Vic - was een heel groot compliment voor jou bedoeld - en ik zou gaan voor Thomas
En het is een super jongetje, hopelijk draagt de naam dat dan ook mee!

Goh, mensen, wat een raar gevoel had ik deze voormiddag. Ik was daarstraks in de kamer van Elisa bezig met de kleertjes die haar ondertussen allemaal te klein zijn, apart te zetten. Elena liep er ook gezellig bij. Elisa lag in haar box te spelen. Voor 'de sfeer' liet ik de babyfoon die daar staat, rustige babymuziekjes afspelen. Maar amaai zunne, ik weet niet wat precies de oorzaak was, de babymuziek of het bezig zijn met de kleertjes of misschien de combinatie, maar ik kreeg echt zo'n week en weemoedig gevoel bij dat alles. Ik KAN die kleertjes niet wegdoen of weggeven. Ik kreeg echt zo'n zwaar gevoel in mijn maag door de gedachte dat die kleertjes geen nieuwe 'eigenaar' binnen dit gezin zouden krijgen. Ik vertelde mijn man over dat gevoel. Hij is er van overtuigd dat ik zeker een 3de kindje ga willen en heeft zich erbij neergelegd, zei hij. Nu moet ikzelf nog overtuigd worden! Grappig vind ik het wel. Toeval of niet, maar gisterenavond hadden we bezoek van mijn zus en haar dochter Evy. Evy is 26 jaar, aan het bouwen en denkt dus ook aan kindjes krijgen. Niets mis mee dus, maar opeens vroeg ze gewoon: zeg tante, wat doe jij met de kleertjes die Elisa te klein zijn? BOM,... het sloeg in als een zware kassei bij mij en ik kon niet meteen antwoorden, maar dan zei ik toch dat ik de kleertjes gewoon ga bijhouden en ze niet in een kledingcontainer ga droppen. Ik kon het gewoon niet over mijn lippen krijgen dat ik ze allemaal aan haar zal geven. Ik weet niet wat ze precies wilde horen, maar ze zweeg in ieder geval. Ik hoop in ieder geval wel, dat ALS wij voor een derde baby gaan, het wel zal zijn vóór Evy eraan begint, dan zal niemand mij vragen om de babydingen weg te geven. En natuurlijk wil ik Evy wat kleertjes geven als ze die wil, ik heb er meer dan genoeg en kan best wat missen. Daar gaat het natuurlijk niet om hé. Een vrouw zit toch complex in mekaar soms.

Ik heb twee verschrikkelijke zwangerschappen gehad, een refluxbaby en een huilbaby... en inderdaad, dat zijn niet de redenen die me tegenhouden opnieuw een babytje te willen...
Vrijdag op kraambezoek geweest, samen met mijn mama. Toen die mensen mij vroegen of ik nog een derde wou antwoordde mijn mama: neen hoor, ze moet geen derde, ze heeft veel te veel last als ze zwanger is en ze heeft het nu al druk genoeg met de twee. Haar man is zelden thuis. Daarbij, ze heeft alles wat ze moet hebben, een jongen en een meisje. Je moet het lot niet tarten...
Ergens heeft ze wel een punt natuurlijk... maar ik kan niets helpen aan het verlangen dat ik regelmatig heb, naar een derde baby... Mijn verstand zegt ook wel misschien beter niet, maar mijn hartje doet pijn als ik denk nooit meer een baby van ons te hebben...
VERSCHRIKKELIJK...

Ik weet wel dat de keuze van een babytje te willen bij mij en mijn man ligt, maar ik zou toch graag hebben dat mijn mama er wat meer open voor zou staan!

Ja, ik kan er ook iets van krijgen als ze in mijn plaats antwoorden als het gaat over het aantal kindjes krijgen. Precies alsof zij dat moeten beslissen. En inderdaad, de kindjes blijven geen baby's, ze worden allemaal zelfstandiger, waardoor je zelf wat meer tijd kan vrijmaken voor andere zaken. De eerste jaren zijn zeer druk, maar eens ze naar school gaan, dan zijn ze overdag al de deur uit, dus dat maakt het allemaal toch wat gemakkelijker, vermoed ik. Ik weet al wat mijn mama zal zeggen als wij de beslissing genomen hebben van te gaan voor een derde kindje; jullie willen een zoontje hé! Maar da's natuurlijk klinkklare onzin. Wij willen helemaal geen , wij willen dan gewoon een kindje. T'is niet omdat zij een derde kindje genomen hebben omdat ze graag een hadden (ik moest eigenlijk een {baby2}} geweest zijn, volgens hen), dat wij om die reden een derde kindje nemen. Sommige mensen zijn zo bekrompen. Zelfs na maakt het geslacht mij niet uit. Nog een lijkt me zelfs heel leuk. Later is dat wel moeilijk natuurlijk om al die venten hier uit huis te houden, ha, ha, We zulen dan wel prikkeldraad of zo rond het huis moeten zetten !

Hoe vaak heb ik dat al niet gehoord: 2 is meer dan genoeg, een knoop erin en gedaan... Vooral de klassieker; een meisje en een jongen wat kan je meer dromen ...

Hier ook 2 kinderkamers... Ach ja, dat lossen we wel op denk ik dan

Ik weet zeker dat mijn mama heel blij zal zijn als er ooit een derde baby komt, maar ze zal wel even moeten wennen aan het idee, dat betwijfel ik niet. Mijn papa... ja dat is een andere zaak maar dat vind ik echt niet zo belangrijk als mijn mama die achter mij zou staan!

Mensen zijn toch rare wezens hoor. T'is zoals ik hier al gelezen heb. Heb je al een zoontje en een dochtertje dan zeggen ze: "je hebt toch al een koningswens, waarom nog een derde?"
Heb je 2 dochtertjes dan zeggen ze: "je gaat zeker voor een zoontje?"
Wat je ook beslist, commentaar hebben ze toch.