< 9Maand-Sponsor >

Nestlé Baby

< Publiciteit >

Baby Junior



BasilKato.be

Jolena

Pepatino.be

Rainbowbabies

BabyGoodies.eu

Popje.com

Chauffage Verzelen

Kind & Gezin

VLOV

Home » Forumoverzicht » Grote gezinnen » Waarom een 3de baby willen?

Vorige reacties:
< vorige pagina
volgende pagina >
[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
[Voeg nieuw onderwerp toe] [Reageer] [Zoeken]

[Sortering: Het recentste bericht staat als eerste - sortering omdraaien]
9Maand-Forum » Grote gezinnen
Waarom een 3de baby willen?
05/11/2007 @ 14:14
Elsi


Online Status Bekijk profiel Stuur bericht
Michelleke,
Van mijn familie had ook niemand verwacht dat ik, na Elena zo vlug terug zwanger zou zijn. Het was een zeer zware zwangerschap en een vreselijke bevalling. Mijn gezicht heeft heel lang vol rode puntjes gestaan door het persen. En ik was echt geradbraakt na de bevalling tot een paar maanden daarna nog. Dus toen ik een paar maanden na de geboorte van Elena ging verkondigen dat we nog een kindje gingen krijgen, vielen ze ook allemaal uit de lucht.
Probeer het je niet te fel aan te trekken. Een mens zegt soms wat in een moment dat het wat moeilijker gaat. Je familie (of mama) zal er wel aan wennen hoor, aja, ze heeft toch geen andere keuze. Eens mensen aan dat idee gewoon zijn, dan leven ze helemaal met je mee. En degene die zeggen van: zeker een ongelukje! Laat ze maar zagen, jij weet wel beter. Maar plezant is anders natuurlijk. Ik heb zelfs eens reactie gekregen van een nicht van mijn schoonmoeder. Die kwam op kraambezoek voor Elisa en die zijn gewoon: stop nu maar hé, legt er maar ne knoop in. Twee is meer dan genoeg! Wees slim en stop nu maar! Ik stond echt aan de grond genageld van zoveel lef! Ik heb gezegd: We zullen wel zien. Maar ik moest echt op mijn tanden bijten om niets onbeleefds te zeggen. En die nicht was niet de enige met zo'n commentaar.
En natuurlijk heb je het recht om van mening te veranderen. Moest ik op voorhand geweten hebben dat we misschien toch 3 kindjes willen, dan hadden we wel 3 kinderkamers voorzien i.p.v. 2.



Link naar deze reactie
05/11/2007 @ 14:08
Mirjam

Online Status Bekijk profiel Stuur bericht
Hey

Michelleke, idd iedereen kan op eender welk moment van gedacht veranderen, dat maakt het leven juist spannend niet waar?

groetjes Mirjam



Link naar deze reactie
05/11/2007 @ 12:47
Michelleke


Online Status Bekijk profiel Stuur bericht
Daar zit het verschil nu net... Voor we aan kinderen begonnen, zeiden mijn man en ik, zeker meer dan een, misschien zelfs drie...
Maar na Tiany heb ik bij hoog en laag verkondigd aan iedereen die het horen wilde dat ik dit nooooooooit meer wou meemaken...
Inschattingsfoutje van mezelf

Dus als we dan toch beslissen voor nr drie te gaan... dan gaat iedereen zeggen: zeker een ongelukje...

Ach ik hoef me niets aan te trekken van anderen, en iedereen kan wel van mening veranderen niet?




Link naar deze reactie
05/11/2007 @ 10:20
Mirjam

Online Status Bekijk profiel Stuur bericht
Hey

Hier zijn we nog niet direct aan nr-tje 3, maar wilde alvast reageren.
Wij willen graag 3 of 4 kindjes, dus nog 2 of 3 te gaan.
Michelleke, inderdaad rot dat je moeder zo reageerd.
Hier maken we er geen geheim van dat we graag 3 of 4 kindjes willen, dus dan weten ze ook wat hun nog te wachten staat.
Ik vind het wel fijn te lezen dat er nog redelijk veel mensen kiezen om niet de norm van tegenwoordig te volgen (1 of 2 kindjes), maar voor een lekker gezellig, groot, soms druk gezinnetje!

groetjes Mirjam



Link naar deze reactie
04/11/2007 @ 21:45
Michelleke


Online Status Bekijk profiel Stuur bericht
Dank je voor jullie reacties!
Jullie hebben gelijk; als wij graag een gezinnetje met 3 kids willen is dat onze keuze... Het zou gewoon fijner zijn moest iedereen dat zo zien




