Hallo allemaal,

mag ik er ook nog bij?
Ik ben mama van twee zoontjes Robbe (5 jaar) en Rune (2 jaar) en na lang twijfelen heeft mijn man groen licht gegeven voor nog een laatste kers op de taart, een derde baby!
Waarschijnlijk gaan we er voor na de zomer 2008!
Momenteel moet er eerst nog een medisch probleem bij mij opgelost worden (mijn bijnieren functioneren nl. niet zo goed)
In vele dingen die jullie hier zeggen, herken ik mezelf. Ik kijk er enorm naar uit, en het wachten duurt veel te lang!

Anneke

hey allemaal heb hier al wel wat meegelezen mar nog neits meegezegd. wij hebben graag 4 kidnjes alle ik toc zeker mijn man twijfelt nog over het 4e. wij zijn zeker dat er nog een 3e komt maar wanneer... mijn hart zegt direct maar mijn verstand zegt nog wat te wachten maar het kribelt hier ook al zo hard terug he, zo raar. ik kan mijn neit indeken hoe sommige zo lang kunnen wachten voor een volgend kidnje, soms zelfs 2 jaar ofzo.

Hoi iedereen,
Ik ben natalie en moeder van 2 kinderen.
Sinds een paar maanden ben ik weer het een en ander van het forum aan het lezen omdat ik ook bij mijzelf weer de gevoelens voel opkomen w.b. het verlangen naar een derde kind. Dit onderwerp van jullie forum sprak mij erg aan, vandaar dat ik nu reageer.
Zelf was ik heel erg overtuigd na mijn 2e dat het hierbij zou blijven, heb dan ook bewust de bevalling meegemaakt met het idee dat het de laatste keer zou zijn.
Sinds mijn man een half jaar geleden aan mij de vraag stelde of ons gezin compleet is met 2 kids ontdek ik bij mezelf dat ik eigenlijk sinds de zwangerschap van de 2e, mijn gevoelens/emoties voor een eventuele derde had geblokkeerd. Door de vraag van mijn man ben ik er weer voor open gaan staan en tot mijn grote verbazing heb ik weer precies dezelfde gevoelens/emoties als die ik had voordat ik zwanger werd van mijn eerste. Mijn man is er nog niet overuit en zijn hoofd staat er nu helemaal niet naar omdat wij net een huis hebben gekocht en de komende maanden druk bezig zullen zijn met het regelen van alles wat er bij komt kijken. Om die reden heb ik met hem afgesproken dat ik het voorlopig even niet met hem erover zal hebben, om hem de ruimte te geven. (ook al wil ik het liefst dat tussen de 2e en 3e ook niet veel leeftijdsverschil zit)
Onder tussen merk ik bij mezelf dus dat ik steeds meer die verlangens bij krijg. Het blijft mij verbazen waar die gevoelens vandaan komen. Als ik puur alleen naar de gevoelens luister zou ik per direct zwanger willen worden. Als ik kijk naar alle praktische punten die er dan bij komen kijken dan weet ik het niet. Bijv. is het wel haalbaar om te blijven werken met 3 kids, hoe zal het zijn als ik fulltime moeder ga worden.
Nou, heel verhaal, maar merk wel dat het prettig is om het te delen, helemaal nu mijn man dit onderwerp voor even geparkeerd heeft.
groetjes, natalie

Hallo,

ik heb lang getwijfeld of ik hier zou komen neuzen, schrik dat ik me laat meeslepen?

Even voorstellen: ik ben gelukkige moeder van twee heerlijke dochters, 4,5j en bijna 2j, we wonen in een bescheiden huisje dat van ons is en ik heb de luxe om parttime te kunnen werken.

Na de geboorte van de jongste sprak m'n man direct over nóg eentje!
Het idee leek me toen al wat...
De babytijd van Laure is vlotjes verlopen in tegenstelling tot het eerste levenjaar vd oudste (postnatale depressie gehad) waardoor ik ineens besefte dat het allemaal anders, losser en vlotter kon.
Beetje overmoedig had ik toen Laure ong 6maanden was echt het gevoel van een derde neem ik er zo bij.

Nu Laure's schooldebuut in september dichterbij komt en ik na wat rekenen uitkom dat als we een derde willen er best nu voor gaan, nu beginnen we met ja-nee-ja...eindeloos!
Die beslissing is zooo moeilijk, ons hart zegt ja maar ons verstand spreekt van onderbroken nachten, vermoeidheid die weegt op de relatie, overvol huis (ook maar 3 kamers), centjes, minder extra's,...

Het klinkt misschien grof maar ik ben niet zeker dat een derde kindje me gelukkiger maakt wanneer ik de andere kinderen zaken moet ontzeggen omdat er meer te delen is of wanneer ik kopzorgen heb om rond te komen die maand...
Soms ben ik jaloers op koppels voor wie de beslissing zo makkelijk lijkt.
Voorlopig laat ik m'n man ook gerust omdat ik het zelf niet zeker ben want ergens denk ik dat hij makkelijk te overhalen is maar die verantwoordelijkheid wil ik samen nemen.

Het is ook een feit dat wanneer er bij vrienden een baby'tje bijkomt ik telkens wat jlaoers ben en kriebels heb maar als ik dan denk aan het gebonden zijn (terwijl we nu net meer vrijheid krijgen) en het slaaptekort dan is de zin ook weer ferm geminderd.

Het is allemaal zo dubbel.

Alvast bedankt naar me te luisteren, het van me afschrijven is al eventjes alles op een rijtje zetten.

Groetjes,

Mimi.