[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
[Voeg nieuw onderwerp toe] [Reageer] [Zoeken]
[Sortering: Het recentste bericht staat als laatste - sortering omdraaien]
[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
[Reageer]
[Voeg nieuw onderwerp toe] [Reageer] [Zoeken]
[Sortering: Het recentste bericht staat als laatste - sortering omdraaien]
Wachten op diagnose| 26/04/2008 @ 17:04 @nneke  | Ons zoontje is half februari na 12 dagen overleden. Hij werd geboren op 35 weken. Wij zijn nog altijd aan het wachten op een diagnose. Zijn er nog ouders die niet wisten waaraan hun kindje overleden is en hoe gingen jullie hier mee om?    |
| 26/04/2008 @ 22:51 ENGELMAMA   | wij hebben ons dochtertje zo'n 9maand geleden verloren op 39weken zwangerschap en na vele tests (autopsie, genetische onderzoek, bloedanalyses,...) hebben ze ook niks gevonden. het enige wat we weten is dat we een gezonde baby hadden maar ze heeft eventjes een zuurstofgebrek gehad maar de oorzaak konden ze ons niet vertellen. de gynecoloog zei ons dat we het konden vergelijken met wiegedood. in het begin is dat moeilijk te accepteren maar na een tijdje lukt het beetje per beetje om alles te aanvaarden. we weten dat we een gezond kindje hadden maar dat moeder natuur er anders heeft over beslist. doch hebben we nog moeilijke dagen en mommenten. als je wil praten moet je het maar laten weten hoor, praten helpt echt wel.  |
| 27/04/2008 @ 16:42 @nneke | Het had zo anders kunnen zijn. Het had zo anders moeten zijn. Ons zoontje is 12 dagen bij ons geweest. Wel altijd in het ziekenhuis. Hij moest eerst beademd worden, maar klaarde dan goed op. Daarna ging het bergaf. Zijn niertjes en lever werkten bijna niet meer. Ondanks hulp van verschillende machines en ongelofelijke verpleegkundigen is hij in mijn armen stilletjes vertrokken. Op het waarom is het wachten. |
| 27/04/2008 @ 18:23 ENGELMAMA | ja, die waarom vragen heb ik me ook al duizend keren gesteld. maar we moeten verder met ons leven. dag per dag lukt het beter en beter om de draad opnieuw op te nemen maar er zijn ook soms momenten dat je het even niet meer weet. zoek iemand waar je bij terecht kan in die momenten?? want alleen kan je het niet verwerken. ik heb na 8maanden sterk te zijn in een enorme put gevallen en was volledig op (mentaal en fysiek) gelijdelijk aan ben ik terug uit de put gekropen en voel me nu vrij goed. ik ben wel in behandeling geweest bij een psychologe die eigenlijk niks anders doet dan mensen te helpen in onze situatie. veel sterkte |
| 28/04/2008 @ 08:37 @nneke | Ik ben niet depressief of zo hoor. Verre van. Ik hou me sterk omdat ik wil dat mijn zoon trots kan zijn op zijn moeder. Gelukkig heb ik een geweldige echtgenoot en familie waar ik bij terecht kan. Maar ja er zijn de moeilijke momenten, maar ik aanvaard ze ook. Ik ben alleen op zoek naar mensen die die onzeker periode ook doorgemaakt hebben. Ik weet niet of ons zoontje ziek was bij de geboorte of niet. En we weten ook niet of er in de toekomst een broertje of een zusje kan komen. |
| 28/04/2008 @ 08:42 Viviane | Dag mama's, Hier bij ons is het ook zo.... ook wij weten niet waaraan precies ons zoontje is overleden.... Nu iets meer van twee jaar geleden.... Hij was wel zeer prematuur geboren, en had problemen met zijn longetjes.... Na bijna 10 maanden is hij heel plots in de armen van zijn papa overleden....  De dokters dachten dat het te wijten was aan een hartdecompensatie....Wij hebben geen autopsie laten uitvoeren.Dus eigenlijk zullen we het nooit weten... en daar moeten we dus mee leven.... Veel liefs, Viviane    |
| 28/04/2008 @ 09:12 @nneke | @ Viviane. Na 10 maanden. Dat moet heel moeilijk zijn. Koester al de mooie herinneringen. Ze zijn zo kostbaar. Wa shij thuis? Ons zoontje is geboren op 35 weken. Hij heeft het een week vrij goed gedaan en is dan stapje voor stapje heel ziek geworden. Heeft jullie zoontje nog broertjes of zusjes? |
