Ik zou het alvast willen lezen, hoor Michèle! Ook bij mij kom je over als een vrouw die stevig in het leven staat. Je kindjes kunnen er zeker van zijn dat ze een stel waarden meekrijgen waar ze iets mee zijn.

Groetjes!

Dieke, ik wil je mijn visie (die niet verschilt van de stijl van de rest van het bericht wel eens uitgebreid uit de doeken doen hoor , maar niet hier) ik had het niet over dat de politiekers het voedsel probleem moeten oplossen, ik schreef er is een probleem met de verdeling, want er is genoeg en er kn genoeg zijn overal op aarde en dàt is iets wat ze van bovenaf, daar waar ze alle regeles en pampers uitdelen, moeten doen eens ze niet in de eerste plaats naar hun eigen zakken vullerij kijken, maar naar het belang van hen die hen voeden (want wie werkt er voor de top ? wie is afhankelijk van export- en explotatie- regels, mogelijkheden ed?)
Wij kunnen met geen of veel kinderen niets doen aan de verdeling van de grondstoffen.

Hoi Michèle

Ook ik vind jouw berichtje heel erg leuk. Alleen wil ik even een kleine kanttekening maken bij wat je heel in het begin schrijft i.v.m. het voedsel- (of wereld-)probleem. Je schrijft dat de politici dat maar moeten oplossen. Ja, dat handjevol mensen gaat alle problemen natuurlijk ook niet oplossen he! Dat vind ik eerlijk gezegd echt een rare visie voor iemand die voor de rest alles zo mooi op een rijtje heeft. Ik zou dan ook graag nog een motto willen toevoegen bij die supergoede motto's die jij op het eind van je berichtje geeft, en dat is: De wereld begint bij jezelf!

hier een gezin met bijna 4 kinderen in 5 jaar en daar zal het door mijn leeftijd jammer genoeg bij blijven (... denk ik nu, maar ik zeg nooit nooit )

@sander, je argument "er is nu al een klein tekort aan voedsel" ... mmmm, sorry als ik dat even tegenspreek, er is geen tekort aan voedsel er is een tekort aan juiste verdeling. en daar zullen gezinnen met 1 of 8 kinderen niets aan veranderen, dat moet de politiek doen eens ze hun eigen zakken niet meer prioritair vinden.

@Tiwi, voor dertig euro koop ik een hele seizoensuitzet voor een kind; kleding, inclusief schoenen, jassen, zwemkledij, speelkledij en al de rest dat ze nodig hebben. En ik verzeker je, onze oudste die nu 4,5 is heeft alles kunnen "overdragen" aan nummer 2 en nu zefs ook aan nummer 3 en op enkele stukken na kan zelfs nummer 4 er ook nog eens doorgehaald worden. Goedkoop is niet altijd een slechte kwaliteit (ik heb meer merkkledij gekregen die geen 3 kinderen overleefd dan de goedkopere dingen die ik zelf koop). Ik bespaar nooit op de kwaliteit van schoenen, maar ik heb voor een paar nog nooit meer dan 19 euro betaald (een tip: het huismerk van decatlon moet ge eens proberen, die fransmannen weten echt wel wat een goede schoen is) Onlangs voor mezelf wezen shoppen, hoe ik ook probeerde kwam niet verder dan 43 euro en wist me niets meer te verzinnen wat ik nog nodig had. mijn buit : 3 broeken, 2 t-shirts, een rok, een trui, 2 paar schoenen en twee stuks speelgoed voor de kinderen.

