och vanessa, weet ge, uw verstand heeft het niet altijd bij het rechte eind hoor. Zie naar mij, ik dacht 20 jaar geleden ook, voor mij geen vent meer ... was er heilig van overtuigd dat dat het beste was, en kijk, verstand 1 seconde aan de kant geschoven en 20 jaar later is gebleken dat het verstand het niet steeds bij het rechte eind heeft en zijn 4 kapoenen de bevestiging hiervan ...

Ik ben al even niet meer overtuigd dat 4 genoeg is ondertussen hoor. Der zal al veel moeten gebeuren wil ik de schaar in 't kiekenkot laten zetten binnen 7 maand maarre .... Stttt, niets tegen L. zeggen hé

Hier ook vaak getwijfeld over een derde of niet...maar we zijn bijna halfweg de zwangerschap. Wij hebben ook maar drie slaapkamers, maar onze twee oudste slapen wel al een hele tijd op dezelfde kamer en daar ondervinden wij geen enkel probleem van...mss als ze over een jaar of 12 elk hun liefke willen meebrengen...maar wie weet, tegen dan wonen we mss ergens anders.
Wij moeten ons ook niets ontzeggen hoor, als dit kindje erbij zal zijn. Met ons tweede was het niet zo, dus met een derde zal dat ook wel niet zo zijn. We gaan nog steeds weg als we daar eens zin in hebben en onze kindjes krijgen alles wat ze nodig hebben!

Ook ik heb geruime tijd getwijfeld. Mijn jongste kindje is nu 2 1/2j, ik ben dus uit de grootste zorgen. We kunnen al eens voor een ganse dag de deur uit zonder te zeulen met vanalles en nog wat... slapen goed, jongste start op school in september... Maar mijn gezinnetje leek niet compleet. Wat me over de lijn getrokken heeft is: Stoppen met denken en luisteren naar je hart! Je vind altijd wel redenen om het niet te doen. Financieel, praktisch, plaatsgebrek, stel dat het kindje niet gezond is, kunnen we ze alle 3 wel de nodige aandacht geven????... Wij zijn aan het bouwen, wonen in een heel kleine voorlopige woning, nipt voor 2 volwassenen en 2 kleuters. Maar toch wou ik niet langer wachten voor nummertje 3, ik wou niet dat er te veel jaren tussen hen zat. Mijn zoontje en dochterje verschillen 2 jaar en spelen heel veel samen en ik wou niet dat nummertje 3 uitgesloten zou worden...
Welnu op moederkesdag een test gedaan en... ZWANGER van nr3!!!
Enkele weken later eerste echo en... blijkt dat ik niet alleen zwanger ben van nr3, maar ook van nr4! En ik ben bang... maar superblij! Heb nieuw motto: Moeilijk gaat ook! Ben me er heel bewust van dat dit zwaar zal worden en dat ik enkele zware jaartjes voor de boeg heb. Maar ik ben er zeker van dat er een moment komt dat ik naar mijn 4 kindjes zal kijken en ik O ZO TROTS ga zijn met "mijnen nest"!

Idd mij klinkt het ook allemaal bekend in de oren. Mijn hart zei steeds nog niet compleet te zijn na 2. En eens ik zwanger was van 3 zei ik dit is de laatste geen 4.

Maar ja nu 10 maanden later zeg ik niet meer nooit meer maar ik denk dat ik maar naar mijn lichaam ga luisteren. Heb enorm veel last gehad van BI en denk eerlijk gezegd dat mijn lichaam geen nr 4 aankan. Mijn hart daarentegen wel denk ik

Maar ben wel tevreden hoor met mijn kroost en druk genoeg + ik ga nog graag werken. Ben niet echt het type om thuis te blijven.

En barbara das idd een nest om trots op te zijn 4 pagadders

Maar idd soms moet je alle praktische overwegingen overboord (aan alles is een mouw te passen) gooien en naar je hart luisteren want dames zeg nu eerlijk als we daar gewoon naar keken dan hadden er waarschijnlijk toch nooit kids gekomen.

groetjes

Hier ook zo eentje die "niet weet wat ze wil" (volgens mijn omgeving dan toch in elk geval.) Zijn nu in verwachting van een vierde. Geen enkele zwangerschap was leuk, maar geen enkele keer heb ik ook maar 1 moment gedacht "nooit weer". Het geschenk dat je krijgt is gewoon te groot om de last en de zever ook maar 1 moment "te zwaar" te vinden. Niets is zo kostbaar als een lachende kindersnoet.
Bij de aanvang van deze zwangerschap was ik er zeker van. Ik beval met keizersnede (4 de op rij alweer) dus ik zou me tegelijkertijd ook laten steriliseren. We zijn 16 weken ver nu en 7 weken geleden was ik er zeker van, geen sterilistaie voor mij. 3 weken geleden (zit nog maar eens met een maag- darm ontsteking) vond mijn verstand dat met 4 onze nest wel compleet was, maar nog steeds niet overtuigd van de sterilisatie. Gisteren kreeg ik een idee voor de geboortekaartjes ... hiermee zou aangegeven worden dat het laatste kuiken uit dit nest aangekomen is. en la heel de nacht lig ik te tobben of het dit is wat ik echt wil. Pfffffffff, hormonen ze doen je wat aan . Een beslissing nemen zal nog niet voor diect zijn vrees ik. Moest ik naar al wat er rond komt kijken dan had ik waarschijnlijk geen enkel kind gehad (financien, je eigen leven, hoe krijg je ze goed groot in deze tijd, enzovoort). Ben iemand die meestal handeld uit het gevoel, dus al wat iedereen aanbrengt van voor en nadelen speelt hier eigenlijk nooit, je kan je hele leven toch niet "voorzien", dus wat voor zin heeft het om wakker te liggen over praktische onvolkomenheden. een ideaal leven kan morgen ook overhoop liggen, net zo goed dat een niet zo goede situatie ineens kan keren. Verstand versus hart, het zal een strijd blijven tussen die twee.