we zouden er hier beter ook es over nadenken...
ik denk dat mijn ouders mijn kinderen zouden opvoeden, ik zou begot neit weten aan wie ik ze anders zou moeten toevertrouwen???

Mijn man heeft 2 oudere kinderen, maar die hebben geen gezin? En eerlijk, klinkt heeeel erg, maar ik zou niet graag hebben dat zij mijn kinderen opvoeden.


en terug On topic: voor mij persoonlijk zou ik nooit aan 4de 5de kind beginnen als ik al moet truken doen om met 3 kids de maand rond te komen. Toen ik zwanger was van mijn eerste, verloor man geheel onverwacht zijn job, ne ik was compleeeeet in paniek over hoe we het in godsnaam moesten redden met een baby bij en 1 inkomen, terwijl ik dan nog es een paar weken later in bevallingsverlof zou gaan. Ik zou die onzekerheid niet aankunnen, ik word al hypernerveus als er maar 1000 euro op de zichtrekening staat.
Als jullie ouders/zus zoiets als mij zijn dan kan ik me bij hun ongerustheid best iets voorstellen eigenlijk.

Tja, je kan daar wel om lachen, en inderdaad, je kan niet alle risico's uitsluiten als je kinderen krijgt, maar die dingen gebeuren wél en het kan toch geen kwaad om rekening te houden met worst case scenario? Voor het geval dat...
Vrienden van mijn ouders hadden 2 zoontjes, en op een avond dat ze terugreden van een familiefeest zijn ze verongelukt. Man sterft, vrouw en zoontjes (3 en 5) zijn ongedeerd. 5 jaar later sterft de vrouw aan een hartstilstand. Dus neen, niet tegelijkertijd, maar die jongetjes waren in elk geval nog steeds veel te jong om voor zichzelf te zorgen.
Mijn zussen en ik hebben dat toch altijd in ons achterhoofd gehouden: toen we elk 1 kindje hadden hebben we expliciet besproken wat er zou gebeuren in het geval dat: haar kindje wordt door ons opgevangen of andersom.
Toen we allebei terug zwanger waren van een 2de hebben we daar nog eens overgesproken. Immers, nu zouden we opeens nie 2 maar 4 kindjes hebben. Het was voor geen van ons een probleem gelukkig, maar het lijkt me absoluut een goed idee om daar op voorhand al eens over na te denken.

En om even bij de uitgangsvraag te blijven: mijn ouders hebben ook 4 kinderen. Bij mij (ben de oudste) was al afgesproken dat ik naar mijn tante zou gaan als er iets met m'n ouders zou gebeuren, en dit is zo gebleven, ook nadat mijn ouders hun 4e kindje kregen en mijn oom en tante er zelf 3 hadden. Andersom trouwens ook (kinderen van m'n tante zouden naar mijn ouders gaan). Daar is nooit twijfel over geweest. Tuurlijk, 7 kinderen is een groot aantal, maar mijn moeder en haar zus weten van elkaar dat er genoeg liefde is, en met de opbrengsten van de erfenis (gaat naar de kinderen, voogd als financieel bewindvoeder aanstellen) in het geval er iets zou gebeuren zou het financieel ook geen probleem moeten zijn.

spreeuwtje: ik vind het erg spijtig te moeten lezen dat zulk onderwerp je doet grinniken. De kans is heel klein... dat zeiden ze bij ons bij het overlijden van ons zoontje ook. Maar je zal dus maar die ene zijn. Dat vind ik hoegenaamd niet om te grinniken.

Ik ben blij dat ik op dit topic gestoten ben. Ik denk dat ik het er straks met mijn man ook eens over ga hebben. In tegenstelling tot mensen die denken dat ze wel nooit die ene zullen zijn, beseffen wij maar al te goed hoe belangrijk zulke dingen zijn voor je gemoedsrust. Ik zou niet willen tussen de sterretjes wonen bij onze jongste terwijl ik me daar dan moet zitten afvragen of onze oudsten wel goed opgevangen worden.

