Hey iedereen,
Tsjonge Jen, wat lees ik nu? Astma

, dat is toch geen lichte diagnose. Kan me best voorstellen dat je d'er van odner de voet bent. Horen dat je kindje misschien wel voor een hele lange tijd aan de puffers en medicijnen moet, is geen pretje. Ik wil weer niet te optimist uithangen, maar heb ook al wel vaak gehoord dat kinderastma iets iets wat er door ouder te worden kan uitgroeien. Ik heb zelf zo'n aantal vriendinnen gehad in de lagere school die elke turnles zo'n puffer meehadden en bij elk van hun zijn de problemen overgegaan tijdens de puberteit. Laten we in elk geval hopen dat het geen al te ernstige vorm is, maar ik zou ook in zak en as zitten, eender welke vorm het ook moge zijn.
Verdorie zeg, ik word er ook kwaad van als ik bedenk hoeveel keren je je bezorgdheid al geuit heb en je nu pas gehoor vindt. Ik las 'Ventolin' en bedenk dat Sarah dat ook al heeft moeten gebruiken bij het aërosollen toen ze in december haast een longontsteking had. Is het nu aërosollen dat je moet doen met dat maskertje, of toch nog iets anders? Ik snap echt niet dat ze daar zo laat pas kunnen achterkomen

, ik denk dat Mateo ook al heeft moeten aërosollen omwille van slijm op de longetjes? Straf dat die eerdere dokters nooit op dat idee zijn gekomen?

Het is niet fijn, maar je weet nu idd wel wat er aan de hand is en de medicijnen kunnen hopelijk snel het piepend ademhalen verhelpen.
Veel sterkte meid
Semm... pfft... klinkt idd haevy die ruzie met je schoonma. Het is dan ok echt nog zo'n typisch discussiepunt waar je met de beste wil van de wereld niet uitgeraakt. Ik denk die wrevel leeft bij veel grootouders met gescheiden kinderen. Dat ze de kleinkinderen te weinig zien. Maar ik snap ook wel dat Gianni zijn dochter niet zomaar om de twee weken ook nog eens een dag naar de grootouders kan brengen. Het is toch wel ZIJN dochter hè en hij heeft ook maar 4 daagjes op een maand. Uitpraten is uiteraard het beste, maar ik maak uit je verhaal op dat je daar net zoveel zin in hebt en ik ken me daar wel iets bij voorstellen. Met sommige mensen is het onmogelijk om iets uit te praten en dat lukt zeker niet als je al zo'n antipathie voelt. Moeilijk... wat is Gianni zijn standpunt erover? Voor hem zal het ook ni makkelijk zijn waarschijnlijk.
Stientje, super dat het de goeie kant opgaat met je bekken al klinkt het 'ik kan nog steeds bijna niks', toch nog steeds niet geweldig

. Hoop dat de nieuwe medicatie goed aanslaat. Zou dat maken dat je toch ook weer een stuk minder pijn zal hebben?
Fijn dat Mia het goed doet. Dat wenen zal heus wel beteren. Ze is het ook niet gewoon om lang bij je weg te zijn hè. En het is nadien toch zo geweldig om ze terug te zien hè. Ik kan daar echt een hele dag naar uitkijken. Op zo'n momenten besef ik nog meer dan eens wat een schitterende verandering een kind krijgen bij je teweeg brengt. Dat verlangen dat je de hele dag door voelt, is echt nog sterker dan verliefdheid vind ik. Niet te beschrijven...
Karen, hèhè, zoveel jarigen kort op elkaar..; dat is even druk dan. Hier zijn ze gelukkig wat meer gespreid. Enkel het nieuwe kindje en ikzelf zullen kort achter elkaar volgen qua verjaardag.
Arne lijkt het weer helemaal naar zijn zin te hebben op school. Is inderdaad zalig als je kleintje graag naar school gaat maar ook weer graag thuiskomt. Da's toch een opluchting, zo kan je hem met een gerust hart achterlaten. Heb jij nog last van dat 'scheidingsgevoel' waar Stien, Jen, Semm en ik nu zoveel last van hebben als we onze kleintjes achterlaten, of gaat het toch wat over?
Super dat Jordi en jij zo'n toffe namiddag hebben gehad op de golfbaan. Golfen klinkt mij als en erg dure hobby

