Hoi,
Ik ben een mama van 27 jaar en samen met mijn vriend 30 jaar.
Ik heb reeds een zoontje van 4,5 jaar uit een vorige relatie en ben nu terug zwanger en verwacht een dochtertje eind september.

Maar ik heb terug het gevoel dat ik er heel alleen voor sta, mijn vriend ziet zijn pinten liever dan ik, hij liegt er ook constant over. Hij is blijkbaar absoluut niet geinteresseerd in deze zwangerschap. Ok het was niet gepland, maar naar de buitenwereld laat hij blijken dat hij blij is om papa te worden, maar tussen deze vier muren hier, toont hij totaal geen interesse, niet naar mij en de zwangerschap toe en zeker al niet naar mijn zoontje toe.

Enkele voorbeelden zijn:
Twee weken geleden ben ik op weekend geweest bij mijn moeder om er es uit te zijn, de zondag moest hij mij komen halen om 17.30 uur bij mijn vader (omdat mijn moeder mijn jongste zusje daar kwam ophalen) uiteindelijk is hij daar om 18.30 uur toegekomen, hij was blijven plakken op café en was mij vergeten. Maar de zaterdagavond vertelt hij mij wel aan de telefoon met een bibberstemmetje dat hij mij zo erg mist. Uhm, daar heb ik dan toch wel mijn twijfels bij hoor.

Als hij gaan werken is, heeft hij zogezegd overuren, maar komt dan dronken thuis. Als ik er iets van zeg, dan schiet hij uit. Het is al eens zover gekomen, dat hij met dingen begon te gooien naar me.

In het weekend, moet hij overal naartoe, maar komt dan een gat in de nacht thuis, weeral dronken.

Ik heb al verschillende keren met hem gebabbeld als hij dan nuchter is, dan heeft hij mij iedere keer gelijk, maar ik ben dan mijn rug nog niet gedraaid en het is weer van dat.

Ik heb hem al verschillende keren betrapt op leugens, maar het is nooit niet waar als ik hem erop aanspreek.

Ik ben dit zo moe en weet niet meer wat ik moet doen, ik zit mij hier werkelijk op te eten van de zenuwen en ben doodsbang om terug in een postnatale depressie te geraken. Ik heb dit meegemaakt na de geboorte van mijn zoontje en ben zelf op spoed beland en dit wil ik niet meer. Maar ik heb echt het gevoel dat dit terug zal gebeuren. Ook kan ik niet genieten van deze zwangerschap, hoe graag ik dit ook wil.

Ben het echt zo beu!

Zijn er nog dames die dit meemaken? En wat hebben jullie gedaan?

Groeten,
Cosje.

Hey,
Bedankt voor jullie reacties.
Ik heb hem al gezegd dat ik vind dat hij een alcoholprobleem heeft, maar dat kan niet volgens hem. Hij beweert dat hij dan zou staan bibberen als hij 's morgens opstaat en dat hij dan heel de dag door drank zou nodig hebben. En dat is niet zo, maar dat neemt niet weg dat hij toch een probleem heeft met alcohol. Ik heb hem gezegd dat ik het er erg moeilijk mee heb dat hij telkens zo dronken thuiskomt en ben ook enkele keren bij Al Anon geweest (dit is een groep zoals AA, maar dan voor partners van alcoholisten), na enkele keren wilde hij niet meer dat ik er naartoe ging. Ik kon niet anders dan thuisblijven dan, want wie ging er dan voor mijn zoontje zorgen (die trouwens dan al lag te slapen).

Weggaan kan ik ook niet, ik ben daar financieel niet op voorzien. Ik volg een opleiding verpleegkunde via de VDAB en heb wel stempelgeld iedere maand, maar niet genoeg om zelfstandig een huishouden te runnen.

Hij weet dit maar al te goed, en maakt daar volgens mij misbruik van om te kunnen doen en laten wat hij wil.
Ik zit echt vast denk ik.
Wat zijn familie betreft, die denken dat hij gaat veranderen wanneer ons kleintje zal geboren zijn. Maar moet ik werkelijk op die hoop gaan teren nu, om dan toch ontgoocheld te zijn.
De geboorte van ons dochtertje zal voor hem enkel terug een reden zijn om te gaan feesten en te zuipen, want hij is immers papa geworden.
Zo heeft hij vorig jaar voor mij een verrassingsfeestje gegeven voor mijn verjaardag, enkel en alleen om te zuipen en ik was BOB.

Groeten,
Cosje

hallo cosje,

jouw verhaal sprak me erg aan. ik heb ongeveer hetzelfde meegemaakt. buiten de drank zat er ook nog een ander in het spel.
ik heb er lang over moeten doen om over hem heen te geraken.
8 weken zwanger en ik ben bij hem weggegaan omdat hij me beloog en bedroog.
nu, is mijn zoontje 7 maanden en ik heb iemand anders leren kennen. hij heeft een zoontje van 3 jaar. hij is gescheiden.
ik heb ook een postnatale depressie gehad en soms ben ik echt bang dat ik zou hervallen. ik zou nog graag een 2de kindje willen over een paar jaar.
wat ik je kan aanraden, misschien eens met een therapeute te gaan praten? jij voelt je nu al niet goed in je vel, wat gaat dat zijn als het kindje er is.
geloof me als hij nu al liegt dan blijft hij dat doen... volgens mij heeft ie echt wel een probleem en als hij zich niet wil laten helpen... moest het zo erg voor je worden, ik heb een goed adres waar je terrecht kan voor jezelf als toekomstige mama.
in jouw geval is het wel moeilijker met je zoontje maar denk wel dat er overal oplossingen voor bestaan.
als je geïnterresseerd ben in dat adres van zoersel (waar ik 2,5 maand heb verbleven, samen met mijn zoontje) dan laat je me maar iets weten en dan vertel ik je er wel meer over.
hou je ondertussen sterk hé!

