Ik heb enorme problemen. Sinds de geboorte van ons kindje botert het niet echt meer tussen mij en mijn vriend. Dit vooral vanwege de vermoeidheid en ook, wij praten niet meer met elkaar en maken geen tijd meer voor elkaar.Alles draait rond ons kindje. Ik had dit graag anders gezien want ik zie hem doodgraag en wens niet liever dat ons kindje een mama én papa heeft,een gezin.

Mijn vriend is al weinig thuis en de momenten dat hij er wel is , vallen er altijd woorden, (meestal ik die niet kan zwijgen en lastig ben van vermoeidheid) Dat snapt hij niet. Hij is in die 6 maanden nog maar 5 keer opgestaan in het wkend, uitslapen kan ik nooit en dat weegt door. Ook snapt hij niet dat het heel zwaar is zo voor mij, ik sta er meestal alleen voor want hij werkt in 3 shiften, vroeg,laat en nacht. Ok als hij thuis is, dan helpt hij wel met eten maken, afwas,enz .dat apprecieer ik enorm en dat weet hij ook(denk ik toch) maar op die momenten zou ik dan weer liever hebben dat hij eens tijd maakt voor zijn kind en mij.
Het is zover gekomen dat wij totaal geisoleerd zijn van de buitenwereld, hij gaat met de vroege wel eens een pint drinken maar ik krijg de kans niet om eens een vriendin te zien.
Ook hadden wij besloten dat ik zou thuisblijven voor ons kindje, had maar tijdelijke job, ok, ik krijg stempelgeld, maar 700euro, berekend als samenwonend, nu zijn er verwijten, hij geeft meer uit dan mij want ik heb een klein loon, ik kan niet meer opdoen dan ik heb. Mijn spaarboek is on dertussen leeg, om af en toe evenveel te kunnen geven zodat het verwijt stopt.

Gistern eindelijk kindje weggedaan en naar feest geweest, goed geamuseerd, goed gedronken, en eenmaal thuis ruzie, hij is hier met slaande deuren vertrokken en nu nog steeds niet terug. Ik kan hem niet bereiken, hij neemt tel niet op en beantwoordt geen sms.

Hij heeft er wel mee gedreigd om uiteen te gaan en me ons kindje te laten afnemen, want hij heeft een job en een goed loon en ik niet. Ja, financieel kan ik dat nu echt niet aan maar mijn kindje afnemen, neen, lelijk gezegd maar "over mijn lijk"

Nu is mijn vraag, kan hij dit?
Kan hij co ouderschap krijgen? Kan je dat als moeder weigeren of ben je verplicht dit te doen?
Zolang er geen bezoekregeling is , moet ik dan ons kindje aan hem meegeven met risico dat hij haar niet terugbrengt?

Ik wil allesbehalve uiteen gaan maar denk dat de bom nu wel gebarsten is. Ook heb ik nu vernomen dat hij bij zijn zus is blijven slapen en dat is dus mijn aartsvijand, wij komen niet overeen, zij wil niet liever dan dat wij uiteen gaan. Nu ben ik bang dat zij zo op hem gaat inpraten dat hij het zeker doet want ja, hij is enorm beinvloedbaar.


Wat kan ik doen?
Hoe kan ik onze relatie nog redden?
HELP

Hey,

Een kindje afnemen kan natuurlijk zomaar niet ook al verdient hij 10x zoveel als jou.
Wat een lastige situatie. Maar ook wel begrijpelijk. Ik ben ook de hele dag thuis bij ons kindje. En als bijv. 's avonds de afwas niet is gedaan als mijn vriend thuis komt snapt hij dit niet. Terwijl ik wel 1000 andere dingen heb gedaan die hij niet ziet. En vooral de zorg voor ons kindje. Dit is denk ik ook wel iets typisch mannengedrag. Dat hij er nu voor wegloopt is wel heel laf. Ik hoop dat hij ondertussen weer thuis is? Praat toch met hem en probeer daarbij rustig te blijven. Geef vooral toe dat je de situatie zo ook niet leuk vindt en dat jij hem en jullie realtie mist. Zo dat hij ziet dat ook hij belangrijk is (en jullie relatie)en niet alleen jullie kindje. Misschien kun je een voorstel doen dat hij een dagje thuis blijft en jij een dagje uit kunt rusten en aandacht aan jezelf kunt besteden. En zo ziet hij ook hoeveel werk er nog gaat zitten in de verzorging van een kleintje. Dit heeft in ieder geval bij ons erg geholpen. Want een relatie verbreken vanwege vermoeidheid is toch wel erg zonde.
Ik hoop dat ik je iets op weg heb geholpen.

Succes meid!

dag effe anoniem,

er kan geen co-ouderschap gebeuren voordat het kindje 3 jaar is! zolang het kindje minder dan 3 jaar is, heb jij 99.99% kans dat je het kindje mag houden en om de twee weken het weekend naar de papa! alleen als kan aangetoond worden dat jij drugs gebruikt (wat het geval niet zal zijn) dan pas zou het moeilijker worden. en je stempelgeld zal verhoogd worden als je een alleenstaande moeder bent.

heel veel sterkte voor komende tijd
in de eerste plaats kan hij never jouw je kindje afnemen
een kind wordt in de meeste gevallen altijd aan de moeder toegewezen
tenzij hij kan aan tonen dat jij geen goede moeder zou zijn
maar dan nog moet hij met sterke argumenten en bewijzen aankomen hoor
ten tweede is er zelfs een nwe wet dat vaders in een begin periode verbod kan krijgen om bij jullie in de buurt te komen
vrouw wordt heel erg beschermt
ja ik weet niet waar je vandaan komt maar dat is in nl zo