Voor de rest hadden wij tot 5 jaar geleden een zeer ruim inkomen, heb ik hoger onderwijs genoten (als oudste van 4) met een daarbij horende "hoger kader" tewerkstelling, werden we het slachtoffer van een inbraak en vonden we ons huis volledig, maar dan ook volledig leeg op het stof na (schade ruim 28.000 euro en een verzekering met een goede advocaat die onder de claim uitgeraakte), toen viel ik op invaliditeit door een "foutje" (oeps, sorry, leer er mee leven) van de chirurg die mijn achillespees en beweeglijkheid voorgoed naar het hiernamaals verbandde. Weg royaal inkomen, weg eigen zaak, weg tewerkstelling. Toen kwam onze oudste (was in verwachting toen ik stomweg mijn voet omsloeg en de chirurg het na de bevalling tijdens de operatie verbrodde), De volgende maanden na de bevalling werd er 9 keer ingebroken, steeds veel schade, niet te veel gepikt, wel veel last en zever (LOL, der was nog ni veel te pikken na de vorige "weggeefaktie"). En de volgende jaren volgden nummer 2, nummer 3 en begin 2009 vervoegd nummer 4 ons geluk. Ondertussen werd mijn partner het slachtoffer van een baas die failliet ging en verloren we weer 10.000den euro's aan nog niet betaalde lonen ed. en zit ik nog steeds te genieten van mijn leven als mindervalide (dus op den duur ook weg sociaal leven, weg sociale contacten, weg sport, weg gewoon doen waar ik zin in heb of wat moet gedaan worden doen - alles moet gepland en gedosseerd worden)

Zowel vroeger toen we het zeer royaal hadden als nu, nu we officieel "onder de armoedegrens" zitten qwa inkomen, heb ik geen afwasmachine, wordt de droogkast enkel voor lakens gebruikt, koop ik geen kant en klare maaltijden, maar maak ik ze vers met groenten van de boer, vaak ook vlees rechtstreeks van de boer, maak ik mijn eigen confituur, brood, gebak en leg ik zelf op, staan ook dit jaar de tomatenstruiken vol bloemknoppen en was de eerste lading radijsjes zeer lekker, gaan we elk jaar 2/3 keer 2 weken op vakantie, is er elke dag eten op tafel en zijn er dessertjes voorhanden, zitten er koekjes en sneukelarijen in de kast, staat er bambix groeimelk voor de kinderen in de voorraad (ipv goedkopere gewone melk), liggen de schabben vol kleren, ligt het huis en de tuin vol speelgoed, komt er elke maand voor elke kind wat op de spaarrekening, zijn de rekeningen zonder al te veel problemen of achterstand steeds betaald, gaat de oudste en vanaf volgend jaar de tweede naar een school die elke maand een schoolrekening afgeeft, maar er degelijk onderwijs voor in de plaats geeft met een voertaal die het nederlands is, hebben we een auto maar doen we veel per fiets, sorteren we al ons afval in verschillende containers, niet in zakken en hebben we met het grootste huishouden in de straat elke week het minste buitenstaan, branden er hier niet onnodig lichten en staat de verwarming in de winter op 19 graden (en nog heb ik het te warm vaak), doen we ook leuke dingen met de kinderen buitenshuis, kunnen we 1 keer per week (op mama's "vrije dag") een frietje, chinees of iets anders te eten uit halen, is elke rede goed voor een feestje en is er steeds plaats aan tafel voor een onverwachtte gast.
Ok ons huis is niet flashy, luxueus of tip top in orde en met grand chique ingericht, er is nog veel werk aan en dit werk gebeurd in geplande en bijeengespaarde projecten, maar het is wel proper en net, er wordt elke dag twee keer gedweild - 1 keer voor het vuil 's avonds en 1 keer om proper te zijn met dettol 's ochtends.
De financiele excusen van velen, je mag het me niet kwalijk nemen, maar daar moet ik eens heel hard mee lachen
Alles maar dan ook alles hangt af van wat je zelf eist van het leven en van wat je al dan niet wil "inruilen" voor het grootste geluk dat bestaat op deze aardkl**t, nl. een huis(houden) dat leeft door kinderen. Maar dat is mijn mening en tegenover mijn mening staan er evenveel die al mijn argumenten zullen kunnen tegenarumenteren of weerleggen, daar ben ik heel zeker van.

Zijn we nu gek dat we toch voor een 4de gaan ? misschien wel.
Vragen wij ons nooit af hoe het met de financien moet ? niet echt.
Vragen wij ons nooit af hoe we ze groot gaan krijgen ? hmmmm, nee.
Vragen wij ons niet af hoe het met de wereld bol moet ? zeker wel. maar ik ben van het principe alle kleine beetjes helpen en wij doen ons deel en leren onze kinderen ook hun deel te doen.
Zie ik het elke dag evengoed zitten ? mmmm, nee, zeker niet
Laat ik mijn dagen door deze en andere twijfels vergallen ? ZEKER NIET
Zie ik de zon schijnen in de toekomst ? natuurlijk, das een van de enige zekerheden in het leven, 's morgens is er de zon, 's nachts is er de maan en dood gaan doen we allemaal ooit.
zou ik mijn leven anders doen mocht ik overnieuw beginnen ? NEE
Heb ik een geheim tegen doemdenken ? JA, Ik ben blij met dit leven, blij dat ik er maar 1 heb, een tweede zou nog meer zever opleveren.
Voel ik me zielig of te beklagen ? Nope, prettig gestoord, dat wel.

