Hallo dames

We zijn intussen nog geen stap verder, hoewel ik nu al een paar keer aan hem gevraagd heeft of de huisbaas al geweest is en of we alles zo snel mogelijk kunnen afhandelen. Hij blijft dingen aan zijn lijstje toevoegen, dingen die ik hem zogezegd nog verschuldigd ben. Zo wil hij 70 euro terug voor de - intussen opgezegde - brandverzekering, 4 inktcartridges èn een bewijs dat mijn domicilie veranderd is. Mijn woord blijkt niet goed genoeg. Die 70 euro ga ik dus niet betalen, uiteindelijk heb ik nog twee weken huur en onkosten betaald voor een appartement waar ik niet meer welkom was. De inktcartridges kan hij krijgen, dat interesseert mij niet.

Het lijkt erop alsof hij dat laatste beetje niet wil/kan loslaten en hij dit alles doet om mij gewoon nog wat te treiteren. Intussen is er wel een oplossing voor mijn paard en als dat in orde is kan hij mij niets meer maken. Mijn vader heeft mij aangeraden om zelf geen contact meer te zoeken. Als hij klotig wil doen, laten doen... En dat ben ik ook van plan.

Verder beseft hij klaarblijkelijk niet hoe onsterfelijk belachelijk hij zich maakt door een schadevergoeding te vragen voor tapis-plain waar een minieme krabbel van mijn dochter op staat. Hij noemt mij kinderachtig en belachelijk, maar wat hij doet getuigt natuurlijk van uiterste volwassen gedrag.

Ach, intussen is er zoveel duidelijk geworden... Hij komt uit een extreem correcte familie (als ik dat woord nog één keer hoor ga ik over mijn nek) met een autoritaire vader waar iedereen voor siddert precies. En praten hebben ze daar ook niet geleerd, want toen de moeder met pensioen ging, vond vader dat geen voorbeeld voor de kinderen en is hij nogal kwaad geweest, waarop er in naam van alle kinderen een mail (!) gestuurd is om vader tot inkeer te brengen. Een mail in godsnaam... Maar goed, laat hem maar autoritair, correct en conservatief zijn, ik ga er geen last meer van hebben.

Iedere dag groeit er innerlijke kracht in mij. Ik mis hem niet en ik denk dat het net dat is wat hij niet kan verkroppen. Soit, zijn probleem, niet het mijne.

Nogmaals bedankt voor jullie reacties

En ja Leen, ik ken je nog van een ander topicje...

Stand van zaken na een week:

Zaterdag heeft mijn ex de rest van mijn spullen gebracht. Mijn vader en ik hebben de hele week zoveel mogelijk opgeruimd zodat er weer plaats was in de garage om de spullen die er nog niet waren te stockeren. Ik ben niet gaan helpen op 't appartement van mijn ex omdat zijn broer en schoonbroer daar gingen zijn en ik geen enkele vriendin had die kon helpen die dag. Dat heeft mij natuurlijk weer de naam van "lui, verwend nest" opgeleverd, maar ik kon het gewoon niet... Het idee dat hij samen met z'n broer en schoonbroer daar zou zijn en zich natuurlijk gesterkt zou voelen door hun aanwezigheid, terwijl ik daar alleen zou moeten "werken", dat was er teveel aan.
En moest hij nu de week voordien op de één of andere manier laten merken hebben dat de breuk hem iets deed, dan zou ik er wel gestaan hebben. Maar hij heeft niets van zich laten horen.

Zaterdag was dus een rotdag: hem terugzien woog zwaarder dan ik dacht, de houding van broer en schoonbroer sprak boekdelen, heel het huis stond weer op z'n kop met alle spullen die nog ergens een plaatsje moesten vinden en verder alweer het gevoel krijgen dat hij zich er precies niets van aantrok.

Zondagmiddag ben ik bij hem geweest om nog een paar laatste dingen op te halen en toen is het alweer op knallende ruzie uitgedraaid. Hij blijft erbij dat alles mijn fout is, dat ik een psychologisch geval ben dat niet eens in staat is een huishouden te runnen of haar leven geregeld te krijgen en dat haar verantwoordelijkheden tov haar dochter ontloopt. Zijn familie steunt hem volledig, die hadden dat ook al opgemerkt en ook zijn vrienden geven hem in alles gelijk. Zeer eigenaardig toch dat mijn vader en mijn vrienden dat vreselijk dominante en kinderachtige gedrag van hem dan opmerkten...