Link naar deze reactie
04/11/2007 @ 21:39
Elsi


Online Status Bekijk profiel Stuur bericht
Ja, ik kan er ook iets van krijgen als ze in mijn plaats antwoorden als het gaat over het aantal kindjes krijgen. Precies alsof zij dat moeten beslissen. En inderdaad, de kindjes blijven geen baby's, ze worden allemaal zelfstandiger, waardoor je zelf wat meer tijd kan vrijmaken voor andere zaken. De eerste jaren zijn zeer druk, maar eens ze naar school gaan, dan zijn ze overdag al de deur uit, dus dat maakt het allemaal toch wat gemakkelijker, vermoed ik. Ik weet al wat mijn mama zal zeggen als wij de beslissing genomen hebben van te gaan voor een derde kindje; jullie willen een zoontje hé! Maar da's natuurlijk klinkklare onzin. Wij willen helemaal geen , wij willen dan gewoon een kindje. T'is niet omdat zij een derde kindje genomen hebben omdat ze graag een hadden (ik moest eigenlijk een {baby2}} geweest zijn, volgens hen), dat wij om die reden een derde kindje nemen. Sommige mensen zijn zo bekrompen. Zelfs na maakt het geslacht mij niet uit. Nog een lijkt me zelfs heel leuk. Later is dat wel moeilijk natuurlijk om al die venten hier uit huis te houden, ha, ha, We zulen dan wel prikkeldraad of zo rond het huis moeten zetten !



Link naar deze reactie
04/11/2007 @ 17:59
Vik

Tja, Michelleke, ik wil niet steuken natuurlijk, maar ik vind dat niet mooi van je mama. Als mama zou zij toch als beste moeten weten dat dat iets heel persoonlijk is, wat alleen jij kan weten. De keuze om wel of geen derde is toch ook meer dan alleen practische afwegingen?
Mijn man is 4 dagen per week in het buitenland, dus ik sta er ook alleen voor, maar wij wisten allebei dat de keuze om een derde kindje verder ging dan alleen de komende (zeer zware paar jaren). Het draait uiteindelijk om het gezin wat jullie graag willen hebben.
En je mama moet toch ook weten dat je niet zwanger blijft en geen kleine kindjes blijft hebben.

Gewoon zelf doen wat je liefst wil meid!!!!
Link naar deze reactie
04/11/2007 @ 15:53
Michelleke


Online Status Bekijk profiel Stuur bericht
Ik heb twee verschrikkelijke zwangerschappen gehad, een refluxbaby en een huilbaby... en inderdaad, dat zijn niet de redenen die me tegenhouden opnieuw een babytje te willen...
Vrijdag op kraambezoek geweest, samen met mijn mama. Toen die mensen mij vroegen of ik nog een derde wou antwoordde mijn mama: neen hoor, ze moet geen derde, ze heeft veel te veel last als ze zwanger is en ze heeft het nu al druk genoeg met de twee. Haar man is zelden thuis. Daarbij, ze heeft alles wat ze moet hebben, een jongen en een meisje. Je moet het lot niet tarten...
Ergens heeft ze wel een punt natuurlijk... maar ik kan niets helpen aan het verlangen dat ik regelmatig heb, naar een derde baby... Mijn verstand zegt ook wel misschien beter niet, maar mijn hartje doet pijn als ik denk nooit meer een baby van ons te hebben...
VERSCHRIKKELIJK...

Ik weet wel dat de keuze van een babytje te willen bij mij en mijn man ligt, maar ik zou toch graag hebben dat mijn mama er wat meer open voor zou staan!




Link naar deze reactie
04/11/2007 @ 09:52
Vik

Online Status Bekijk profiel
Hihi, ik heb die emomomenten als ik in de babyboekjes kijk van de meisjes die ik in het ziekenhuis gekregen heb. Dan herinner ik me nog die mooie tijd met die kleine beebjes. En gek genoeg herinner ik me alleen maar roze wolken, terwijl ik weet dat het niet zo geweest kan zijn. Ik heb 2 maal een postnatale depressie gehad en een refluxkindje, dus het kan niet alleen maar zonneschijn geweest zijn. Maar ik herinner me daar precies niks meer van. Hormonen en dat mamagevoel he