Mijn motto's :
* Never let fear stop you from dancing on the moon.
* Als een beetje dromen gevaarlijk is, droom dan niet weinig maar veel.
* Wees blij met wat je krijgt, iets willen wat je niet kan hebben is zonde van de verspilde energie nodig om het te betrachtten.

Wat ieder ook voor zichzelf beslist, maak je keuze en aanvaard de gevolgen van deze keuze, maar zorg steeds dat het je eigen keuze en geen opgedrongen keuze is.

Allemaal een niet te ingewikkeld, vrolijk leven toegewenst

waarom zou je wel een groot gezin hebben? Bedenk wel dat er al genoeg mensen op de wereld zijn en de kinderen van jullie kinderen later ook graag nog wat te eten willen want er is nu al een klein tekort aan voedsel.

Hier zijn ook nummer 5 en 6 onderweg,twee geschenkjes zeg maar.Maar hiervoor niet minder welkom. Ik denk dat wij ook bij de minderheid horen,maar tot nu toe heeft eigenlijk niemand negatief gereageerd.Denk dat ze ook wel een beetje schrik hebben voor de reactie (haha).Ik ben TBM en mijn man werkt als zelfstandige. Ik heb hogere studies gedaan maar vind een carriere helemaal niet belangrijk.veel leuker dat ik nu niet hoef te stressen om te zoeken naar opvang als 1 van de kids ziek is (zijn nu tussen 3-6j).Of dat ik bij elke stap die ze maken bij hen kan zijn.
Ivm het financiële: je besteed dat echt zoals je het wil. Ik denk niet dat een paar aardappelen meer of minder een gat gaat slaan in je budget.Schoenen en kledij kun je ook veel goedkoper in outlet gaan kopen of gewoon tweedehands. Soms vind je voor een prikje kledij die nooit eerder werd aangedaan.Ook speelgoed vind je heel goed tweedehands en hier wordt vaak maar heel even met heel duur speelgoed gespeeld.Geef hen liever iets wat de fantasie prikkelt (een doos verkleedkledij ofzo). Ik denk oprecht niet dat ons financiële leven een groot verschil zou maken met twee of met bijna 6 kids.WE gaan elk jaar met zijn allen met het vliegtuig op reis,gaan vaak naar pretparken,dierentuin, elke maand gaat een groot deel van de kinderbijslag naar hun spaarboekje. Ik denk niet dat ze hier iets te kort komen...
Ik ben zelf enig kind thuis en wou het toch anders zien voor mijn eigen kinderen....

Naast het financiële, speelt bij ons toch ook wel het maatschappelijke (en dus ook het milieubewustzijn) een rol in de grootte van ons gezin. Ik had graag 5 kindjes gehad, maar we zullen het nu bij een 'middelmaat' houden van 3. Het milieu-aspect is wat mij betreft trouwens een even goed argument als eens welk ander argument dat iemand heeft om geen erg groot gezin te hebben. Ieder mens laat een grote ecologische voetafdruk na, of die nu gebruikte kledij heeft gedragen of niet.

Ik denk ook niet dat het de bedoeling is van dit topic dat grote gezinnen zich op hun tenen getrapt voelen owv de argumenten van kleine gezinnen en andersom. De vraag is gewoon: Waarom wil jij geen (al te) groot gezin? En daar heeft ieder individueel zo al zijn redenen voor, zonder daarom andere mensen hun grotere gezin niet gunnen.

Voor mij persoonlijk is het allergrootste argument toch nog wel dat ik al mijn kindjes veel aandacht wil kunnen geven. Voor mij lijkt dat echt niet mogelijk als ik er bv. 8 zou hebben. Ik vind het nu soms al moeilijk met mijn 2 om hen allebei evenveel aandacht te geven. Vraag me vaak af of ik nu wel genoeg met deze of gene ben bezig geweest.