Hey Kelly

Ik had op je blog gezien dat je op controle moest. Gelukkig gaat alles prima met je buikje!

Zo je kindje alleen thuis achterlaten al slapend, daar sta ik ook heel huiverachtig tegenover. Maar ik kan me inbeelden als je meerdere kindjes hebt dat het soms gewoon de beste oplossing is. En het hangt er natuurlijk allemaal vanaf he. Lubbe's school is echt nog geen 100m van onze deur. Dan zou ik hem misschien ook wel alleen durven gaan ophalen, als de (toekomstige) jongste nog ligt te slapen... Zo'n briefje op zak is wel een heel goed idee! Ik zou gewoon doodnerveus zijn zonder. Ik zal het onthouden, als het zich ooit eens voordoet!!!

Wat zijn jullie ongeduldig zeg!!! Gaan vissen of er een derde komt, terwijl nr 2 er nog niet is! Arme Vannie, zo onder druk gezet...

Fijn dat je opvangprobleem opgelost is Kelly! Ik zag al zoiets op je site! Ik ben ook nog erg benieuwd wat er uit de bus zal komen op je werk. Hopelijk komen jullie tot een goede oplossing.

Ik had er ook over nagedacht om mijn 4/5den in uren op te nemen, maar omdat ik elke dag sowieso met 2 uur transport zit, haalt dat niets uit bij mij... Ik zou Lubbe dan nog niet zelf kunnen afzetten/ophalen. Ik denk dat wij het gaan oplossen dat ik heel vroeg begin te werken en hem 's avonds ga oppikken, terwijl mijn man hem 's morgens gaat afzetten en dan wat langer gaat werken... Zie het ook niet echt zitten om nog vroeger op te staan (nu al 5u50), maar ja... Niets aan te doen zeker... Voor de rest begin ik wel 4/5 den dus thuis op woensdag vanaf november en ga ik proberen een dagje thuis te werken ook. Dan kan ik op vrijdag Lubbe gaan afhalen op een deftig uur. Maar de eerste maanden dat hij naar school moet zal dat niet lukken, want dan heb ik alle dagen (behalve woensdag gelukkig) cursus in brussel... Nog geen idee hoe we dat gaan oplossen...

M. Hopelijk blijft Laurine nu weer beter slapen!

Mekkie: Zijn jullie al wat beter???

Babietje: groot gelijk dat jullie gaan profiteren van het (laatste?) mooi weer!

Big day!!!

Om 7u30 loopt de wekker af! Steven kreunt even en draait zich nog knus om, de gelukzak hij mag nog blijven liggen. Amber die staat direct naast mijn bed " is het tijd mama? Is het nu de trouw??" ( een zin waarmee ik 8 weken lang elke ochtend geconfronteerd word allez dan wel: nog .. dagen en het is de trouw he?) Hoe voel ik me nu? vraag ik mezelf af " niet echt speciaal" misschien omdat er nog zoveel moet gebeuren dat ik het nog niet besef. Aargg met moeite sleur ik me uit bed! Amber staat letterlijk te dansen van de zenuwen en knijpt me zo nu en dan plat als uiting van haar enthousiasme.
Ik trek snel een trainingsbroek en top aan en verfris me een beetje.
Na een snelle boterham ( bij mij zoals altijd enkel een kop koffie) vertrekken we naar de kapper.
De kapper is een jeugdvriend van mij en hij is de eerste kapper die met mijn haar weg kan. Geen specialekes voor mij, gewoon iets korter en bruchen. Amber wordt ook verwend en na een mooie bruch beurt zegt ze verlegen dat ze toch liever een staart wil ( ocharme Dave - de kapper) Ja kids! Die hebben nu eenmaal hun eigen willetje ( en ik ben waarschijnlijk één van de weinige mama's die daar ook effectief in mee durft gaan) Amber krijgt een supermooie staart en na de nodige kussen vertrekken we lachend naar de auto. Op de terugweg geniet ik van ons onderonsje ( goh wat wordt mijn prinses toch groot!!)
Volgende tussenstop = make up
( Gisterenavond ben ik al mijn nagels komen doen) mooie sobere make-up met paarstinten. Amber krijgt ook een laagje sminck ( glitterpoeder, nagellak en lippenstift)
Prijskaartje: niets ( ik kwam hier altijd voor de power plate) ik krijg mijn make up kado voor de trouw ( heb enkel moeten betalen voor de lipgloss die ik nog kocht)

