Hoi

Mijn man had dat in het begin ook, dat zal wel koelen zonder blazen, en laat ze maar doen, wij weten beter.

Hij heeft uiteindelijk toch ook moeten inzien dat ze verkeerd bezig is. Heb hem in het begin dikwijls gevraagd om eens op zijn strepen te staan, hij wou dat niet doen in het belang van zijn zoon. Ik begreep dat ook wel, maar waarom moesten wij er altijd rekening mee houden als zij dat niet deed?
Wij zijn dan de slimsten geweest, maar er uiteindelijk wel de dupe van geworden.

En de reacties die je dan soms krijgt, daar klap je op de duur helemaal van dicht. Vooral bij mijn man zijn familie, zijn broers en zussen kwamen nog met zijn ex overeen, en die wilden er geen slecht woord over horen. Zelfs zijn pa had zoiets van, ja, jij hebt ervoor gekozen om ervan weg te gaan, dus moet je dat er maar bij nemen, ben ik toen kwaad geworden zeg.
Wat heeft dat er nu mee te maken dat ze haar kind gebruikt, alsof dat haar het recht geeft om dan zo te doen.
Dus zwijgen we maar tegen iedereen he.
Want zoals je zegt, relativeren is moeilijk hoor.

Zoals ik al zei, je energie is gewoon op op de duur, je kan het niet blijven opbrengen om te investeren in iets waar je niets voor terugkrijgt. Hier spreek ik dan wel alleen over mezelf, want mijn man krijgt wel nog de vriendschap van zijn zoon, op dat gebied krijg ik helemaal niks. En hoe hard het dan ook klinkt, het is gewoon moeilijk om een kind graag te zien dan.

Groetjes

Hoi iedereen

Zoals bij Dusanka, waar ze haar nog gewoon aanvaarden, wou ik dat het hier ook zo was. Mijn stiefzoontje zal zelfs bijna nooit iets aan mij komen vragen, ook omdat hij ni mag van zijn mama, en als hij het dan toch doet en ik verbied vb iets, dan gaat hij het achter mijn rug om nog eens aan zijn papa vragen. In het begin hebben wij daar natuurlijk ook redelijk wat ruzie over gemaakt, maar je leert daarvan natuurlijk, we moesten leren om daar mee om te gaan, en vragen het nu telkens na bij elkaar of vragen aan hem wat één van ons heeft geantwoord, en is dan ook wel wat gebeterd op de duur.

Peggy, denk niet dat de mama er weet van heeft dat haar zoon ook gevoelens heeft, zoals je zegt houd ze er echt geen rekening mee. Zoals ik al zei moest hij tegen zijn stiefpapa ook papa zeggen van haar, wat getuigt van geen greintje respect voor zijn gevoelens voor zijn echte papa, en hij wou dat zelf niet zeggen is hij hier dan komen vertellen. Dan hoeft het weer niet van haar, en na een tijdje weer zelfde verhaal. Heb haar eens gevraagd wat ze ervan zou denken en hoe zij haar erbij zou voelen als hij tegen mij mama zou zeggen, wat ik zelfs niet zou willen, hij heeft een mama. Dan antwoord ze gewoon dat da ni zo is en dus ni aan de orde.

Mijn woorden over de rechtbank en klachten bij de politie waren hier amper koud, of we zitten alweer in hetzelfde schuitje.
We stonden daarstraks weer eens voor een gesloten deur. Natuurlijk is madam dan niet thuis, zo laf is ze dan wel.

Eigenlijk zouden we eens hetzelfde moeten doen als hij bij ons is, maar wat winnen we daar bij?
Schoonmoeder zei dat we hem met politie moesten gaan halen, maar waar ben je dan in godsnaam mee bezig, wat moet dat kind dan wel denken?!

Thx voor de lieve reacties

Hey Peggy,

We zijn die klachten mooi aan het verzamelen hoor, in juni komt het beroep voor, dus laat ze maar doen, speelt allemaal in haar nadeel, ale zou toch moeten.
Denk ook niet dat ze da nog doen met politie gaan halen, en denk ni da we da zouden doen, zoals ze al al die jaren bezig is, denk ik da ze haar eigen er ni veel van zou aantrekken, en ze zorgt er toch altijd voor da ze ni thuis is. Mijn lan heeft al gezegd, dat eens het vonnis van het beroep is uitgesproken, wij ook veel ni thuis gaan zijn, nu nog effe op onze tanden bijten, is alleen maar in ons nadeel nu.

Zoals ge zegt, die is zoveel met haar eigen bezig en manieren te vinden om ons te pesten, da ze absoluut ni stilstaat bij haar kind.
Zij kan blijkbaar nog altijd ni verkroppen dat wij samen zijn, Ik moet toegeven dat ik mijn man al kende toen zij nog getrouwd waren, maar dat ligt niet aan de basis van hun breuk. Dat heeft ze alleen aan zichzelf te wijten, de verhalen die mijn man toen al kwam vertellen! Zelfs toen zat ze nog niks met haar kind in, mijn man is er na een hele tijd op uitgekomen, dat als hij was gaan werken op zaterdag, dat de kleine dan de hele dag bij oma zat, want zij moest kuisen, en dat ging niet met een kind in huis, dus moest da weg!!! Kun je dat voorstellen?! Ze wist goed genoeg hoe hij daarover dacht, dus deed ze da maar achter zijn rug om dan. Mijn man heeft altijd graag veel kinderen gewild, minstens 3 of 4, en als ge dan ziet hoe ze is met 1 kind, tja...

En ja, ons uitspelen tegen elkaar daar is hij een krak in, wij hebben da echt moeten leren om ons daar ni aan te laten vangen, en is inderdaad ook aan mama te danken.
Zoals mij lief vinden, heeft hij letterlijk gezegd dat da ni mag van mama, ik doe dingen met die kinderen die zijn mama nooit doet met hem eens gaan zwemmen vb, doet ze ni, doet ze zelf ni graag, dus ook ni met haar kind, ik ben ook geen Miss België in badpak, maar wat trek ik mij daarvan aan als die kinderen plezier hebben.

Ach ja, zo kan ik honderden zaken blijven opnoemen.

Voornaamste is dat we hier ondanks alles gelukkig zijn onder ons met ons gezinnetje, vooral aan het aftellen naar ons volgende kindje samen, dat komt eraan in mei.

Veel liefs
Muis