En toen kwam de kers op de taart: omdat ook zijn ouders van mening zijn dat ik schaamteloos van hem geprofiteerd heb, moet ik nu de zes stoelen die ze vorig jaar met de hele familie voor mijn verjaardag gekocht hebben en de luidsprekerset die ik voor Kerstmis gekregen heb teruggeven. Toen ben ik eens hard beginnen lachen. Dat hij die stoelen komt halen, het interesseert mij niet...
Maar hij heeft intussen wel zogezegd het recht om de eigendomspapieren van mijn paard - dat intussen volledig afbetaald is en dus van mij is - achter te houden??? Klaarblijkelijk wel... Dat is dan zijn garantie voor een correcte afhandeling van de verhuis. De huisbaas moet komen om de staat van het tapijt te checken omdat mijn dochter erop getekend heeft. En dat moet ik vergoeden. En verder moet hij zijn foto's, die op mijn pc staan, nog hebben, maar wie kan de CD-roms kopen waar ze op opgeslagen moeten worden? Juist...

Naar mijn dochter en hoe zij op de breuk reageert informeert hij niet eens. En dat terwijl hij haar zo graag zag... En afgeven op mij, dat ik geen verantwoordelijkheden neem naar haar toe, dat kan wel. Maar hij heeft haar hartje gestolen en nu laat hij haar vallen als een baksteen...? Dat is nogal een verantwoordelijheid opnemen. En ik hoef ook geen kritiek van iemand die zelf een kind heeft waarvoor hij elke verantwoordelijkheid weigert... Maar toen ik dat zei, heeft hij mij buiten gegooid. Voor de zoveelste keer...

Zijn paard staat intussen weg te kwijnen in een vuile stal. Nog zo'n verantwoordelijheid die hij klaarblijkelijk ontloopt. Ik geraak nu ook niet dagelijks bij mijn paard, maar ik zorg er wel voor dat iemand anders hem tenminste hooi geeft.


Ach weet ge, het gaat wel goed met mij... Ik ben zo gelukkig dat ik er vanaf ben, zo gelukkig dat ik niet bang meer moet zijn voor zijn reacties, zo gelukkig dat ik weer recht heb op mijn eigen gevoelens. Ik heb genoeg beledigingen geslikt van hem en ik zal mijn eigen leven wel geregeld krijgen.

Ik heb nog wel veel last van schuldgevoelens en van het feit dat hij me zo klein gekregen heeft. Ik wéét dat ik fouten gemaakt heb en dat ik moet letten op bepaalde dingen, ik wéét dat ik dingen moet veranderen in de toekomst. Maar ik wéét ook dat niet alles aan mij ligt, dat hij een probleem heeft dat voortkomt uit z'n eigen onzekerheid of onmacht en dat hij dat niet zal inzien. En toch slaagt hij er elke keer opnieuw in om mij te doen twijfelen: dat ik de dingen verkeerd voorstel aan anderen om medelijden te wekken, dat al mijn vrienden mij naar de mond praten, dat hij in wezen niets verkeerd doet en voor niets sorry hoeft te zeggen. Dat hij alleen het beste met mij voorhad en daarom al die dingen zei. Om mij te doen inzien hoe verkeerd ik bezig was... Ik ga binnenkort terug naar een psycholoog, dat zal al veel doen. En ik ga daar mijn verhaal zo objectief mogelijk vertellen. Ik ben eens benieuwd wat zij zal zeggen.

Groetjes, Indira

Ik ben echt heel blij voor je dat je nu een nieuw begin kan maken! En blijf in godsnaam van die man weg... jij bent daar veel te goed voor!

Even laten weten dat ik eindelijk bij hem weg ben... Jullie hadden gelijk, hij is ziekelijk dominant en speelt inderdaad met mensen hun hoofd... De puzzelstukjes vallen mooi in elkaar, het enige wat hij wilde was mij op alle mogelijke manieren aan zich binden.

Het laatste wapenfeit dat zich in onze "relatie" afgespeeld heeft was de spreekwoordelijke druppel: hij heeft me leugenaar, bedrieger en profiteur genoemd omdat ik geld voor mijn dochter opzij gezet had en aan 't sparen was voor de feestdagen en om hem weer een stukje van mijn paard te kunnen afbetalen. Maar dat begreep hij niet, ik had dat geld aan hem moeten geven omdat ik schulden bij hem heb en dus niet het recht heb om geld opzij te zetten. Intussen is mijn paard afbetaald, zodat hij mij daar niet meer mee kon raken. Hij wilde niet luisteren naar mijn uitleg voor dat gespaarde geld, heeft opnieuw mijn sleutels afgepakt en onmiddellijk mijn volmacht over onze rekening laten intrekken. Ik heb er de politie bijgehaald die hem terecht gewezen hebben omdat hij niet op dat adres gedomicilieerd staat. De volgende dag is hij mijn spullen beginnen inpakken en stond er een camionette voor de deur om mij te verhuizen.