| 28/04/2008 @ 10:18 Viviane | Hey, Ja, ons zoontje was thuis.... De eerste 5 maanden heeft hij op neonatologie gelegen.... Daar heeft hij echt vele waters moeten doorzwemmen.... Maar uiteindelijk had hij het gehaald en mocht hij mee naar huis.... Thuis hebben ge gelukkig nog 5 maanden gekregen om eindelijk met hem als gezinnetje te mogen leven, en al onze liefde te mogen geven.... Tot op die dag.... totaal onverwacht.... Ondertussen hebben we nu een broertje gekregen, hij maakt zoveel goed, maar het blijft pijn doen.... Het verdriet gaat niet weg, en ik mis hem meer en meer... Hier kan je alles lezen over ons zoontje: http://www.timmekemonteiro.vlindersite.nl Veel liefs, Viviane |
| 28/04/2008 @ 11:34 @nneke | Even tussen het poetsen door nog eens komen kijken. @Viviane: Ik had julli site van Tim al eens gezien. Het is zo dubbel. Eerst al dat vechten. Dan de opluchting en dan plots. Jullie Tim heeft van die mooie donkere kijkers. Dat heeft Fabian zijn papa en opa ook en dan denk ik weer hoe zou het geweest zijn. Dikke knuffel van ons aan jullie allemaal. |
| 28/04/2008 @ 12:42 ENGELMAMA | ik ben ook nooit depressief geweest, maar de gyné had het me aangeraden om toch eens te gaan. omdat het kon zijn dat ik op een dag toch hulp zou kunnen gebruiken (bij een volgende zwangerschap??) ik heb dat ook gedaan, ik ben 1keer geweest en daarna ben ik in contact gekomen met iemand die hetzelfde heeft meegemaakt en aan haar heb ik heel veel steun. zij heeft ondertussen al twee gezonde kindjes en een probleemloze bevalling. in het begin heb ik me ook kunnen sterk houden maar nu ervaar ik dat ik het af en toe zwaar krijg (vooral bij zwangere vrouwen, omdat ook ik heel graag opnieuw zwanger wil worden en na 7maand is het nog niet gelukt) veel sterkte nog. |
| 29/04/2008 @ 09:09 Viviane | @nneke, Dank je wel voor al die lieve woorden!!!!! Ik hoop dat jullie snel de uitslag zullen weten en dat het allemaal wel zal meevallen met het oog op een volgende zwangerschap!!!! Ik duim alvast mee voor jullie...!!!  Fabian had dus ook van die mooie donkere ogen....?!!!!  Prachtig gewoon....Heel veel liefs, Viviane |
| 07/06/2008 @ 13:45 Marielle1982 | Hier ook: 6 weken gelden hebben wij ons zoontje verloren na een zwangerschap van bijna 37 weken. Hij was/is er een van een tweeling. Onze dochter caitlin heeft het wel gered. Dubbel en geen combinatie rouw en blijdschap. Wij weten ook niet waar het is misgegaan. Onderzoeken en bloedanalyses hebben niets opgeleverd. Ik had gewoon een gezonde dochter EN ZOON. Ik lag al een week in het ziekenhuis. Iedere dag 3x een Ctg. veel echo's. en dan toch hebben wij onze prachtige Mika niet in ons gezinnen op mogen nemen. Het is zo oneerlijk. en ben zo boos op iedereen en de hele wereld. Ik hoop dat dat nog minder word, want hier word niemand gelukkiger van!    |
| 07/06/2008 @ 18:15 @nneke | Dat moet moeilijk zijn. Het geluk om je dochter tesamen met het gemis van je zoon dat hij er niet bij kan zijn. Ondertussen weten wij dat we een perfect gezonde zoon hadden. Weliswaar geboren met 35 weken en 3 dagen en een gewicht van 2O25gr. Hij heeft echter kort na de bevalling een virus opgelopen dat voor volwassenen vrij onschuldig is, maar bij babytjes heel ernstig. Het besef dat we een gezonde zoon konden hebben van ondertussen vier maanden is hard. [Laatst gewijzigd door @nneke - 07/06/2008 @ 18:15] - |
| 09/06/2008 @ 23:30 Alida53 | Hey @nneke, Ben blij te lezen dat je toch de uitslag gekregen hebt. Wij hebben onze dochter verloren na een zwangerschap van 38 weken (ze werd geboren op 3 maart 2008. 6 weken nadien hebben we de uitslag van het autopsie rapport gekregen. Onze dochter leed aan een huidziekte (Epidermolysis Bullosa) en dit is ook meteen de doodsoorzaak. Weet dat dit hard klinkt maar ben blij voor haar dat de natuur er zelf een stokje voor gestoken heeft want moest ze het overleeft hebben dan zou ze max 2 jaar geworden zijn. In die 2 jaar zou ze ook continu pijn en jeuk gehad hebben en we zouden haar niet hebben mogen vastnemen en knuffelen. Kan alleen hopen voor iedereen hier dat ze hun verdriet een plaatsje kunnen geven. Veel sterkte en moed aan iedereen. groetjes    |
| 30/06/2008 @ 12:48 Anne-Sophie | Waarom moeten er toch zoveel kindjes sterven ? De onschuld zelve, en toch moeten gaan, het leven is soms echt wel wreed. Heel veel moed aan jullie allemaal, de namen van jullie kleintjes schrijf ik op, ze worden niet vergeten.   |
[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
[Reageer]