Hey Cynthia,

toevallig had ik het er gisteren nog over met mijn buurvrouw.
Toen haar dochter geboren werd, heeft ze zich ook zo geërgerd aan dergelijke opmerkingen.
Haar dochter woog ongeveer 2kg700.
Heel wat mensen zeiden toen: amai, rook jij misschien?
Neen, buurvrouw rookt niet.

Probeer je er maar niet teveel aan te ergeren. 'k Weet het, het is makkelijker gezegd dan gedaan.
Tegen mij zeggen ze (we zijn aan 't proberen voor een tweede): niet teveel aan denken... Tja, dan voel je je schuldig natuurlijk als je er wel aan denkt.

Misschien moet je hun even antwoorden: " o ja, misschien zijn het er inderdaad 2". Wedden dat ze verbaasd zijn en zwijgen?

Succes en groetjes
Ik duim alvast voor een vlotte bevalling.

Hej cynthia,

zo heeft iedereen een beetje zijn frustraties naar het einde toe. Ik moet nu nog 3 weken en 2 dagen (zag ik net op mijn banner). EN ik krijg het enorm op mijn heupen van alle mensen die het zo vanzelfsprekend vinden dat je op het einde je zwangerschap beu zou zijn...

Ik krijg de kriebels van alle opmerkingen in de zin van: "nog efjes en je bent er van af." of "de laatste loodjes wegen het zwaarst" of "amaai, jij telt ook wel de uren al af zeker?" en ga zo maar door...
Ik ervaar het dus helemaal niet zo! En wat zeg je daar dan op? Iedereen gaat er net van uit dat het super lastig moet zijn of zo... Terwijl ik niet meer aftel dan 3 maand geleden. Ik mag niet klagen over mijn zwangerschap (had wel serieuze bekkeninstabiliteit), maar buiten dat een perfecte zwangerschap.
Ik besef nu al dat ik het zwanger zijn op zich zal missen. En al die opmerkingen doen me soms gewoon abnormaal voelen. Soms geven ze me daarmee echt het gevoel dat ik niet genoeg verlang naar ons kereltje of zo...

Liefs,

Leen

Hey,

Bij mij is het een iets andere ergernis: wij weten nu al sinds de 21 weken echo dat we terug een jongetje verwachten. Persoonlijk had ik dit wel verwacht aangezien ik precies mijn eerste zwangerschap herbeleef zowel qua dracht als kwaaltjes als beweging van de kleine enz... Wij hebben er ook nooit een geheim van gemaakt en dus wist iedereen meteen dat het terug een jongen was. Krijg ik nu al een hele tijd van 2 vrouwen wekelijks de opmerking dat het toch wel een meisje wordt hoor want ik draag toch zo rond! Nu, ten eerste is rond of naar voren dragen nog steeds geen exacte wetenschap voor de bepaling van het geslacht van je toekomstige kindje en ten tweede, ik denk niet dat er op de wereld veel vrouwen rondlopen die meer naar voor dragen dan ik! Ik kan er dus niet bij dat die vrouwen zo blind kunnen zijn. Als je me van voor of van achteren ziet merk je dus absoluut niet dat ik zwanger ben, je ziet het enkel als ik in profiel sta. Mijn buik komt letterlijk uit op een punt en mijn taille is totaal niet veranderd. Ik ben nu 34 weken zwanger en je ziet nog steeds mijn schuine buikspieren. De laatste keer dat ze vroegen of ik wel zeker was dat de gyn had gezegd dat het een jongen werd want dat ik dan toch naar voor zou moeten dragen heb ik geantwoord: maar ik draag nu toch overduidelijk naar voren? Als je voor me staat zie je zelfs niet dat ik zwanger ben! En toen keken ze zo heel sceptisch en zeiden: tja bij naar voor dragen had ik me toch iets anders voorgesteld (zij hebben zelf meisjes) Sorry dat het zo'n lange uitleg is geworden maar je kan je gewoon niet voorstellen hoe erg ik me hier aan erger. Ikzelf ben echt trots op mijn buik omdat ik van mezelf vind dat ik echt mooi zwanger ben door zo precies een basketbal voor me te hebben maar dan kraken zij het echt af door te doen blijken dat het helemaal zo niet is. Ik voel me dan ook wat vernederd want als je ze hoort is het echt of ik ben ik weet niet hoeveel verdikt terwijl ik tot nu toe nog maar een goeie 3 kilo ben bijgekomen. Ik weet dat ik me niet zou mogen aantrekken wat die 2 er van vinden maar elke keer voel ik me zo teleurgesteld. Nogmaals sorry voor het lange verhaal maar het lucht me toch wel op.

Groetjes

Hoe herkenbaar allemaal ;-) Ik ben nu al 18 kg bijgekomen en ik ben vertrokken als een mager geval van amper 50 kg, dus je kan je sommige reacties al wel voorstellen ... Ok, ik ben moe na een dag werken, en poetsen en strijken en wassen lukt allemaal niet meer zo vlot, maar ja, ik ben dan ook 8 maanden zwanger hé ! Inderdaad zijn er veel mensen die zeggen dat ik het nu wel beu moet zijn ... Nee, hoor, want ik weet nu al dat ik die buik en dat wezentje vanbinnen weer enorm zal missen !
Ik volg ook nog steeds avondschool koken, en daar willen ze me ook vaak op een stoel zetten, "want ik moet het rustig aan doen" ... Die baby zal daar heus niet uit vallen door wat heen en weer te lopen
Verder is ben ik terug zwanger van een jongen, maar is mijn zwangerschap compleet anders dan de vorige, en dan ook al die ongelovige blikken "huh, weer een jongen, je draagt toch helemaal anders hoor, ben je zeker ?" Tja, de gyneacoloog is zeker, en we hebben zelf al een paar keer een overduidelijk piemeltje gezien, dus ja, ik ben er best wel zeker van . En dan komt de onvermijdelijke vraag, "had je niet liever een meisje gehad ?" Zucht ...

Laat ons nog wat genieten van de dikke megabuiken !

Groetjes,

Wanda.