Ik zit terug thuis, maar er ligt een toekomst open want mijn vader gaat in Spanje wonen en dus mag ik in zijn huis blijven. Ik ben enorm opgelucht dat het voorbij is, dat ik mezelf terug naar waarde kan schatten en niet meer bij elke ruzie te horen moet krijgen dat het toch allemaal mijn schuld is. Dat het machtsmisbruik en het emotionele gechanteer voorgoed tot het verleden behoren.

Dank voor jullie reacties...

Hey Indira

Ik ken je verhaal goed.
Hoewel wij nu nog steeds bij elkaar zijn.

Maar goed dat staat buiten jouw verhaal.
Je kan altijd eens lezen op partnermishandeling.nl
Niet dat ik zeg dat je mishandeld word maar daar zijn ook
veel lotgenoten die in soortgelijke situaties zitten met onmogelijke patners.

Veel succes ermee..
kusjes mij

Hallo meiden

Ik zit in een benarde situatie en heb geen flauw idee hoe ik hier moet uit geraken of wat ik moet doen.

Vorig jaar ben ik na mijn scheiding een man tegengekomen waarvan ik dacht dat hij een echte droomprins was. hij was lief voor mij en superlief voor mijn dochtertje. De eerste vier maanden liep alles op rolletjes, maar toen begon ik te merken dat hij toch niet zo'n gemakkelijk persoon was om mee samen te leven. We hebben het een tijdje heel moeilijk gehad en zijn zelfs uit elkaar geweest hoewel ik bij hem ben blijven inwonen al die tijd. Tijdens deze periode was ik er van overtuigd geraakt dat onze problemen aan mij lagen: ik was veel te jaloers, veel te opvliegend, had humeurschommelingen, een minderwaardigheidscomplex zo groot als een huis, ik was agressief en depressief. Dit alles als gevolg van mijn laatste relatie en de scheiding die erop gevolgd is. Ik ben daarvoor in therapie gegaan en na een tweetal maanden ging alles beter waardoor mijn vriend plots toch nog een toekomst zag met mij. Achteraf moet ik wel constateren dat zeker niet al onze problemen aan mij lagen...

Mijn vriend is op zich een lieve man, altijd bereid tot helpen. Hij heeft veel voor mij gedaan... Maar hij is eveneens agressief, onwrikbaar in zijn standpunten en principes en heel erg koppig. Veel van onze ruzies komen voort uit zijn aanpak of manier van doen, maar elke keer slaagt hij erin om mijn reactie naar voor te schuiven als wangedrag en zo zich van elke verantwoordelijkheid te ontrekken. Ik weet dat ik niet altijd op de beste manier reageer, maar soms ligt dat ook aan zijn voorstelling van de feiten.

Een paar voorbeelden

- Toen we een zestal weken samen waren tekende ik voor een eigen appartement. Ik had in die zes weken bijna dagelijks bij hem gezeten door een benarde situatie thuis. Na mijn scheiding ben ik terug bij mijn ouders ingetrokken en mijn moeder gooide mij gewoon op straat. Zijn reactie was koudweg: Jij huurt een appartement zonder met mij over andere mogelijkheden te praten? Ok, maar verwacht dan niet dat ik één voet bij jou binnen zet! Ik wilde gewoon nog niet intrekken bij iemand anders, zeker niet na zes weken en na het fiasco van mijn huwelijk.

- De maanden daarna heeft hij me zitten pushen om dat appartement door te verhuren en toch bij hem in te trekken, omdat ik toch elke dag bij hem zat. Nu ja, als ik hem wilde zien moest ik naar hem toe, aangezien hij niet naar mij toe wilde komen. Na vier maanden heb ik de knoop doorgehakt en mijn appartement opgezegd. Wat veel te vroeg was, want voor voelde het aan alsof ik de vaste grond onder mijn voeten kwijt was... Met alle gevolgen vandien.

- Nog twee maanden later besloot hij dat hij met mij niet meer verder kon. De ruzies stapelden zich op, ik moest mijn gedrag aanpassen, maar als ik dat van hem vroeg vond hij dat niet nodig. We waren dus uit elkaar, maar weggaan mocht ik niet omdat hij niet wist wat hij wilde. We zijn dan als koppel blijven verderleven, enkel kussen wilde hij niet.

- Anderhalve maand later zag ik het niet meer zitten en zei ik hem dat - als hij me dan toch niet graag genoeg zag - dat ik eruit wilde. Twee dagen later draaide hij helemaal bij en schreef me in een mail dat hij plots toch nog toekomst in ons zag.

