Hoi,

Mijn zusje van 25 heeft een zoontje van nu 17 maanden.
Ik heb het idee dat het totaal niet goed gaat.
Ik maak me ook zorgen om zijn opvoeding.
Wij hebben een nare jeugd gehad waar zij altidj veel dingen ontkent heeft en nog doet. gewoon om dr niet bij stil te hoeven staan.
De vader van mijn neefje heeft inmiddels 2x vast gezeten. 1 x voor het neerslaan van een in dienst zijnde rechercheur. En de andere x voor boetes. Dat laatste geloof ik niet. Want daar hoef je geen 6 maanden voor te zitten.

Mijn neefje is vanaf begin af aan al erg agressief geweest. Slaan, gillen bijten etc.
Mijn zus weet hier totaal niet mee om te gaan. Ook met zijn driftbuien doet ze hem in de box of op bed. Terwijl ik juist denk dat ze hem beter vast kan houden, klemmen zodat het niet pijn doet maar in elk geval hij zich zelf niet pijn kan doen. Doet ie nu wel, hoofd tegen grond en tegen bedrand etc.
Soms zit ik wel eens met haar aan de tel en haar zoontje dan ook samen met mijn jochie. Samen kletsen. Natuurlijk zijn die knopjes interessant en als ik het zat ben geef ik Ryan iets anders zodat ie daar mee kan spelen.
Zij doet hem in de box, gevolg dat hij niet snapt waarom ie in de box moet en waarom hij niet met de tel mag spelen en dus gillend en krijsend hysterisch wordt. Er wordt hem geen alternatief geboden.

Kind ziet trouwens ook erg mager. Hij is 17 maanden nu, weegt nog geen 10 kilo en is net 78 cm. Mijn jochie is groot dat weet ik.
Maar slapen, hij slaapt snachts van 9 tot 6 en dan hele dag niet meer. Ze zeggen dat ie het niet nodig heeft. Nou ik ben van andere mening. Hij is savonds echt niet te genieten. Aan eind van de middag al rode wangen en oren. Ja komt van het spelen. In mijn ogen is het van de slaap.
Verder zegt ze dat hij alleen maar speelt in bed, nou als je hem laat liggen valt ie vanzelf wel in slaap en anders heeft ie gewoon lekker gerust.

Verder gaan ze bijna elke avond met hem zeulen van visite naar visite.
Ik heb dr al utgelegd dat regelmaat belangrijk is, en dat zijn agresieviteit wrschijnlijk komt van te weinig slapen en geen regelmaat hebben. Dat ze hem overvallen met hun gedrag en hij niet begrijpt wat er van hem verwacht wordt.
Nou ja dan praat ik dus pedagogisch want ik heb dat geleerd op mijn werk vindt ze dan.

Ik weet niet meer wat ik moet doen, maar ik zie dat kleine jochie de vernieling ingaan zo. Dat wij geen jeugd hebben gehad maakt het destemeer dat dat voor de kleintje nu wel moet zijn! Hun moeten kunnen genieten en zich veilig en geborgen voelen. En dat is bij hem totaal niet zo.

Niet eigendunkerig of zo, maar als ik Ryan met mijn neefje vergelijk zijn het 2 totaal verschillende knulletjes. 1 die geniet van het leven, is vrolijk, voelt zich veilig en geborgen en weet de grenzen (die hij nu kent dan) en de ander is verdrietig, agressief, niet geborgen etc.

Ik hoop dat iemand iets weet wat ik kan doen want wil niet dat mijn neefje zo verdrietig is en niet begrepen wordt door hun. Hoe kan ik het ze duidelijk maken?

Liefs Patje