Ik ben een trotse mama van een dochterje van 3 maanden en stiefmoeder van zijn dochter van 7 en zoon van 12. We zijn 4 jaar samen en eigenlijk zijn "zijn" kids altijd al een beetje een "probleem" geweest in onze relatie. In die zin dat hij bijna geobsedeerd is door zijn kinderen. Zijn dochter is op de wereld gezet met een speciale gave, ze is beeldschoon (is ook zo), ongeloofelijk lief en intelligent. Een abnormaal lief kinneke... en noem maar op. Op zich is dat allemaal normaal want het is nu eenmaal eigen kind schoon kind. Maar bij hem is het bijna op het onmenselijke af. Nu ons kindje is 3 maanden geleden geboren. En ik overdrijf niet als ik zeg dat hij ze op die tijd nog geen 2 uur heeft vastgehad. Hij heeft een eigen zaak die enorm stresserend is met momenten. Maar als zijn kinderen er zijn van vrijdag tot dinsdag om de 14 dagen mag heel de wereld vergaan maar dan wijkt hij daar geen mm van af. Hij plakt als het ware (en dit is echt niet overdreven) van smorgens tot savonds (in het weekend dan) aan zijn dochter, kust die om de 5min. en zitten op/tegen elkaar in de zetel te knuffelen ... Ik vind het enorm moeilijk om dit te aanschouwen. Op maandag en dinsdag (is zijn kantoor dus open en begint de stress) rijdt hij smiddags naar huis om met haar te kunnen eten. Is hij er aan de schoolpoort en blijft hij thuis... Terwijl als zijn kids er niet zijn dit onbestaande is want dan moet je hem zelfs niet proberen te bellen voor 17.30u... Mijn dochtertje (zo ver is het gekomen dat ik ze echt aan zie als MIJN dochter) bekijkt hij hooguit 5min. per dag... Hij neemt ze nooit eens spontaan vast of als ze huilt zal hij ze nooit eens troosten, maar gezellig met zijn kindjes in de zetel tv zien is allemaal geen probleem ! Razend word ik daar van in mezelf. Ik kan dat echt niet begrijpen en vind het heel moeilijk om er met om te gaan. Enkel en alleen als ik zijn dochter moet helpen met haar haar of bad of kleding kan hij onze dochter effe aandacht geven. Omdat hij dan wil dat ik zijn dochter help...
Onbewust zorgt hij ervoor dat ik er meer en meer over na denk om met onze dochter alleen te gaan wonen. Ik maak me van smorgens tot savonds druk( ik zeg niets maar vanbinnen kook ik). En hij zorgt er ook voor dat ik een wrang gevoel krijg bij de komst van zijn kids. Ik heb altijd met heel veel liefde voor hen gezorgt maar ik krijg het er met de dag moeilijker en moeilijker mee...
Ik zou precies echt liever met haar alleen gaan wonen. Rustig met ons tweetjes me niet meer ergeren aan zijn desinteresse in haar...

Zit er iemand in een soortgelijke situatie en hoe ga jij er met om ?

Groetjes