Vooraleer iemand mij verkeerd begrijpt, ik zie ons zoontje (nu 2 maand oud) dolgraag en ben heel graag bij hem, het is een heerlijk ventje.
Maar soms word ik gewoon zoooo gek van thuis te zitten en wordt het me allemaal even teveel. Mijn vriend is iedere dag naar zijn werk en heeft de auto mee en dus zit ik hier opgesloten. Ik kan natuurlijk wel gaan wandelen enz, maar ik ben niet gemaakt om alleen te zijn (ben niet alleen natuurlijk, maar ons kindje zegt nog zo weinig terug ;) ) en ik durf bijna nergens naartoe omdat hij onderweg hoogstwaarschijnlijk zal beginnen huilen. Onze vrienden laten amper iets van zich horen, want die zijn drukdrukdruk met vanalles en nog wat en willen ons wsch wat rust gunnen met ons babietje. Soms heb ik ook zo’n nood aan eens een paar uur voor mezelf, maar dat gaat niet, want ik geef nog steeds 8 keer per dag borstvoeding, en hij wil geen afgekolfde melk uit een flesje drinken (hij heeft het een paar keer gedaan maar nu wil hij niet meer, tenzij ik het zelf geef maarja), dus tja eens op mijn gemak naar de solden gaan of gaan sporten ofzo zit er niet in. Mijn enige uitstapjes van de laatste maanden waren naar mijn ouders, schoonouders, naar de postnatale kiné en naar de gynaecoloog. Ik mis zelfs mijn werk en mijn collega’s verschrikkelijk op de duur (en langs de andere kant kijk ik er wel als een berg tegenop om over 2 maand terug te gaan werken en hem uit handen te geven, lekker dubbel dus).

Ben ik nu de enige die zich zo voelt? Wat doen jullie de ganse dag?

Nee hoor, ben trouwens 'blij' te lezen dat ik niet de enige ben. Ik hoor namelijk veel zwangere vrouwen en het lijkt alsof ze allemaal zo positief zijn. En ik ben dat niet altijd, vooral nu ik in mijn laatste weken zit..

Ik ben nog niet bevallen, heb een goede zwangerschap tot nu toe, maar heb het zo gehad..!! Ik mis mijn ritme die ik hiervoor had.. Ik kwam weliswaar veel tijd tekort, maar ik deed zoveel meer dan wat ik nu doe.

Eens per week ga ik naar zwangerschapsgym en 1 x per week volg ik een cursus, die volgende week voor het laatst is. Daarnaast ga ik vaak naar mijn ouders (als zij me komen ophalen), woon gelukkig niet zo ver weg, maar voor de rest doe ik bar weinig. Vooral nu ik hoogzwanger ben laat ik grote huishoudelijke klussen staan. Ik slaap veel en rust goed uit.. Daarnaast kook ik iedere dag, iets wat ik hiervoor in mijn drukke leven altijd te weinig heb gedaan, maar elke dag uitgebreid koken is na een tijdje ook saai. En het wordt steeds moeilijker om te staan op m'n enkels die veel vocht vasthouden..

Door alle veranderingen in de afgelopen periode is mijn stemming zo veranderd. De ene dag ben ik superpositief en de andere dag zo negatoef en breekbaar als het maar kan.. Gisteren was het toppunt, ik had werkelijk waar ruzie met iedereen (manlief, ouders, broertje, buurvrouw werd ook nog eens afgesnauwd door mij). Ik kan niets meer hebben, zelfs goedbedoelde adviezen, die ik de laatste tijd oh zo vaak krijg, worden absoluut niet gewaaardeerd door mij. Ik word zo boos op mensen die hun eigen ervaringen mbt zwangerschap aan mij willen opdringen. Ik wil me ervoor afsluiten en ik roep dan ook letterlijk 'stop, wil je nu ophouden' maar dan is het snel '' Pff, het is goedbedoeld hoor', wat op mij overkomt als 'ondankbare trut'.

Ik heb nu mijn hoop gevestogd op de periode na de bevalling, maar krijg steeds meer de indruk dat die periode ook nie altijd rozegeur en manenschijn is.. Ik ben benieuwd!