[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
[Voeg nieuw onderwerp toe] [Reageer] [Zoeken]
[Sortering: Het recentste bericht staat als laatste - sortering omdraaien]
[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
[Reageer]
[Voeg nieuw onderwerp toe] [Reageer] [Zoeken]
[Sortering: Het recentste bericht staat als laatste - sortering omdraaien]
Spijt van abortus!| 07/04/2008 @ 20:57 Anoniem | Hallo. Ik weet niet of ik hier goed zit maar het moet me echt van het hart! Als kind droomde ik al van een groot gezin! Ik heb gelukkig 2 gezonde kinderen. Nu heb ik een half jaar geleden een abortus laten doen. Ik weet nu zeker dat er geen kinderen meer komen, hoe graag ik ook zou willen ik vind het niet eerlijk om zo met het leven om te gaan, ''ik laat er 1 weg halen, en daarna raak ik wel weer zwanger'' Ik heb het er elke dag nog weer moeilijk mee.. Hoe heb ik me toch in godsnaam ooit over kunnen laten halen om mijn eigen kind weg te laten nemen???? Is er iemand die mij kan begrijpen???  |
| 07/04/2008 @ 21:16 Wizzy    | Ik heb er gelukkig geen ervaring mee maar jouw verhaal greep me wel aan. Ik wil jou niet veroordelen omdat ik je niet ken en omdat ik de reden en jouw persoonlijk leven niet ken, ik neem mezelf het recht niet om jou iets te verwijten. Ik kan begrijpen dat je het nu zeer moeilijk hebt! En het enige dat jou een beetje zal steunen en misschien door jouw rouwproces laat ons maar zeggen zou heen helpen is begrip van andere moeders. Zo hier heb je er eentje! Ik heb zeker met jou te doen. Probeer het een plaats in je leven te geven door jezelf telkens keer te overtuigen WAAROM je het hebt laten doen. Je hebt allicht hier een goede reden voor want zoiets doe je niet ZOMAAR. Ik wens jou heel veel sterkte toe en geniet van je 2 kinderen die je hebt, en laat ons concluderen dat er geen plaats voor een 3de kindje was. Veel succes met je verwerkingsproces. xxx Wizzy en Daan  |
| 08/04/2008 @ 12:04 Anoniem | Wizzy, dank je wel voor je reactie! Het doet me ontzettend goed! Fijn om te lezen dat er ook mensen zijn die niet meteen veroordelen maar gewoon begrip tonen! Mijn hele verhaal kan ik hier wat moeilijk kwijt omdat ik bang ben dat mensen mij zullen herkennen, ik kom hier nogal vaak onder mijn eigen naam ook. Echt elke dag is het weer een gevecht tegen de tranen en emoties voor mij. Ik zal het inderdaad een plekje moeten geven maar dat is zo vreselijk moeilijk!! Vandaar ook dat het hier gepost heb, in de hoop dat men mij een zetje de goede kant op kan geven. Nogmaals bedankt! X Anoniem. |
08/04/2008 @ 12:33 | Hallo Anoniem, Aller eerst een hele dikke  Zo'n beslissing is heel erg moeilijk en zal met een reden genomen zijn! Ik begrijp dat je er zelf niet helemaal achter stond en dat het op aandringen van je partner was.... Vreselijk en helaas moet je nu iedere dag vechten tegen je verdriet om dit verlies. Je zegt dat er geen kinderen meer komen, is dit omdatje dat niet eerlijk vindt ivm je abortus of omdat je partner het gewoon niet meer wilt?Als jij diep in je hart toch nog een kindje zou willen proberen te krijgen maar je schuld gevoel staat dit in de weg.... Probeer dan je schuld gevoel een plaatsje te geven. Misschien kan je symbolisch een plekje creeeren waar je iets wat je herinnerd aan je abortus daar kan begraven? Laat dit schuld gevoel je niet de kans op een ander kindje ontnemen! Heel veel sterkte ermee! Liefs Es      |