Link naar deze reactie
03/11/2007 @ 15:42
Elsi


Online Status Bekijk profiel Stuur bericht
Goh, mensen, wat een raar gevoel had ik deze voormiddag. Ik was daarstraks in de kamer van Elisa bezig met de kleertjes die haar ondertussen allemaal te klein zijn, apart te zetten. Elena liep er ook gezellig bij. Elisa lag in haar box te spelen. Voor 'de sfeer' liet ik de babyfoon die daar staat, rustige babymuziekjes afspelen. Maar amaai zunne, ik weet niet wat precies de oorzaak was, de babymuziek of het bezig zijn met de kleertjes of misschien de combinatie, maar ik kreeg echt zo'n week en weemoedig gevoel bij dat alles. Ik KAN die kleertjes niet wegdoen of weggeven. Ik kreeg echt zo'n zwaar gevoel in mijn maag door de gedachte dat die kleertjes geen nieuwe 'eigenaar' binnen dit gezin zouden krijgen. Ik vertelde mijn man over dat gevoel. Hij is er van overtuigd dat ik zeker een 3de kindje ga willen en heeft zich erbij neergelegd, zei hij. Nu moet ikzelf nog overtuigd worden! Grappig vind ik het wel. Toeval of niet, maar gisterenavond hadden we bezoek van mijn zus en haar dochter Evy. Evy is 26 jaar, aan het bouwen en denkt dus ook aan kindjes krijgen. Niets mis mee dus, maar opeens vroeg ze gewoon: zeg tante, wat doe jij met de kleertjes die Elisa te klein zijn? BOM,... het sloeg in als een zware kassei bij mij en ik kon niet meteen antwoorden, maar dan zei ik toch dat ik de kleertjes gewoon ga bijhouden en ze niet in een kledingcontainer ga droppen. Ik kon het gewoon niet over mijn lippen krijgen dat ik ze allemaal aan haar zal geven. Ik weet niet wat ze precies wilde horen, maar ze zweeg in ieder geval. Ik hoop in ieder geval wel, dat ALS wij voor een derde baby gaan, het wel zal zijn vóór Evy eraan begint, dan zal niemand mij vragen om de babydingen weg te geven. En natuurlijk wil ik Evy wat kleertjes geven als ze die wil, ik heb er meer dan genoeg en kan best wat missen. Daar gaat het natuurlijk niet om hé. Een vrouw zit toch complex in mekaar soms.



Link naar deze reactie
03/11/2007 @ 08:05
Vik

Online Status Bekijk profiel
@ Michelleke, hihi ja Thomas is mooi he

@Elsi, grappig he, hoe namen zo gelijk kunnen lopen. Een Simon stond niet op mijn lijstje, maar Cedric en Elias wel.

@Ilse, ja we hebben jouw namen allemaal meegenomen he. Bij de oudste konden we niet kiezen tussen Emma of Louise en dan hebben we de beide genomen. Voor de jongste stond de naam voor mij al lang vast. Als de volgende een meisje is, dan wordt het een Liese-Lotte, en een zoon, tja. Ik zal eens voorstellen om hem Pepijn Alexander te noemen, dan kan ik nog steeds Alexander zeggen




Link naar deze reactie
02/11/2007 @ 15:55
ilse 9Maand Moderator

Online Status Bekijk profiel Stuur bericht
3 kindjes
Na de bevalling van de eerste 2, had ik ook steeds het gevoel dat ons gezin niet compleet was. En alhoewel ik na Louise ook nog wel zin had in een zwangerschap, hadden we toch ergens de indruk dat we "voltallig" waren.

Stilaan zijn we aan het afscheid nemen van het baby-tijdperk en doen zelfs alle echte babyspullen weg. Doet wel een beetje pijn

Vic, de namen van onze kindjes zijn vrij gelijklopend. Vooral Emma-Louise vind ik super

Ilse




Link naar deze reactie
02/11/2007 @ 15:44
Elsi


Online Status Bekijk profiel Stuur bericht
@ Vic: onze jongensnamen die we in gedachten hadden waren, Simon, Thomas, Cédric, Alexander en Elias.
Het zou een Simon geworden zijn moesten we een jongen hebben. Dus, als er een derde komt en het is een jongen, dan gaan we het kindje waarschijnlijk officieel Simon Thomas Alexander noemen, met als roepnaam Simon.
Ikzelf ben 34 jaar en ventje is 37 jaar. Ik wil mezelf dan ook max.3 jaar geven om te beslissen wat we gaan doen. Maar ik denk dat ik max. 2 jaar zal nodig hebben om te weten wat ik wil.



