Hallo!!!
Ik weet niet of ik dit op de juiste plaats doe maar toch even proberen
Ik ben nieuw van vandaag en wou me even voorstellen...
Ik ben Méline, 26 jaar en wonende te Tielt-Winge (Vlaams-Brabant, België). Ik ben een alleenstaande en aanstaande mama van een 1-eiïge tweeling Eerst zag ik dit absoluut niet zitten daar 1) de zwangerschap absoluut niet gepland was
2)ik zelfs nog een spiraal had steken
3) ik nog maar 3 maand met mijn toenmalige vriend was
Het was dus al een schok op zich dat ik zwanger was, wetende dat ik een paar jaar voordien ook meer als een jaar geprobeerd had met mijn toenmalige ex man.. en het niet lukte.
Dan leer ik iemand nieuw kennen na de scheiding en poef ; na amper 2 maanden al zwanger! en dit terwijl ik een spiraal had steken. Het was heel hard verschieten maar ik was wel blij hoor! wou al even een kindje en 26jaar was voor mij de ideale leeftijd.. Ik had alleen heel veel bng voor de reactie van mijn vriend en ons relatie! Het was nog zo pril en ik wist dat hij er helemaal nog niet klaar voor was. En idd de reactie was niet echt positief En toen ik hoorde dat het een tweeling was, zag ik het helemaal niet zitten!! Wat gaat mijn vriend nu wel niet zeggen?? Bang en onbegrip en verdriet kwamen in me op en vooral de schok!!! Heb al mijn moed bijeen geraapt en het hem verteld... De reactie was nog erger!! Hij wilde dat ik abortus deed want ik maakte zijn leven kapot als ik ze zou houden! Geen seconde is het door mijn hoofd gegaan om dit te doen.. NO WAY!! En dan kreeg ik nog is te horen dat hij al even twijfels had en zijn gevoelens weg waren.. alles heb ik in 1ne slag moeten verwerken Ik was wel meer en meer overtuigd van er dan alleen 100% voor te gaan. Niemnd mag van mij verlangen om dingen met mijn lichaam te doen en de kindjes te laten wegdoen. Dus heeft hij er een eind an gemaakt. Maar wil wel zijn deel doen en verantwoordelijkheid nemen.. Hij doet dit wel enkel omdt hij zich verplicht voelt, wat mij enorm pijn doet. We zijn nu enkele maanden verder en hij beziet het nog steeds als "niet anders kunnen" en draait hel traag bij. Probeert alles te ontlopen door uit te gaan en te drinken en is volledig in de war. Het feit dat hij de papa is en ik nog een goed contact wil voor de kindjes later, zorgt ervoor dat ik hem probeer te helpen en te steunen terwijl ik het eigenlijk zelf ook heel moeilijk heb. En dat kan ik nu niet meer aan en dragen. Hij gaat af en toe wel mee naar de echo's enals ik iets vraag dan helpt hij me ook... maar ik moet er wel steeds achter zitten!! heb harde tijden achter de rug maar het heeft mijn band met mijn babytjes versterkt!!! Al een geluk dat zijn familie me wel steunt en ik heel veel heb aan vrienden en familie.. Want Fysiek heb ik het ook zwaar.
Ik ben nu 27 weken ver en heb verleden week al wat contracties gehad, maar al een geluk is het daar bij gebleven en is alles nu terug stil.
Ik heb enorm actieve kindjes de dokters worden er soms ambetant van dat ze zo weinig stil liggen...
Maar met hen gaat alles super!! Je voelt dat ze er echt wel willen zijn en heel sterk zijn. Ik kijk er wel hard naar uit maar besef ook heel goed dat het zwaar ga worden.
Het even kort voorstellen is ondertussen een heel levensverhaal geworden.. hihi
Sorry hiervoor, mijn hartje wou blijkbaar even luchten
Dank u allesinds voor het luisteren en aangenaam allemaal!!!!

xxx melinexxx

ja de kinderopvang was al vrij snel geregeld. Van zodra dat ik wist dat ik zwanger was, heb ik zitten rondbellen en zoeken. Had contact opgenomen met K&G en zij hebben me dan adressen gegeven van kribbe's die rekening houden met het loon als je alleenstaande bent. Na een maand kreeg ik telefoon dat er 2 plaatsjes vrij kwamen in Januari 2009! ik was zo blij!!! ik had voorang omwille van de situatie en scoorde op alles het hoogste. De ongelukkige situatie heeft toch nog zijn voordelen zegt
Kraamzorg dar twijfel ik nog over eerlijk gezegd. Ik woon in bij mijn moeder en zij helpt me bij de opvang en verzorging (in de mate dat ze niet moet werken) en 1 keer per week gaan ze een dag naar mijn ex-shoonmoeder.