| 08/04/2008 @ 13:03 Anoniem | Hoi, en dank je wel voor je reactie!! Mijn man wilde inderdaad absoluut geen kind op het moment dat er voor abortus besloten is. Zelf was ik lichamelijk absoluut niet op mijn best en mijn verloskundige heeft eerlijk laten weten dat het niet makkelijk zou worden als ik de zwangerschap door zou zetten. Dat in combinatie met de hormonen die door mijn lijf gierden en veel stress om andere dingen heeft mij zover laten gaan dat ik daadwerkelijk een afspraak heb gemaakt voor een abortus.... Stom en naief van mij, maar ik dacht dat ze het toch niet door zouden laten gaan! Toen ik daar was zat ik echt in tranen omdat ik mijn kindje wilde houden, maar ze gingen gewoon door. Ik probeerde er 'gewoon' niet aan te denken......... toen ik op wilde staan om te zeggen 'niet doen, ik heb me bedacht!' was het al gebeurd. de arts zei nog 'opbeurend' maak je geen zorgen, 'het' is al weg.................. Ik heb echt het gevoel dat ik mijn bloedeigen kind vermoord heb! Omdat het 'niet zo goed uitkwam' of 'omdat het lichamelijk zwaar zou worden voor mij' Het maakt me allemaal niets meer uit, ik was al bijna 12 weken, waarschijnlijk klopte er al een hartje, waren er al armpjes en beentjes....... Als ik nu naar mijn 2 andere kinderen kijk denk ik steeds 'ja... zoiets heb ik gewoon door een stofzuigertje uit mn buik laten halen....' Sorry als ik 'zeur' maar het zit me op het moment zo vreselijk hoog allemaal... |
| 08/04/2008 @ 13:32 Wizzy | Anoniem: ik krijg echt rillingen als ik jouw verhaal lees! En meid, je zeurt helemaal niet!!!! Dat wat jij hebt laten doen, al dan niet met eigen volle gedachten, is erg om te verwerken. Ik kan spijtig genoeg niet meer doen dan mijn steun aanbieden! En natuurlijk zeggen dat je steeds welkom bent als je het moeilijk hebt zoals nu!!! Je mag ook steeds privé berichten! En neen ik ben geen roddel of klikker die je naam verklikt! Daarvoor heb ik teveel respect voor jouw verhaal! Knuffel Wizzy en Daan |
| 08/04/2008 @ 13:54 BABYLOLL2810 | ervaring helloik in 2004 een abortus gepleegd met groot spijt. en 3 maanden later was ik weer zwanger en heb een moeilijke zwangerschap gehad precies of ik gestraft werd en dan is hij geboren dan heb ik 2 miskraam gehad  ik denk er nog steeds aan na 4 jaar deze maand ! nu heb ik 2 kindjes die ik doodgraag zie de laaste heeft 2 maanden kusjes en hou je goed het is moeilijk om mee te leven !   |
| 08/04/2008 @ 15:14 | Anoniem, ik krijg de tranen in mijn ogen van je verhaal  ... ik vind het vreselijk erg voor je, en wou daarom toch een berichtje achterlaten.Ik veroordeel je helemaal niet, mensen moeten soms beslissingen maken door situaties of door andere personen, en helaas, worden soms beslissingen gemaakt die op dat ogenblik het beste lijken, maar achteraf helemaal niet waren wat jezelf wou. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat je dit een plaatsje kan geven en verwerken, terug kan genieten van het leven zonder schuldgevoelens te hebben. En zoals nog al iemand zei, laat schuldgevoelens je kinderwens niet in de weg staan ! Maar je partner moet er dan wel mee akkoord gaan uiteraard.. anders sta je opnieuw voor zo'n helse beslissing... Knuffel  en liefssnuitje  |
| 08/04/2008 @ 16:38 jetje  | hoi anoniem, er zijn is ook hulpverlening, als je wilt, speciaal voor na een abortus. Ik heb hier de link voor je http://www.erishulp.nl/hulpnaeenabortus/ neem er eens een kijkje als je behoefte hebt. heel veel sterkte met het verwerken van je verdriet. dikke knuffel Bianca    |
| 08/04/2008 @ 17:11 Anoniem | Allemaal echt heel erg bedankt voor jullie reacties!!!!! Het doet me allemaal erg goed op dit moment! Ook bedankt voor de link naar die site, Jetje. Het zijn inderdaad mijn schuldgevoelens die op dit moment een eventuele nieuwe zwangerschap in de weg staan, ik vind het niet eerlijk naar het andere kindje. Plus heb ik steeds in mijn achterhoofd dat ik gestraft ga worden omdat ik een abortus heb laten doen.. Ik hoop inderdaad dat ik het een plekje ga kunnen geven, maar zoals het nu gaat is dat voorlopig nog niet aan de orde helaas. |
