hoi jij moet inderdaad toestemming geven voor het erkennen maar hij kan je inderdaad wel verplichten via de rechtbank en een dna test, maar meestal sta je als moeder zijnde toch wel sterk in je schoenen! en als jij goede redenen hebt en die heb je zal hij je denk ik niet snel kunnen verplichten in ieder geval heel veel succes

hallokes,

ben nu ook zeven maand en de papa heeft mij ook laten zitten. ben bij advocaat geweest ( werk daar) en het is wel degelijk zo da jij moet toestemming geven of hij het al da niet mag erkennen. En als hij niet bij u woont komt het kindje automatisch op u naam. Hij kan het wel aanvechten voor de rechtbank maar da kost 1000 euro voor dna en nog eens 1000 euro voor herkenning,zonder andere kosten. Maar als moeder trek je toch aan langst eind en als je een paar goede argumenten heb zoals dat hij drinkt zal geen enkele rechter da toelaten. Er is een nadeel aan je kan dan wel geen allimentatie krijgen ( geen rechten maar ook geen plichten dan)

Als je nog iet wilt weten kan je mij altijd rechtstreeks mailen


Groetjes en veel sterkte

xxxxx

hallo cindy

Heeft hij het kindje erkend? en staat het op zijn naam ? Zoniet niks van aantrekken kan niet veel beginnen laat hem gewoon doen kost hem alleen maar geld. Je zal je kindje wel groot krijgen en iemand tegenkomen die wel je kindje aanvaard.Ik weet dat het niet makkelijk is en zeker niet als je nog gevoelens voor hem moest hebben maar als ze zo reageren verdienen ze da niet.

veel sterkte

Ik heb ook zo'n soortgelijke relatie gehad.
Hij dronk téveel in combinatie met antipsychotica (dat is een héél gevaarlijke combi) en daarom ben ik uiteindelijk vertrokken.
Ik ben nu 12 weken zwanger en heb hem meteen gezegd toen ik wegging dat ik niet wilde dat hij het kindje zou erkennen.
Ik heb het zo verteld dat het beter voor hem zou zijn omdat hij toch nooit aan de alimentatieplicht zou kunnen voldoen, hij heeft er niet genoeg geld voor.
Misschien een idee voor anderen, als het zo uitkomt dat hij inderdaad te weinig financiele middelen heeft.
De ware redenen voor mijn vertrek (en dat ik niet wil dat hij mijn kindje erkent) heb ik hem niet verteld, hij zou het toch niet begrijpen.
Immers; hem mankeert niets, ík ben degene die psychisch ziek is volgens hem (onee, volgens anderen die hij vervolgens maar gelooft voor het gemak).
Het is voor onze veiligheid beter om ver weg van hem te leven en het kindje op te voeden.
Hij mag het zien als hij dat wil maar ik heb de indruk dat dat niet zo vaak gaat gebeuren als goed zou zijn voor een kind.
Maar ik zal zélf alles doen om mijn meisje (ja, ik voel dat het een meisje wordt, al weet je het nooit 100% zeker) een goede, gezonde en gelukkige toekomst te bieden!!!
Ik ben geestelijk stabiel en in staat dat te doen, híj niet (ik heb nl. gezien hoe hij met de kinderen van mijn vriendin omgaat).
Mijn kindje gaat alles krijgen wat het nodig heeft.
Dus dames :D, wij als moeders voelen wat het beste is voor onze kinderen en dat zullen we ook geven, zélfs als dat betekend dat de papa uit beeld blijf.
Ons kind vóór alles!!!!!