idd rare reactie van Fien, ..het ging idd niet over het snachts opstaan, maar over het mede opvoeden en een vader zijn voor het kind..

en bovendien; waarom mag een fulltime moeder er geen problemen mee hebben om snachts op te staan?

Ik bén een fulltime moeder en heb er héél veel problemen mee als ik snachts op moet staan en manlief blijft liggen omdat 'hij de volgende dag weer zo hard moet werken"

wat doen de thuisblijfmoeders dan? Mijn man komt 's avonds thuis van zijn werk en gaat eerst een dutje doen, de zondagen ligt hij lekker op de bank; dutje doen en verder gaat hij de deur uit wanneer hij wil voor zijn hobbies etc..

als thuisblijfmoeder kan ik niet zomaar weg; IK moet alles plannen en zelfs nog oppas regelen als ik de wekelijkse boodschapjes moet halen.
verder begint mijn dag ook, wanneer zijn dag ook begint (0600 uur) en werk ik mij een slag in de rondte; 2 babies en peuter verzorgen, naar school brengen, poetsen, de was, koken, kindertjes na het eten in bad doen en naar bed brengen. Zit ik om 20.00 uur op de bank, kan ik het eerstvolgende uur nog tig keer naar boven lopen omdat onze oudtse bang is voor monsters , en ben ook verantwoordelijk als ze zoals afgelopen week alledrie 's avonds laat en snachts beginnen te spugen.
En dat terwijl mijn man op dat moment lekker iets voor zichzelf doet en hier niets van meekrijgt of lekker slaapt.

kortom; die thuisblijfmoeders werken 7 dgn in de week 24 uur per dag, en dan mag je er best problemen mee hebben als je er snachts óók nog uit moet, want wij kunnen immers tussendoor géén dutje doen (zoals veel mensen denken)
Ik schaam mij er dan ook niet voor dat ik mijn man snachts wakker maak zodat hij de tweeling uit bed kan halen als ze de borst moeten hebben en weer wakker maak zodat hij ze in bed kan leggen als ze klaar zijn..

vindt het verder niet erg hoor, om zo druk te zijn en zo weinig tijd voor mijzelf te hebben, maar waar deze topic min of meer over begon; 'een stukje betrokkenheid van de man' die mag bij sommige mannen wel wat meer zijn. Het is immers ook HUN kind, en een knuffel op z'n tijd of de kleine even van je over nemen om er even lekker mee te tutten is niets mis mee..

ik weet niet op wie die opmerking sloeg Fien, maar slaat wat mij betreft nergens op..

Voor degene die deze topic opende (ben je naam even kwijt) het kan nog goed komen hoor, dus heel veel sterkte , en de tijd zal het leren...hij is straks helemaal weg van de kleine!!

@superwoman:

THANX!!!!

Nou snap ik ook wel hoe jij aan jouw nickname komt

Hey mama An,
fijn dat je iets aan m'n tips hebt gehad! En geweldig dat je man zich al wat beter voelt bij jullie jongste spruit!!

Tja, sommige mannen (en vrouwen ook, hoor!) hebben wat tijd nodig om te wennen. En inderdaad, je hoort vaak: nu ze reageren op mij, vind ik het wél leuk.
Mijn zoontje (nu 17m) is een ongelooflijk mama's-kindje. M'n man heeft ook lang zoiets gehad van: maakt ni uit wat ik doe, hij wil toch liever bij jou zijn. Maar hij deed niet echt moeite om hem bezig te houden. Toen het tot hem doordrong dat ons zoontje wel met hem wou spelen (maar er niet gewoon wou naastzitten) ging het veel beter. Nu kan ik tenminste m'n eten klaarmaken, terwijl zij in de living aan het spelen zijn. Nu gaat m'n zoontje af en toe ook al eens naar m'n man om een boekje te lezen, als ik hem uit de keuken verban.

En als je toch nog eens wil komen zagen (want dat kan toch o zo'n deugd doen, hihi), dan lezen we het wel!

K'tje

Hey mama An,
ik was hier nog af en toe komen piepen.
Ik ben blij dat het beter gaat!

K'tje