weet je 1000000 procent zeker dat het kindje is van die gozer en niet van je man? het is 50-50 eh..

is het je huwelijk waard om dit leventje op te geven? of ben je misschien al1 wel beter af..

weet je zeker dat je er uberhaupt al1 voor komt te staan..

je kan niet verwachten van die gozer dat hij er met jou vandoor gaat jullie hebben allebij partners en ook KINDEREN van diegene

met partnerruil wil niet zeggen dat diege ook daadwerkelijk zoveel om jou geef voor een leven met kind wat hij bij zijn eigen vrouw ook heeft

en een abortus vergeet je nooooit weer ookal kan het soms beter zijn


ik kan t vertellen.. ik ben zwanger van mijn derde kindje.. mijn tweede kindje kwam nadat mijn relatie al bijna TWEE JAAR over was en we telkens nog flinke sex hadden, ik kon het niet stoppen en nu ben ik opnieuw zwanger. de vader is er helemaal kapot van zo ook ik.. sta ook zo in twijfel ben ondertussen door al dat getwijfel al 13 weken maar ik kan het niet.. ik kan niet die stap nemen om in die stoel te gaan liggen en met mijn volle verstand met een verdoofde baarmoeder weet wat er te gebeuren staat, of dat ik onder algehele narcose ga slapen en ondertussen besef voordat ik in slaap val dat ik wakker wordt maar dat kleine toch mensje niet meer wakker wordt.. en dat voor mijn wilde pleziertje..

ik ben een al1staande moeder van 24 jaar en heb maar een uitkering. ik had nooit gedacht dat ik zo zou eindigen.. weinig geld 3 kiddies en bovendien alleen!!! maar het is nog niet te laat je kan nog zoveel ook met drie kindjes, makkelijk zal het niet worden en maak me ook wel druk.. wat als ik snachts naar de dokter moet, stel dat ik ziek ben.. hoe moet ik mijn oudste met een achterstand naar school brengen.. ik heb geen auto zal dus alles lopend moeten doen. soms barst ik in tranen uit omdat ik het niet meer weet maar dan zijn mijn lieve vriendinnen daar met een hart onder de riem die je laten merken dat je niet al1 bent..

en de vader?? pff die praat niet eens met me.. ziet me liever komen als gaan, de zwangerschap zal dus ook een verschrikking zijn weeeer alles al1 geen lieve mannelijke hand op mijn buik of ff een warme blik toewerpen van dat hij me mooi vind en zich wil verdiepen in mijn zwangerschap, maar weer mijn vriendinnen die met me meegaan naar de echo en bezoeken van de verloskundige en de bevalling en mijn kraamtijd er zullen zijn.

7 jaar geleden (of is het al 8) had ik ook een nieuwe relatie waar ik plots ongepland zwanger in werd (na 11 weken). Ik had een halftijdse job, een huisje een dochtertje van 4 en mijn ex (haar vader) had net een 4 tal maanden ervoor beslist onze relatie te beëindigen.
Die nieuwe vriend vond dat ik 'baas in eigen buik was' en ik besloot (in alle verwarring) het kindje te houden. Het maakte hem razend, dat zat niet besloten in die uitspraak. Hij probeerde me nog te bewegen naar andere beslissingen. We gingen samen naar een therapeut, naar een abortuskliniek voor een gesprek. Ik kon er niet aan wennen aan t idee dat een man zijn eigen bloed kon verraden.
Uiteindelijk ging hij van me weg, mij achterlatend in angst, die later in paniek omsloeg. Ik koos alsnog voor de abortus (mijn ex, vader van n jongste, stond me bij in mn 'beslisssing')
Ik heb nog steeds spijt van die dag. De ex-en zijn ver weg van me verwijderd, maar de pijn om het kindje dat niet heeft mogen zijn is er nog steeds, net zo erg als de kinderwens. De mannen die ik tot nu tegenkom zijn stuk voor stuk mannen die geen kinderen meer willen. Inclusief de man, die ik zo 'lief' vind, waar ik nu een LAT relatie mee heb. 4 jaar geleden stond hij nog open voor de kinderwens, nu is het een harde 'Neen'.
Neem alleen een beslissing waar je zelf achter kan staan

(mijn eigen mening gevoed door mn ervaring zou zijn beter samen met je kindje vechten voor een goed leven dan te blijven kijken naar je kindje dat je zelf aan de overkant hebt achtergelaten, maar dat is ook ieder voor zich en elke situatie is anders )

groetjes Kaceetje