niet zien maar het suddert zo vanbinnen, ik wéét wel dat ik niet kwaad mag zijn maar toch stel ik hem blijkbaar verantwoordelijk voor het feit dat ik ongelukkig ben.

nog veen sterkte!!!

Hoi, ik ben diana en wordt dit jaar 31, mijn vriend wordt dit jaar 30. Bij mij gingen vorig jaar de alarm bellen rinkelen voor kinderen. Ik heb altijd gezegt dat ik voor mn 30e kinderen wilde maar die droom zag ik zo vervliegen.
Ik wil nog steeds kinderen en zo snel mogelijk maar mijn vriend is een twijfel kont ... hij zeg dat ie per dag leeft...en hoe kan je dan wat plannen. Ik wordt er helemaal gek van dat ik niet met mn leven verder kan en hij geen keuze kan maken.
Ik weet dat ik hem beter niet onder druk kan zetten maar das wel moeilijk .... Hij wil wel kinderen OOIT maar ja is dat over een jaar 2 jaar enz... dat kan hij mij niet zeggen ....Ik heb geen idee hoe ik hier mee om moet gaan .... nu wordt ook nog een de 1 na de ander zwanger in mn omgeving zelfs mensen die verwacht hadden dat ik eerder kinderen zouden hebben en ik ook verwacht van had dat hun veel later aan de beurt zouden zijn zeg maar... het is frustrerend en moeilijk ...

Hallo,

Ik ben 29 en wil heel graag een kindje, over een jaar of 2 à 3. Eerst een huis en nog even genieten van het leven met mijn vriend.
Ik droom helemaal niet van een groot gezien en wil het bij één kindje houden. Onlangs kwam de discussie "kinderen"...
Mijn vriend is 32, en weet niet of hij ki

Ik ben nu 22 en ik heb altijd graag kinderen gewild,het liefst rond mijn 25e. Maar nu begin ik steeds meer te twijfelen of ik eigenlijk wel kinderen wil, ik denk steeds meer aan de nadelen ipv aan de voordelen en de leuke kanten ervan. Probleem nu is dat mijn vriend (28) wel heel graag kinderen wil en ik me bijna schuldig begin te voelen als ik hem dat niet wil geven.
Maar hij heeft makkelijk praten, zijn lichaam blijft hetzelfde, hij hoeft zijn werk niet te onderbreken enz.
In ieder geval ik weet het even niet meer maar ik heb nog wat tijd he.

Tijdje geleden dat ik hier nog eens ben langs geweest.
Ik kan jullie alvast zeggen dat het beter gaat met me. Heb alles beetje kunnen relativeren wat niet weg neemt dat ik nog altijd heel graag een kindje wil. Maar ga mijn vriend de tijd geven nu niet jaren maar laat alles ff op zijn beloop en zie het dan wel.

Heb enorm veel aan jullie steun gehad en zeker te weten dat ik niet de enige ben met dit probleem. Laat ons hopen dat ik hier binnen enkele weken kan komen zeggen dat ik de trotse moeder van ben geworden.

Dus nog maals thx voor alles jullie zijn een grote steun geweest voor mij!!