Hoi Allemaal,

Ik zal even de hele situatie uitleggen. Ik ben 19 jaar en mijn vriend is 21. Ik ben ongepland zwanger geraakt, maar mijn vriend en ik hebben vanaf het begin besloten dat we het kindje graag wilde houden. Simpelweg omdat ik tegen abortus ben, en we de mogelijkheden hebben om het kindje een mooi leven te bieden.

Ik woon nog bij mijn ouders, samen met mijn zoontje van bijna 8 weken oud. Mijn vriend woont een paar straten hiervandaan en is vrijwel iedere avond bij ons. Het klinkt allemaal heel mooi, maar dat is het helaas niet..

Het viel mij op dat mijn vriend ontzettend geirriteerd kan reageren als ik hem vroeg een flesje of schone luier te geven. Ook werd hij heel erg chagerijnig als ik vraag of hij heel eventjes op de kleine wil letten terwijl ik ga douchen. En dan heb ik het nog niet eens over de nachten.. als ons zoontje snachts begon te huilen omdat hij wil eten dan maak ik een flesje voor hem en leg hem tot die tijd even bij mijn vriend neer. Dit vind hij echt niet leuk, hij wil doorslapen. Ik ben degene die altijd wakker word voor de flesjes (wat ik trouwens niet erg vind hoor), en als ons zoontje te lang huilt dan krijg ik opmerkingen van: wat is er nou?? of laat hem eens zn mond houden ik ben moe.. Al die tijd had ik zoiets van ja.. hij moet wennen of hij is moe.

Maar op een gegeven moment had ik genoeg van dat chagerijnige gedoe, en heb ik s'nachts gezegd dat hij voortaan beter thuis kan gaan slapen als hij zn schoonheidsslaapje zo hard nodig heeft. Hij ging boos in de woonkamer zitten. S'middags heb ik hem rustig vertelt waar ik mee zat, en toen kwam eruit dat hij niet weet wat hij met de kleine aanmoet. Hij wil graag een band met hem maar weet niet hoe hij die moet krijgen. Ik heb gezegd dat ik hem daarbij wil helpen, maar dat hij ook zn best moet doen.

De nacht daarop werd hij niet chagerijnig toen Delano huilde, en hij heeft hem een flesje gegeven. Na dat flesje moet Delano altijd lachen en is erg vrolijk, dit vond hij wel leuk. Overdag ging het ook goed, hij wilde hem verschonen en pakte hem op uit de box. Ik had er een erg goed gevoel over. Maar een paar dagen later was dat er allemaal weer niet, en s'nachts een flesje is ook maar 1x voorgekomen.. want nu keert hij zich weer om en slaapt verder.

Vannacht vroeg ik hem een flesje te geven (ik maak hem dan, hij hoeft hem alleen maar te geven) maar dat wilde hij niet want hij was moe. Dat vond ik niet echt leuk.. maar ja toch maar zelf het flesje gegeven. S'ochtends ben ik samen met Delano wakker geworden en zijn we naar beneden gegaan, mijn vriend wilde doorslapen. Dus weer die fles niet gegeven.. toen ik hem uiteindelijk s'middags vroeg of hij nu eindelijk die fles eens wilde geven (niet omdat ik het niet wil, maar omdat ik wil dat hij een band op bouwt) deed hij dat met tegenzin. Halverwege ging het ff niet snel genoeg en kreeg hij een lamme arm ofzo. Dus vroeg hij of ik het wilde overnemen zodat hij zn drinken op kon drinken. Ik reageerde een beetje boos en zei: wat ben je toch eigelijk een mietje.. waarop hij boos naar huis gegaan is.

Toen ik hem later sprak heb ik gezegd dat ik dit niet leuk vind en dat dit niet zo kan. Hij zei dat hij heel erg graag een band wil opbouwen met zn zoontje, maar dat hij niet de gevoelens heeft die hij zou moeten hebben. Hij heeft totaal geen band met hem, hij vind het een leuk mannetje maar daar blijft het ook bij. Toen ik vroeg of hij van hem houd, of dat hij liever zn oude leven terug zou willen. Kreeg ik als antwoord.. half om half.. hou wel van hem maar zou soms toch wel willen dat hij er niet was.

Ik vind dit heel erg moeilijk want vaak doet mn vriend echt zijn best, en hij ziet zelf ook in dat het niet goed gaat. Maar ik heb het idee dat hij alles een paar dagen probeerd en dan weer terugvalt op de oude manieren. Ik hou echt heel erg veel van mijn vriend, en ik weet dat hij van mij houd maar ik weet niet of dit vol te houden is.

Wat denken jullie?

Kuss vlinder.

misschien is hij gewoon niet klaar om een kindje op te voeden en dan vrees ik dat het niet snel gaat verbeteren, ik zou zeggen probeer hem zoveel mogelijk bij leuke zaken te betrekken en gun hem sn'achts even zijn slaap. Dit is niet leuk en ik vind het zelkfs niet kunnen maar ik denk dat hij dan vlugger een band ga hebben daar hij blijkbaar echt nood heeft aan zijn slaap en jullie ventje dan niet kan of wil verzorgen.

Zelf begrijp ik dit niet geheel daar ik vanaf de zwangerschap heel nauw betrokken wou zijn bij alles en dan ook enrom veel van ons ventje hou en er alles voor doet. S'nacht sta ik bijna altijd op en zijn pamper doe ik ook meestal net zoals zijn badje ieder morgen. De mama geeft borstvoeding en dus vind ik het mijn taak om verder een deel op mij te nemen en zo onze jongen laten zien dat ik er ook ben als papa. I

k denk dat je vriend pas een band kan hebben als hij echt veel voor jullie kindje mee ga zorgen, de liefde van een kind koop je niet maar moet je verdienen.