< 9Maand-Sponsor >





< Publiciteit >

Baby Junior

Jolena

BasilKato.be

Rainbowbabies

Pepatino.be

BabyGoodies.eu

Popje.com

Chauffage Verzelen

Kind & Gezin

VLOV

Home » Forumoverzicht » (On)Bewust alleenstaande moeders » Huwelijk doodgebloed... hoe nu verder?!

[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
[Voeg nieuw onderwerp toe] [Reageer] [Zoeken]

[Sortering: Het recentste bericht staat als laatste - sortering omdraaien]
9Maand-Forum » (On)Bewust alleenstaande moeders
Huwelijk doodgebloed... hoe nu verder?!
05/05/2008 @ 12:36
Niem

Tja, als ik goed na denk zat het er al heel lang aan te komen. De ruzies werden steeds erger, de stiltes steeds stiller en de liefde steeds minder........

Mijn man en ik hebben 'besloten' uit elkaar te gaan... Hoe lomp het ook mag klinken, het is goed zo. Het is af, op, doodgebloed.

Misschien komt de klap nog maar op dit moment ben ik rustiger dan voorheen! Ik hóef geen ruzie meer te maken, niet meer mijn uiterste best te doen, niet meer constant op mijn tenen lopen.
Wel ben ik ontzettend bang, bang voor alles wat er nu komt, hoe het verder gaat, hoe ík verder moet gaan.....

Is er iemand die hetzelfde mee maakt of mee gemaakt heeft? misschien hebben we wat aan elkaar!

Ook heb ik geen idee hoe ik het verder aan moet pakken dus alle info tips en noem maar op zijn welkom!! Ik ga samen met onze 2 prachtige kindjes een nieuw leven op bouwen, maar hoe?!
Link naar deze reactie
05/05/2008 @ 22:51
Mammie-D


Online Status Stuur bericht
Jeetje niem, wat een verdrietige situatie!
Ik heb het zelf niet meegemaakt, maar hoop het nooit te hoeven meemaken...
Waar je moet beginnen... lastig... Ik denk bij de basis, dus een dak boven jullie hoofd, of gaat de papa opzoek naar een andere woning?
bekijk dan de zaken op financieel gebied. Je kan voor als je alleenstaande mama bent heel veel toeslagen krijgen van de belastingdienst/overheid. Probeer dat allemaal uit te zoeken.
Hoe ga je het verder financieel doen ? Werk? Opvang voor je kinderen?
probeer samen met de vader (indien dat niet lukt samen met een (Prodeo-)advocaat!!!) afspraken te maken omtrent de voogdij, bezoekregeling, eventuele alimentatie waar je kinderen tot hun 18e jaar recht op hebben, alimentatie voor jezelf indien je dat wenst. Laat alles schriftelijk vastleggen in een convenant!!! Zo ook de verdeling van eigendommen etc.

Lastig hoor meid! Ik wens je in ieder geval heel veel sterkte en succes. Bouw een nieuw leven op met je kinderen, start opnieuw met een schone lei...

Dikke knuffel!



Link naar deze reactie
05/05/2008 @ 23:13
Saske


Online Status Bekijk profiel Stuur bericht
Hoi Niem,

Mijn naam is Steve en reageer via het profiel van mijn vrouw.

Het is spijtig dit te horen maar als het niet klikt is het beter zo.
Ikzelf ben gescheiden in 2003 en heb een zoontje van bijna 5 jaar.

Ik ben ondertussen opnieuw gehuwd vorig jaar in Juni met een schat van een vrouw. Maar daar vertel ik je iets later in dit bericht wel meer over

Nu ja dat is een beetje mijn verhaal. Het is in iedergeval een zenuwslopende tijd als je gaat scheiden.

Eerst en vooral moet je weten als je gehuwd bent met een huwelijkscontract of niet. Dan weet je al waar je recht op hebt of niet. Maar beste is ga zoiezo langs bij een notaris die weet daar alles over. Let wel op dat uw man de rekening niet gaat plunderen want alles wat hij meegeeft kan je niks aan doen. Mijn ex was daar rap in want zij deed de bank zaken en ik was op de baan en had tegen dat ik het door had nog maar denderend weinig op de rekening staan om maar niet te zeggen niks.