Hoi,

Allereerst bedankt voor jullie reacties.

Ik vind het toch moeilijk om nu een beslissing te gaan nemen over weggaan ofzo, want ik zie hem toch wel heel graag.
Als hij nuchter is, is het wel een hele lieve jongen hoor, het is enkel wanneer hij de pinten hoort roepen dat het naar de knoppen is.
Ik ben zijn gedrag beu, maar niet hemzelf eigenlijk.

We hebben nu twee leuke dagen achter de rug en dan ga ik weer twijfelen of er nog hoop is op beterschap enzo. Zolang ik twijfel vind ik het toch moeilijk om ergens een knoop door te hakken. Ik denk dat ik eerst het gevoel zal moeten hebben, dat ik alles gedaan heb om het te laten lukken en deze relatie te redden (wat medewerking van zijn kant zou zeer aangenaam zijn).

Er bekruipt me soms zelf een schuldgevoel dat ik onze problemen hier kom opensmeren, maar eerlijk gezegd lucht het toch ook wat op, hiervoor mijn dank aan jullie.

Misschien zal ik nog eerst nog eens een andere techniek proberen om hem duidelijk te maken dat het zo niet verder kan en dat is mij eens goed kwaadmaken. Dit heb ik eigenlijk nog niet echt gedaan, ik heb er al iedere keer voor gekozen om rustig met hem te praten en te vragen wat er scheelt. Misschien is het moment er nu om eens met mijn vuist op tafel te gaan slaan en eens wat harder uit de hoek te komen.

Wens me succes.
Alvast bedankt.

Groetjes,
Cosje.

PS: Geniet maar van het mooie weer hé

Pfff moeilijk hoor!!! Hoe is hij eigenlijk met je zoontje (voor je zwanger was)? Gaat hij wel mee naar de gyn voor echo's enzo? Of interreseert het hem helemaal niets?

Beste Cosje,

da's geen gemakkelijke situatie!
kijk eens op deze website boodschapineenfles.be
daar staan heel veel nuttige tips.
Alcoholisme is een ziekte! Stoppen met drinken is niet alleen de fles laten staan. De meeste alcoholiekers kunnen dan ook niet zomaar van de ene moment op de andere stoppen en hebben hulp nodig!!!
Dus als je nu zegt stop met drinken of ik ben weg, dan kan je er bijna zeker van zijn dat het hem niet zal lukken. Hij zal dat stap voor stap moeten doen. de eerste stap is natuurlijk toegeven dat er een probleem is. Op het internet kan je opzoeken wat een aanvaardbaar aantal eenheden ( = glazen) per week is. Vraag hem bv om eens een week elke dag op te schrijven wat hij drinkt, hoeveel...
Vraag hem ook om elke week een dag niet te drinken om te "bewijzen" dat hij zonder kan.
Probeer hem te laten nadenken over WAAROM hij drinkt. Alle mensen met verlavingen doen dit omdat ze met een vedriet of een pijn of frustratie zitten die ze niet verwerkt hebben. hij drinkt niet omdat hij dorst heeft he

En voor de rest: je kan hem zoveel mogelijk en zo goed mogelijk proberen helpen en steunen en aanmoedigen, maar uiteindelijk moet hij het zélf doen en is het niet jouw fout he!!!! Praat misschien ook eens met je huisarts.
En let op de veiligheid van jezelf en je kindjes!!

Veel sterkte hoor

Mag ik hier allemaal even op reageren. Ikzelf ben dochter van een alcholieker. Mijn ouders zijn dan ook gescheiden en hij is terug hertrouwd en heeft daar ook een zoon. Maar geen enkele keer is hij definitief gestopt. Zelfs voor zijn keindochter kan hij het niet laten. Ik kan daar zeer hard in zijn: weggaan is de boodschap, tenzij hij uit eigen beweging in therapie gaat en blijft volhouden. Mijn vader is heel vaak in therapie gegaan, gedraagt zich zeer goed in het ziekenhuis, komt terug en begint opnieuw. Ik voel dan ook weinig band met hem! Als wij het niet waard zijn om te stoppen dan hij ook niet om van te houden. De enige reden waarom ik daar op bezoek ga, is zijn nieuwe vrouw, waarmee ik een heel goede band heb. En dan maar hopen dat hij nuchter is zodat hij mijn dochter de nodige aandacht geeft. Nu organiseert hij zijn leven zo dat hij terug nuchter is tegen de tijd dat wij komen. Is dat het soort leven dat je voor jezelf en je kinderen wil? Sorry voor mijn hardheid maar is de realiteit!