Maartje, die helemaal vlekkeloze bevalling heb ik nog niet gehad hoor.. Klinkt iets te makkelijk. De eerste keer bleef het tweede kindje vast zitten terwijl de beentjes al geboren waren, flinke paniek, maar gelukkig wel een gezond kindje, al heeft zijn motoriek er wat van te lijden gehad.
De tweede keer ging de hartslag van het tweede kindje omlaag en werd ze zo hardhandig uit me gehaald dat ze haar beentje gebroken had.. Heel vervelend voor haar, maar geen keuze op zo'n moment en een beenbreuk hersteld gelukkig snel.

Alles heeft zn voors en tegens en ik weet niet of ik nog zo'n bevalling aan zou durven, maar dat riep ik de laatste keer ook en toen heb ik het ook "gewoon" gedaan. De artsen moeten op een bapaald moment een keuze maken en beide keren zeggen ze achteraf dat ze het zo niet weer zouden doen..

Ach en ik relativeer, probeer alles zn plaats te geven en geniet met volle teugen van mijn viertal. Ook hier geen doorslapende baby's, maar de babytijd duurt maar zo kort en uiteindelijk gaan ze wel slapen. Bij de eerste twee was ik veel meer bezig met "ze laten doorslapen" en maar dingen uitproberen, wakker maken voor een fles, meer voeding in de fles etc. En nu wacht ik dus gewoon af, gaan we snachts eruit voor de voedingen en maken we er geen punt meer van.

Groetjes,
marina

De oudste 2 heb ik 6 maanden gevoed (ook een tweeling) en de jongste 2 maar 6 weken. De eerste keer had ik huishoudelijke hulp en verder alleen de baby's om voor te zorgen, na 6 maanden was ik het gewoon beu om zó gebonden te zijn (ik kolfde nooit) en deze keer had ik én alle 4 de kinderen en mijn huishouden er ook nog bij. Het was gewoon te veel en qua voeding had ik genoeg, maar ik kwam zelf maar niet op krachten. Tijd om over te stappen op fles.

Het nachtvoeden ging goed, mijn man haalde de kindjes voor me en deze prinses mocht lekker in bed blijven :)
Als ik in slaap viel, bracht hij de kinderen ook weer terug en legde eventueel kindje 2 aan. Luxe hoor!

Mijn kraamperiode was geen roze wolk, de eerste keer ook niet. Inderdaad teveel zorgen en omdat Sanne dr trombocyten te hoog blijven heb ik heel wat bezoekjes aan het ziekenhuis af moeten leggen. Die beenbreuk (dr been net onder dr heup finaal door..) kwam er dan ook nog bij, de gedachte dat ze die zo maar even gezet hebben breekt mn hart nog steeds..
Nu na 6 maanden kan ik eindelijk wat beter genieten en lukt het me om alles weer op een rijtje te zetten. Er is zo ongelofelijk veel gebeurd de eerste tijd en ik heb daar toch wel veel last van (gehad).

groetjes,
Marina