Maak ook dat je iemand hebt waarmee je kan spreken want dat zal je wel nodig hebben. Ik had zoiemand, een vriendin die trouwens ook mijn ex kende en waar we soms met andere vrienden mee uit gingen. Toen mijn ex weg ging heeft ze nooit meer iets laten weten of laten horen aan haar. De avond dat mijn ex vertrokken was was zij de eerste die ik belde. Ik was totaal overstuur want ze was vertrokken met mijn zoon die toen amper 6 maand oud was. Ik heb ongelofelijk veel steun gehad aan mijn vriendin. Ondertussen zijn wij nu gehuwd en verwachten wij ons eerste kindje samen. Het klikte zo goed tussen ons na verloop van tijd en van het 1 kwam het andere. Zo zie je maar dat je nooit mag wanhopen, het is een moeilijke periode waar je door moet en dat zal je lukken ook maar het duurd een tijdje. Ik heb natuurlijk ook veel steun van mijn ouders gehad.

Probeer natuurlijk wel nog met elkaar te praten zodat er geen vechtscheiding van komt want dan ben je verder van huis. Mijn scheiding heeft precies een jaar geduurd en normaal kon het in 6 maand maar mijn ex vroeg het onmogelijke van onderhoudsgeld en daar was ik het niet mee eens. Uiteindelijk zijn we dan toch overeengekomen. Nu spreken wij gewoon tegen elkaar en dat is leuk voor de kleine.

Hopelijk ben je hier iets mee, ik weet het is een lang verhaal voor maar een paar tips maar ik hoop dat je er iets mee kan doen.

Alvast veel sterkte toegewenst

Groetjes


Link naar deze reactie
31/05/2008 @ 18:31

alleenstaande moeder
Dag Niem,

Ik las jouw vehaal. Wat een nare tijd maken jullie door. Ook ik ben ongewild alleenstaande moeder geworden. Door nare omstandigheden heb ik moeten besluiten om tijdens de zwangerschap van mijn derde kindje bij mijn ex weg te gaan. Het verdriet lijkt in het begin oneindig. Soms was de aanwezigheid van de twee kindjes (5 en 3,5 jaar tijdens de breuk) in combinatie met de zwangerschap (met complicaties) na de scheiding erg zwaar. Op andere momenten was hetzelfde feit juist een verademing omdat zij mij met beide benen op de grond hielden. Terwijl ik op sommige momenten het liefst het dekbed zover mogelijk over mijn hoofd getrokken wilde houden en mijn bed niet uit wilde komen zorgden zij voor de dagelijkse regelmaat. Het "alleen" zwanger zijn met alles wat daarbij komt kijken, de bevalling zonder partner, de nachten met de kleine etc.... Het was niet eenvoudig. Maar altijd beter dan het ooit was. Ik heb op moeilijke momenten vooral gedacht aan de redenen waarom ik besloot met mijn kindjes weg te gaan. Dat gaf me dan wel weer genoeg spirit om vol te houden. Uiteindelijk was het hebben van materie (mooi koophuis, 2 auto's, eigen bedrijfje) totaal onbelangrijk.
Nu zijn we bijna 2 jaar verder. Het -voor mij onvoorstelbare- is gebeurd: de kinderen zijn opgebloeid en er is een andere lieve man op mijn pad gekomen die mijn kinderen 100% accepteert. Hij is echt heel lief voor ze, doet dingen met en voor de kinderen die hun vader niet deed. Ik moet eerlijk zeggen dat het nog pijn doet dat het me niet gelukt is één gezin te vormen. Helaas hebben wij niet alles in eigen hand. Niem, ik hoop dat je goed door de zware tijden heenkomt, samen met je kinderen. Ik wens je (jullie) alle sterkte en een mooier leven toe.

M
Link naar deze reactie

[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]


[Reageer]