| 14/04/2008 @ 09:41 Liesewiese | Toen ik net 18 werd, was ik ook zwanger. Net voor ik het wist was mijn relatie van 3,5 jaar op de klippen gelopen. Ik ging nog naar school dus het was een heel moeilijke situatie. Ik kon gelukkig nog goed met mijn ex-vriend praten, om uiteindelijk ook op een abortus te eindigen. Al had ik toen een groot verlangen naar een kind en zoals vele jonge meisjes, zien we het allemaal vrij rooskleurig. Achteraf 'blij' dat ik voor abortus gekozen heb. Nu is dit wel een beetje een andere situatie dan bij jou, maar nu ik, bijna 5 jaar later echt aan kinderen wil beginnen, spookt die abortus af en toe wel door mij hoofd. Het was toen de juiste keuze, maar dat neemt niet weg dat je met een wrang gevoel achterblijft. Ik kan alles goed een plaats geven gelukkig, maar dat heeft veel tijd nodig gehad. De echo van dat kindje heb ik ook nog steeds, al zal ik dat niet gauw bovenhalen. Waarschijnlijk zal ik die met de tijd wel wegdoen, van die nare herinnering hou je best niet teveel bij ;-) Geef dat verwerken tijd en probeer er ook met je partner over te praten. Veel succes Xxx  |
| 15/04/2008 @ 11:24 didi28 | sterkte Helaad kan ik er wel over mee praten Heb in oktober 2004 een abortus moeten doen na heel erg lang na te hebben gedacht maar het kon gewoon niet anders Het was heel erg tegen mij gevoel in want heb altijd van kleins af aan gezegt als ik zwanger word hoe dan ook laat het nooit weg halen dacht ook altijd het leven is al zo kort in veel gevallen dus kan het niet van het leven beroven maar toen deze zwangerschap zo liep moest ik wel en het doet me nu nog veel pijn en het heeft me zelfs me relatie gekost een relatie van 10 jaar maar we konden er samen niet over praten en we hadden al wel een zoon die is nu 8  er daar ben ik dan ook trots op we zijn op dat moment wel als goede vrienden uit elkaar gegaan en nu ik al een tijdje een nieuwe relaite heb kwam het verdriet toch weer om hoog want hij heeft zelf geen kinderen en ik wil dolgraag de stap toch nog een keer nemen om zwanger te worden maar het rot gevoel blijft me bij en ook de angst of dit wel goed komt.maar het praten erover is echt zo belangrijk zo kun je het met de tijd eeen plaatsje gaan geven maar vergeten doe je het nooit maar wie weet komt er voor jou ook nog wel een tijd dat je toch denk ik wil er nu toch voor gaan (ben nu ook sinds maart gestopt met de pil)maar denk dan wel ik heb die abortus met een rede gedaan en staat los van nog een zwangerschap op dat moment kon je niet anders en denk aan wat voor leven je dan misschien had gehad zo denk ik soms en dat helpt me dan wel om het toch weer iets beter in te zien echt alles op zijn tijd hoop dat je snel een beetje steun hier vind bij mensen das ook wel fijn denk en als je vragen heb gewoon stellen !!! dit is pas de 2 dag dat ik hier kom dus ook wel lastig om zo me verhaal te doen maar hoop dat je er iets aan hebt  Groetjes didi  |
| 15/04/2008 @ 11:53 Nadine  | Veel sterkte en moed! Geef het aub zijn tijd en plaats...    |
| 02/05/2008 @ 20:01 Anoniem | hoi hoi... Nogmaals bedankt voor de reacties! Ook iedereen die hier zijn/haar verhaal met mij deelt ontzettend bedankt! Ik haal op een of andere manier veel steun en troost uit jullie reacties en het gewoon hier mee lezen op het forum. Zelf heb ik op dit moment eigenlijk niet de energie verder te schrijven nu, maar wilde jullie toch bedanken!!! Anoniempje. |
| 05/05/2008 @ 10:52 Isabelle | Ik begrijp wat je voelt! Ik heb bijna 2 jaar geleden een abortuslaten uitvoeren en elke dag denk ik er nog steeds aan!!! Ik kan het maar niet vergeten! Ik heb eer ongelooflijk veel spijt van! Wetend dat ik nu een kindje in mijn armen kon houden en dat dat niet zo is! In tegenstelling met jou heb ik nog geen kinderen en ben ik waarschijnlijk ok jonger dan jij. De redenen van de abortus zullen waarschijnlijk anders liggen maar ik ken het gevoel van spijt!!! Ik was echter ook op 12 weken! Ik denk er elke dag aan en zal mijn kindje nooit vergeten! Zelfs al heeft het voor andere nooit bestaan, bij mij zal het altijd een plaatsje in mijn hart hebben. Nu wil ik echter proberen om zwanger te raken. Ik stop bij mijn pil binnen 10 dagen. De eerste zwangerschap was niet gepland. Ik hoop dat alles goed zal komen met je in ieder geval ben ik er voor je als je eens moet praten! Groetjes en sterkte Isabelle |
[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
[Reageer]