, maar ik heb daar eigenlijk geen verstand van. Het is wat ze altijd zeggen hè

Zolang je er maar plezier aan hebt. Het kan inderdaad ongelofelijk duegd doen om weer even man en vrouw te zijn in plaats van mama en papa. Ventje en ik doen dat ook veel te weinig. TOen we laatst op restaurant gingen voor ons 3-jarig samenzijn (begin augustus), was het ook echt zo gezellig dat we besloten hebben om dat toch ook zeker één keer per maand te doen, maar de tijd gaat echt zo snel. Ondertussen is het al weer begin september en met de drukte van begin schooljaar voor hem, zal september er misschien al weer bij inschieten. We zien wel. We gaan vrijdag voor mijn verjaardag in elk geval over de middag dineren gezien hij 's avonds altijd les moet geven. Het is natuurlijk niet hetzelfde, zo'n middaguitje, maar ik kijk er toch naar uit.
Sarah is vandaag wat langer in de kribbe gebleven. We zijn ze wat vroeger gaan brengen omdat we naar de gyn moesten en ben ze daarnet ook pas om 16.45u gaan halen, maar ik heb weer eens vastgesteld dat ze hoedanook geen haast had om mee naar huis te komen. Ze lachte ondeugend naar me en schudde weer 'nee'. Echt een patéke zenne.

Ze was wel supermoe. Ik dacht haar zoals altijd tegen 20u naar bed te brengen. Is ongeveer met het avondritueel (puddinkje, badje, verhaaltje, ...) starten rond 19.15-30u, maar ze was gewoon echt niet meer te doen. Ik heb aar denk ik nog nooit ZOOO moe gezien. HEt was bijna schrikwekkend te zien hoe opeens de batterij op was, ze kon zelfs niet meer op haar beentjes staan en viel bijna op mijn schouder in slaap. Ze weende ook zo hard dat ze geen hap naar binnen kreeg. Ga straks toch nog ens een flesje proberen anders gaat ze vannacht toch wakker worden. Enfin, ik ben dus geleerd en ga een beetje vroeger met mijn avondritueeltje moeten beginnen op dagen dat ze naar de kribbe gaat.
Bij de gyn was overigens alles OK, maar er is niks nieuws te melden. De situatie is idem aan vorige keer. Kindje ingedaald (maar niet meer dan twee weken geleden), maar verder geen contracties, geen verweking van baarmoederhals, geen ontsluiting, ...
Ik kan me er echt niet van ontdoen dat ik een sterk voorgevoel heb naar een tweede inleiding toe. Maar ja, zo erg zou ik dat uiteindelijk ook weer niet vinden.? Het heeft het grote voordeel dat ik alles perfect kan regelen voor de opvang van Sarah, iets wat moeilijk is wannneer ik opeens 's nachts vollenbak weeën zou krijgen en mijn moder uit bed moet bellen of zo. Ik heb uiteraard nog steeds wel zo'n beeld over bevallingen van weeën krijgen, water dat breekt in de zetel, puffend rondlopen in huis en minuten tussen weeën tellen, maar wellicht heb ik wat te veel naar films gekeken, want ik weet ook wel dat het misschien zelfs vaker NIET zo loopt. We zien wel...
OP zich moet ik ook maar blij zijn dat het kindje nog lekker in de buik zit en dat is uiteindelijk zeker tot 40 weken de beste plaats. Ik heb inderdaad heel wat laatste weken-kwaaltjes, maar al bij al mag ik van geluk spreken dat verder geen pijn heb of zo. Deze maand nog komt het tweede kindje en echt lang gaat het toch niet meer duren.
Zo dames, ik laat jullie maar weer eens. Moet nog een aantal dringende mailtjes sturen...
Knuffel
Veer
xxx