We bleven wel ruzie maken, maar niet meer iedere dag en ik dacht echt dat we toch min of meer op dezelfde golflengte zaten. Toen stierf mijn moeder... Hij heeft zich van z'n beste kant laten zien en mijn vader en mij geweldig gesteund. Mijn vader heeft me toen ook gezegd dat als er iets gebeurde, dat ik altijd bij hem terecht kon. en dat is precies een doorn in het oog van mijn vriend geweest.

De laatste maand hebben de ruzies en conflicten zich opgestapeld en ik heb intussen al ettelijke keren omgen horen: pak uw spullen, ge kunt bij uw vader gaan wonen. hij meent dat dan wel niet, maar om dat iedere keer te moeten horen... Dat doet wel pijn...

Alles wat er gebeurd is ook weer integraal mijn fout, zijn eigen gedrag is onberispelijk en doodnormaal als je ziet hoe ik mij gedraag

- Zo koopt hij heel impulsief een paard - mijn absolute meisjesdroom - en zegt eerst dat het ons paard zal zijn om dat later terug te trekken en te zeggen dat het paard van hem is. Hij heeft het met zijn geld gekocht en ik moet niet denken dat ik er iedere dag bij moet zitten, want dan maak ik aanspraak op zijn geld.

- Vervolgens ziet hij wel in dat hij mij daarmee gekwetst heeft en koopt nog een paard erbij. Dat is dan "mijn" paard op voorwaarde dat ik het aan hem afbetaal.

- Hij doet zelf niets meer in het huishouden en is dan slechtgezind als ik, door de euforie van de paarden die net aangekomen zijn, het huishouden wat laat slingeren. Ik ben een rommelmie en hij heeft daar een punt in. Dus ben ik een extra inspanning gaan doen, maar in iedere ruzie komt het weer naar boven. Hij heeft me zelf carrement een varken genoemd.

- Ik ben twee dagen kleren van mijn moeder moeten gaan sorteren, een heel emotioneel en pijnlijk werkje. Van hem kwam er geen steun, het enige wat hij zei was dat ik niet teveel kleren moest meebrengen want dat hij geen zin had om nog twee maanden over valiezen te struikelen en dat ik toch had moeten inzien dat ik geen plaats heb voor nog meer kleren.

- Na wat gedronken te hebben met hem en een 17-jarige vriendin, schiet hij gigantisch uit z'n krammen tegen mij als hij hoort dat die vriendin nog verder op stap gaat in plaats van naar huis te gaan. Deze ruzie is geëscaleerd in agressief gedrag (niet de eerste keer als hij gedronken had). Achteraf heeft hij toegegeven dat zijn gedrag niet door de beugel kon, maar het was wel mijn schuld dat hij was beginnen drinken omdat ik een paar pinten gedronken had.

- ALs ik hem wil helpen met z'n paard en vriendelijk een paar dingen tegen hem zeg, ben ik een chef-tut en behandel ik hem als een twaalfjarige.

- En nu wil hij een huis kopen, samen met z'n broer, zonder eerst eens uitgebreid met mij te praten over z'n plannen, z'n aanpak en al de rest. Ik moet vissen naar informatie, er is niets concreet, maar intussen komt hun vadermet geld over de brug en is de notaris gecontacteerd.
En ja, ik heb gepanikeerd omwille van het impulsieve karakter van de aankoop. Mijn reactie was niet de beste...

- Toen ik hem duidelijk maakte dat ik bang was dat de opvang van mijn dochter weg zou vallen (hij heeft vorig jaar zelf aaangeboden om op mijn dochter te passen als ik 's avonds moest werken), zei hij dat ik niet van hem kon verwachten dat hij voor mijn dochter zou lijven opdraaien, dat ik geen opvang van hem kon eisen en dat ik zelf maar eens offers moest gaan brengen omdat mijn dochter MIJN dochter is en hij daar in weezn niets mee te maken heeft.

En waar staan we nu? Ondanks ettelijke pogingen van mijn kant om hem te doen inzien dat hij de dingen fout aanpakt en dat wat hij zegt héél kwetsend is, blijft hij bij het standpunt dat alles mijn fout is en dat hij mijn gezever kotsbeu is. Een sorry krijgt hij niet over z'n lippen. Hij heeft m'n sleutels afgepakt (wat hij wettelijk gezien niet eens mag doen, ik sta daar gedomicilieerd) en het is over en uit tussen ons. Ik zit terug bij mijn vader en ik moet maar met hem een afspraak maken om mijn spullen te gaan ophalen.

Ergens hoop ik nog dat hij afkoelt en bijdraait. Meestal heeft hij zo'n dag of drie nodig om dingen in te zien. Maar iets diep in mij zegt mij dat hij toch nooit zal toegeven dat hij fout geweest is... Ik weet dus niet wat ik moet doen. Vragen of we nog eens kunnen praten of hem de eerste stap laten zetten.

Graag jullie reacties...

Dank!