Ik heb al die tijd met een superpositief gevoel teruggekeken op mijn 1e zwangerschap. Was de 1e maanden wel erg misselijk en had de nodige kwaaltjes, maar voelde me supervrouwelijk en kon de hele wereld aan. Tenminste in mijn hoofd wel... Mijn man is het er namelijk totaal niet mee eens, heeft er een heel ander beeld bij.
Nu tijdens mijn 2e zwangerschap is het genieten ver weg. De eerste 20 weken overgeven, misselijk en bijna uitgedroogd, nu op 24 weken bekkenklachten en dus erg opletten wat ik wel en niet doe. t Valt me allemaal zwaar, voel me allesbehalve vrouwelijk en ben superonzeker.. Mijn man vindt het heel herkenbaar, zegt dat ik me de 1e zwangerschap ook zo heb gevoeld. Ik voel me een beetje bedrogen, heb ik mezelf zo voor de gek gehouden of is dit een trucje van moeder natuur om te zorgen dat je na een 1e uberhaupt nog voor een 2e wilt gaan???? Ook maakt het me een beetje huiverig voor de bevalling. De eerste ging absoluut niet van een leien dakje maar ik kijk er wel met een goed gevoel op terug. Stel nou dat ik mezelf daarin ook voor de gek houd??
Ik ben erg benieuwd of er meer vrouwen zijn die dit herkennen..

Sylvia