Link naar deze reactie
02/11/2007 @ 14:03
Michelleke


Online Status Bekijk profiel Stuur bericht
Vic - was een heel groot compliment voor jou bedoeld - en ik zou gaan voor Thomas
En het is een super jongetje, hopelijk draagt de naam dat dan ook mee!




Link naar deze reactie
02/11/2007 @ 10:43
Leonie


Online Status Bekijk profiel Stuur bericht
Hallo,

Hier ook eentje die een dubbelgevoel heeft, ene kant zou ik best een derde willen, andere kant weer niet. Ik heb min of meer geaccepteerd dat er geen derde komt. Ook mijn man wil het niet meer, hij voelt zich te oud, is 46 jaar, ik ben zelf 33 jaar.
En financieel is het ook moeilijk, plus de ruimte, alle slaapkamers zijn bezet en onze oudste is een druk kindje en was al erg jaloers bij de geboorte van zijn broertje.

Ik denk er niet iedere dag aan hoor, maar soms droom ik er wel van.

Groetjes,
leonie



Link naar deze reactie
02/11/2007 @ 09:18
Vik

Online Status Bekijk profiel
Hihihi, en ik die van jou ook, maar dat is geen wonder he

Misschien gelijk eens vragen wat jullie jongensnamen waren, want wij willen nu niet weten wat het wordt en hubbie en ik raken het niet eens over de jongensnaam. Ik wil een Alexander of Thomas, hij een Pepijn of Oliver.




Link naar deze reactie
01/11/2007 @ 22:37
Elsi


Online Status Bekijk profiel Stuur bericht
Vic,
Ik kan het me levendig inbeelden dat het heel vermoeiend moet zijn als je nachten nog vaak onderbroken worden omdat je moet opstaan voor je kindjes. Ik heb dan ook veel respect voor mensen die dan toch de kracht, liefde en tijd maken om ook een derde kindje gelukkig te maken. Ik wou dat ik ook zoveel energie en kracht had. En dit is wel degelijk een compliment.
Amaai, en nu schaam ik me toch wel een beetje. Ik heb echt twee fantastisch goede slapertjes. Ze slapen allebei al hele nachten door sinds ze 8 weekjes oud waren. Je hoort ze dus van de hele nacht niet. Moet niet opstaan, (tenzij bij ziekte natuurlijk) maar voor Elisa doe ik dat toch nog 2x per nacht. Gewoon eens gaan kijken of ze het niet te warm of te koud heeft. Anders kan ik toch niet slapen als ik dat niet doe. Maar in feite is dat dus helemaal niet nodig.
En ik twijfel al of er nu wel of iet een derde babietje bij kan.
By the way: ik vind de namen van je kindjes onwaarschijnlijk mooi.



Link naar deze reactie
01/11/2007 @ 20:13
Vik

Online Status Bekijk profiel
@Micheleke, was dat voor mij bedoeld?

Awel, je hebt er geen idee van hoe goed dat op de moment aankomt! Mercikes hoor, mijn avond al weer iets beter!




Link naar deze reactie
01/11/2007 @ 19:56
Michelleke


Online Status Bekijk profiel Stuur bericht
Wel dan vind ik het super dat je toch nog voor een derde gegaan bent! CHAPEAU!!!
Want dat is nou net wat mij tegenhoud...




Link naar deze reactie
31/10/2007 @ 11:01
Vik

Online Status Bekijk profiel
@ Jedi, de afspraak met mijn ventje was ook wel dat de derde de laatste was. En nu is het wel zo dat wij altijd gezegd hebben er drie te willen en wij beiden ook uit een gezin van 3 komen. Ach, we zullen wel zien he. Nu zie ik vooral heel erg uit naar de tijd dat mijn hele leven niet meer in het teken van babies staat. Slecht he

@Michelleke, Elisabeth was ook een heel moeilijk babietje. Op 13 maanden werd ze nog gemakkelijk 6 keer op een nacht wakker en ze was al bijna een jaar als ze nog twee maal per nacht wou eten. Tegen haar eerste verjaardag was ik een zombie, en huilde ik om elke pruts. Gelukkig is dat langzaam aan beter aan het gaan, alhoewel het nog niet simpel is.




Link naar deze reactie

[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]

< vorige pagina | volgende pagina >