Ik zou het er in ieder geval niet meteen te dik bovenop leggen. Wat waren gezellige momenten toen jullie nog met zijn 2-en waren? Misschien kun je zo'n moment creëren.
Wat betreft zijn familie onthoudt altijd dat zij zijn "kant"kiezen. En hoe onrechtvaardig ze zijn, jouw vriend zal ze altijd loyaal zijn en zal deze voorvallen niet zien. (had psychologie tijdens mij studie..)
Ga ook eens na wat de oorzaak is dat jouw vriend het niet meer ziet zitten. Ziet HIJ het niet meer zitten of zit zijn familie erachter? Ik heb ook wel eens flink ruzie gehad met mijn vriend omwille van anderen. Uiteindelijk kwamen we beide tot het besef dat dat het niet waardt is. Nogmaals probeer niet uit je slof te schieten, wees voor rede vatbaar en probeer je emoties in bedwang te houden. Dan ben je al een heel eind. Wordt hij door zijn familie beïnvloedt dan kan jouw nuchterheid misschien weer met beide benen op de grond zetten. Jullie hebben ook heel veel mooie momenten samen meegemaakt.

Hallo, allen reeds bedankt voor de reacties.
Meer tips zijn altijd welkom.

Hier gaat alles zijn gangetje, wij wonen nog steeds samen, alles gaat wel goed behalve dat we geen koppel meer zijn, in zijn ogen althans. Daar heb ik het héél moeilijk mee.

Wij doen thuis alles samen,net zoals ervoor, behalve ,ik mag hem niet aanraken, niet kussen, gewoon niks, en dat is echt hard.
Ik snak zo naar een knuffel van hem, die kussen, smorgens bij het opstaan, savonds bij het slapengaan, als je weggaat of thuiskomt, ik mis het allemaal enorm, ik weet niet hoelang ik het op zo een manier volhoud maar ik zal wel moeten zolang ik geen werk heb en dat kan nog tot september zo zijn.
Hij geeft me af en toe wel een kus maar dan heel vluchtig op mijn wang, als hij weggaat maar daar blijft het ook bij.
In zijn smsjes schrijft hij ook nog steeds, dag schatje, weet gewoon niet wat ervan te denken.

Als ik hem vraag of hij het nu nog eenn kans geeft, blijft hij bij zijn standpunt, het is gedaan en hij blijft hier tot ik werk.

Soms denk ik dat hij niet meer van mij houdt en het gewoon niet wil zeggen. Dat gevoel heb ik ook wel eens als het ruzie is ofzo maar ik weet dat ik hem héél héél graag zie, ondanks alles

Echt praten heeft gewoon geen zin.

Ook tijdens het wkend doet hij gewoon zijn zin, zonder mij en dochter. hij leeft precies als vrijgezel, onze dochter en ik blijven steeds alleen thuis achter.

Heb nu geregeld dat onze dochter vrijdag bij mijn ouders kan slapen en ga hem verrassen met een gourmetavond, hopelijk blijft het warm weer, kunnen we het buiten doen. Indien deze poging weer tot niks leidt, denk ik dat ik het ook opgeef, ik weet niet goed wat doen.
Ik ben nochtans geen opgever maar deze situatie doet me zo pijn, dat ik het misschien nog moeilijker zal krijgen indien al mijn pogingen tevergeefs zouden zijn, ik hoop van niet maar weet ook dat hij enorm koppig is. Soms denk ik dat hij zijn gezin ook niet kwijt wil en hij mij nu gewoon wil laten voelen hoe pijnlijk het wel kan zijn als hij er niet is.

Zoveel vragen gaan er in me om.

Hoop dat vrijdagavond iets opbrengt

Och meid ik hoop dat hij vrijdag idd weer inziet wat hij mist. Maar deze situatie is idd niet dragelijk. Nogmaals ik zou het er niet te dik bovenop leggen. Wat ik wel heel stom vind is dat hij jullie beide dan laat zitten. Daar zou ik toch even iets van zeggen. Zo van je kan een relatie met mij verbreken maar niet met je dochter die heeft jou ook nodig. En dan ook nog de voogdij willen opeisen. Rijmt niet helemaal hè. Uiteraard is zijn leven ook veranderd na de komst van jullie kindje en ik heb het idee dat dit bij een vrouw allemaal wat natuurlijker gaat maar krijg het idee dat hij even een flinke schop onder zijn kont nodig heeft. Van jou zal hij dat op dit moment minder snel aannemen maar heeft hij geen vrienden die dit voor jou kunnen doen. Dat hij weer even de ogen opendoet en ziet wat voor een rijkdom hij heeft. Een vrouw en gezonde dochter! Ik vind dit idd wel verwend gedrag. Ik zou nog steeds maar proberen kalm te blijven en anders het misschien ook maar wat harder aanpakken. Misschien een gek idee, maar als jullie op bed liggen zou ik bovenop hem gaan zitten en hem eens toespreken. Zo kan hij niet om je heen en moet 'ie wel. En gewoon vertellen wat je vervelend vindt (want wel schatje sms-e kan dan toch ook niet?!) en ook even vertellen dat jullie samen voor een kindje hebben gekozen en niet na een half jaar dit kan opgeven. Dan moet je soms voor je relatie vechten! Zet 'm op meid. Kom gauw weer terug.