Terug thuis ( 11u30)snel iedereen naar boven want om 12 u komt iedereen hier thuis toe!!
Gelukkig heb ik een gemakkelijk trouwkleed! De kids kleed ik natuurlijk ( hoe zou het ook anders! Ik zal nooit eerst aan mezelf kunnen denken!) eerst aan ( damn wat zijn Amber en Faith mooi! En Storm lijkt zo stoer in zijn kostuum met das)
Ikzelf draag een mooi sober, maar toch speciaal lila kleed met donkerpaarse sjaal die ik rond me knoop als een trui. Steven heeft een supermooi kostuum van Esprit met wit hemd ( oorspronkelijke hemd blijkt een klein gaatje te hebben dus snel nog een ander hemd aan trekken) Faith en Amber hebben beide identiek hetzelfde wit kleed aan en storm heeft een bruine bermuda, wit hemd en witte blazer aan, beige-wit gestreepte das van scapa.
Uiteraard kan niet alles goed gaan, ik trek mijn trouwschoenen aan en deze blijken véél te los te zitten ( volgens mij zaten die in de winkel toch veel vaster, misschien heeft ze een grotere maat meegegeven?) Mijn toekomstige ' schoonvader' gaat snel naar de winkel voor inlegzooltjes en ik zet reserveschoenen klaar voor het tuinfeest.
Ondertussen stromen de mensen toe, grappig, ze zien me stelselmatig met meer kleren aan want ik loop als een kip zonder kop heen en weer, van boven naar beneden, van Storm naar Faith... Ada op en top

Het is dan toch gelukt! We zijn allemaal aangekleed! Iedereen is toegekomen en ook de fotograaf staat plots in de living ( wanneer is die binnengekomen? ik kan het me echt niet herinneren, vast via de achterdeur- hij is mijn buur)
Plots schijnt de zon en kunnen we allemaal in de tuin voor de familiefoto's. Na de klassieke foto's begint Eddy ook de kids te fotograferen ( op de trampoline) uiteraard kan ik het niet laten en spring ik mee op de trampoline samen met de 5 kids ( mijn 3 en 2 van mijn vriendin haar nieuwe vriend). Veel plezier, maar uiteraard met de nodige gevolgen Storm springt plots op mijn kleed en we horen een luide krak, mij kan het niet deren ik vind geen scheur en kan er hartelijk mee lachen! Ben toch niet van plan om mijn trouwkleed als soevenier in te kaderen ( s'avonds ontdek ik pas dat het mijn schouderband is die afgescheurd is)

Om 12u45 gaat plots de voorbel???? Wie is dat, Iedereen is er toch al??? We doen open en geloven onze ogen niet! een echte oldtimer!!!! De garagist van mijn ouders komt ons afhalen met een heuse trouwwagen. En ik gisteren nog Steven onder zijn voeten geven omdat onze auto niet uitgekuisd is!
Nu kunnen we in echte stijl naar het gemeentehuis. Ik kan niet stoppen met lachen en de kids zijn ook dolblij!
Kun je je voelen als een koningin? Ja hoor! Ik heb het toch even gevoeld.
Aan het gemeentehuis worden er nog vele foto's getrokken ( door de pers en onze eigen fotograaf) en dan moeten we naar binnen. Hier heb ik wel 15 minuten nodig om iedereen te kussen!! er zijn vrienden en familie afgezakt! Zelfs familie vanuit leuven wou dit niet missen en ze zijn er ook al! Ontroerd ben ik als een patiënte van mij ook tussen het volk staat! Dit had ik niet verwacht!
De schepen staat ons op te wachten, want blijkbaar zijn we al iets in vertraging! Pff geen idee hoor! vanaf het vertrek thuis heb ik de hele dag geen besef meer van tijd!

Klinkt super Ada! En zo mooi beschreven! 't Is alsof we er ook bij waren!!! Nu alleen nog een foto he...

Tuurlijk Vannie! Nu moet je in de eerste plaats aan jezelf en je beebje denken he! Rust maar veel, zodat je beebje nog een tijdje blijft zitten. Een keer het op gang komt, gaat het vast heeeeeel snel!

M. Ja, ik kan me inbeelden dat je er rond deze tijd ook veel aan terugdenkt... Mijn ventje staat er niet meer bij stil, dat het deze tijd van het jaar is. Hij kijkt alleen maar vooruit. Op zich niet zo slecht natuurlijk. Al bij al voel ik me eigenlijk niet meer zo slecht (alleen nog dik ). Ik vrees alleen als het deze ronde niets wordt, dat ik dan in een diepe put ga zakken... Maar zo ver is het nog niet he. Hoop doet leven... Dikke knuffel terug!

M: 't Probleem is een beetje dat het zonder sporten niet gaat lukken. En om te sporten, moet ik medicamenten pakken (inspanningsallergie). En als ik zwanger wil worden, pak ik liever geen medicamenten. Bij mijn laatste miskraam ging ik nog gaan lopen in het begin van de zwangerschap (zonder medicamenten), maar de laatste keer was mijn hartslag echt veel te hoog. Het spookt nog altijd door mijn hoofd dat ik het daar misschien verprutst heb. Misschien onzin, maar toen ik het vermelde tegen de huisdokter zei die direct dat ik moest stoppen met lopen...

Mezelf uithongeren, dat kan ik echt niet en dat wil ik nu ook niet. En met gewoon gezonde voeding gaat er nauwelijks iets af...

Wij zijn de 27ste zes jaar getrouwd... Ik zou zoooooo graag tegen dan weer een positieve test in mijn handen hebben (eigenlijk wou ik het tegen mijn uitgerekende datum 15/9, maar dat zal niet meer lukken, nu ik langere cyclussen heb...) Misschien als ik me focus op de 27ste, dat de 15de dan makkelijker passeert??? Maar als het dan negatief is...