Cientje: mijn diepste mede-leven met het overlijden van je man. Alleen verder moeten met 3 kindjes zal een zware taak voor je zijn. Ik kan nog me nog niet half inbeelden hoe dat moet voelen.

Lieve groetjes!

PS Oh ja, nog even dit: het is niet omdat je beseft dat hoe miniem de kans ook is, je altijd die ene kan zijn, dat je dan constant leeft met de idee dat het morgen kan gedaan zijn! Wij nemen hier ook stilletjesaan terug de draad op, anders is het ook niet leefbaar. Maar we hebben wel een andere kijk op de dingen gekregen en er is niks mis mee om voor je eigen gemoedsrust dingen te regelen voor je kindjes als jij er niet meer zou zijn. Zo erg onvoorstelbaar is dat immers niet. Zeker als er mensen in je familie zijn waar je je kinderen liever niet zou zien belanden, vind ik dat je er toch maar eens ernstig over moet nadenken. En nogmaals, dat heeft helemaal niks te maken met 'constant met die idee rond te lopen'. Dat is gewoon jezelf gemoedsrust kopen en dat is dat beetje tijd dat je nodig hebt om zulke documenten op te stellen wel waard hoor.

Wij vinden het hier ook heel belangrijk dat er iets geregeld is.
We zijn er momenteel ook mee bezig. We vinden het wel wat moeilijker omdat wij een nieuw samengesteld gezin zijn. Qua financiën is het wel allemaal geregeld, het is alleen de vraag hier wie we die grote verantwoordelijkheid over (bijna) 4 kinderen willen toevertrouwen.

groetjes

Hihi, ik vind dit ook wel een vreemd onderwerp...

Als je je moet laten leiden door wat er zal gebeuren als je allebei komt te sterven, dan krijg je toch helemaal geen kinderen?
Het gaat erom welke kansen je kinderen krijgen en hoe ze hun kindertijd later ervaren. En als de ouders overleden zijn, hebben ze altijd verdriet... Er zorgt altijd iemand voor je kindjes, we leven in een beschaafd land waar mensen zorgen voor elkaar! Een goede vriend is wees sinds zijn zevende, en heeft zijn jeugd in een pleeggezin doorgebracht, zonder zijn broer of zus. Hij heeft nog steeds contact met hen, heeft gestudeerd, en is nu getrouwd en heeft zelf kindjes. Hij heeft nog steeds verdriet om het overlijden van zijn ouders, dat had niet anders geweest als hij bij familie was opgegroeid. Maar hij neemt zijn ouders dat niet kwalijk (hij is de jongste van drie), moest hij daarom niet geboren zijn?

Ik vind trouwens los van overlijden of niet dat familie niets te zeggen hebben over hoeveel kinderen je krijgt. Mijn schoonvader is daar ook goed in, in ons een schuldgevoel te geven (hij zegt dat het te druk zal worden om met de hele familie tesamen te komen als we meer dan twee kinderen krijgen, omdat HUN huis niet groot genoeg is, stel je voor). Nu, ik heb hem rustig gezegd dat het onze keuze is hoeveel kinderen we krijgen en dat dat helemaal niet zal afhangen van de grootte van zijn huis.

Dus, beslis samen met je partner, en laat familie hier niet tussenkomen!

Veel groetjes,

Kersje

Hey,

Je mag er inderdaad niet te veel aan denken. Er kan zoveel gebeuren...
Om die reden geen 4e kindje willen, gaat wel wat ver vind ik. Het gaat trouwens niet om het aantal. Volgens mij is het even erg voor een kindje alleen als zijn beide ouders dood zijn...

Niet meer aan denken!

Groetjes, Lies

meisje, aub zeg..trek je dat gewoon niet aab, denk gewoon dat je lang en gelukkig samen zal leven...en statistisch gezien is het risico héél erg klein dat jullie beiden overlijden hé
Wij hebben ook 5 kids en helemaal géén familie...dus ja, als er ooit iets met ons gebeurd...maar daar ga ik heus niet van wakker liggen, de kans dat morgen de aarde vergaat bestaat ook hé
Als ik je enigszins gerust kan stellen ze zijn altijd bij ons welkom