[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
[Voeg nieuw onderwerp toe] [Reageer] [Zoeken]
[Sortering: Het recentste bericht staat als laatste - sortering omdraaien]
[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
[Reageer]
[Voeg nieuw onderwerp toe] [Reageer] [Zoeken]
[Sortering: Het recentste bericht staat als laatste - sortering omdraaien]
| 05/05/2008 @ 12:36 Niem | Tja, als ik goed na denk zat het er al heel lang aan te komen. De ruzies werden steeds erger, de stiltes steeds stiller en de liefde steeds minder........ Mijn man en ik hebben 'besloten' uit elkaar te gaan... Hoe lomp het ook mag klinken, het is goed zo. Het is af, op, doodgebloed. Misschien komt de klap nog maar op dit moment ben ik rustiger dan voorheen! Ik hóef geen ruzie meer te maken, niet meer mijn uiterste best te doen, niet meer constant op mijn tenen lopen. Wel ben ik ontzettend bang, bang voor alles wat er nu komt, hoe het verder gaat, hoe ík verder moet gaan..... Is er iemand die hetzelfde mee maakt of mee gemaakt heeft? misschien hebben we wat aan elkaar! Ook heb ik geen idee hoe ik het verder aan moet pakken dus alle info tips en noem maar op zijn welkom!! Ik ga samen met onze 2 prachtige kindjes een nieuw leven op bouwen, maar hoe?! |
| 31/05/2008 @ 18:31 | alleenstaande moeder Dag Niem, Ik las jouw vehaal. Wat een nare tijd maken jullie door. Ook ik ben ongewild alleenstaande moeder geworden. Door nare omstandigheden heb ik moeten besluiten om tijdens de zwangerschap van mijn derde kindje bij mijn ex weg te gaan. Het verdriet lijkt in het begin oneindig. Soms was de aanwezigheid van de twee kindjes (5 en 3,5 jaar tijdens de breuk) in combinatie met de zwangerschap (met complicaties) na de scheiding erg zwaar. Op andere momenten was hetzelfde feit juist een verademing omdat zij mij met beide benen op de grond hielden. Terwijl ik op sommige momenten het liefst het dekbed zover mogelijk over mijn hoofd getrokken wilde houden en mijn bed niet uit wilde komen zorgden zij voor de dagelijkse regelmaat. Het "alleen" zwanger zijn met alles wat daarbij komt kijken, de bevalling zonder partner, de nachten met de kleine etc.... Het was niet eenvoudig. Maar altijd beter dan het ooit was. Ik heb op moeilijke momenten vooral gedacht aan de redenen waarom ik besloot met mijn kindjes weg te gaan. Dat gaf me dan wel weer genoeg spirit om vol te houden. Uiteindelijk was het hebben van materie (mooi koophuis, 2 auto's, eigen bedrijfje) totaal onbelangrijk. Nu zijn we bijna 2 jaar verder. Het -voor mij onvoorstelbare- is gebeurd: de kinderen zijn opgebloeid en er is een andere lieve man op mijn pad gekomen die mijn kinderen 100% accepteert. Hij is echt heel lief voor ze, doet dingen met en voor de kinderen die hun vader niet deed. Ik moet eerlijk zeggen dat het nog pijn doet dat het me niet gelukt is één gezin te vormen. Helaas hebben wij niet alles in eigen hand. Niem, ik hoop dat je goed door de zware tijden heenkomt, samen met je kinderen. Ik wens je (jullie) alle sterkte en een mooier leven toe. M |
[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
[Reageer]










Huwelijk doodgebloed... hoe nu verder?!




