Hoi Angel,

Op je vorige bericht had ik ook al eens reactie gegeven maar toen ik dit las moest ik toch weer even wat plaatsen.
Ik herken jou verhaal zoooo goed...mijn vriend wilde namelijk ook niet,aangezien hij al een zoontje heeft.
Ik heb gezeurd tot ik een ons woog maar niks hielp...ik wist het ook echt niet meer...De kinderwens was bij mij zo ontzettend groot dat ook ik er elke dag aan dacht.
Erover praten hielp mij opzich wel (op een forum) net zoals jij nu doet maar dat verandert niks aan je gevoel.

Toen ik ophield met erover praten/zeuren bij hem (mannen zien dat als zeuren) Kwam hij een aantal maanden later naar me toe dat ik mocht stoppen....Hij had er nu rustig over na kunnen denken en het gaat helemaal super...
Wij zitten nu in ronde nr 5 en hopelijk is dit de laatste ronde.

Je moet voor jezelf een keus maken en leg hem dat ook voor...
Als jij geen kinderen met mij wil,dan ga ik weg oid.
Het zal erg lastig zijn om zoiets te bepalen als je van elkaar houdt maar als jij bij hem blijft terwijl hij geen kinderen wil dan wordt jij alleen maar ongelukkig op den duur.
De wens gaat echt niet over....je kan er even niet aan denken maar komt altijd weer keihard terug.

Zomaar stoppen met de pil vind ik dus echt belachelijk....zo als de reactie van hieronder....Hoe sommige meiden dat kunnen doen!!!!
Mijn vriend zijn ex heeft dat zo gespeeld...en hupsakee..zwanger!
Mijn stiefzoontje woont (natuurlijk....) bij zijn moeder en dat doet mijn vriend en mij heel veel pijn.
Het is wel zijn zoon en mijn stiefzoontje en we zien het 1weekend per 2 weken.De vrouwen die zo'n keuze maken beseffen niet hoeveel verdriet je de vader kan doen.
Iedereen is anders natuurlijk maar mijn vriend en ik gaan 100000% voor dat kereltje!!Voor het kindje zelf is het ook ontzettend zwaar...die heeft het meeste verdriet ervan en dat gun je je kind toch ook niet!!!

Je zult altijd aan elkaar vast blijven zitten..dus dan moet je niet zeuren als het 'niet een leuke man is'....je hebt het zelf zo gedaan!!

Angel...ik wens jou ontzettend veel sterkte met de keus die je zal gaan maken...kies voor jezelf en doe wat je gevoel je zegt..Hoop alleen niet dat je zomaar stopt met de pil,je weet niet wat je jezelf en iedereen die er bij betrokken is mee aandoet.

Succes! Liefs wensje

en trouwens,
ik zie mijn ex wel nog graag!
misschien kwam dat zo over van niet... maar ik ben ook nog steeds in de war wat ik nu verder met mijn leven moet aanvangen.
maar hij zal eerst moeten bewijzen dat hij ook voor zijn zoon kan zorgen en ik gun hem die kans echt wel.
natuurlijk gaat mijn zoon het meeste van de tijd bij mij zijn.
is dat niet normaal dan? dat dat ventje zijn moeder het meeste nodig heeft. tenslotte heb IK hem op de wereld gezet.
kan jij je nu niet echt inleven in andere hun situatie?
stop dan met uw reacties op dit forum want ik merk dat jij geen neutrale mening hebt. alleen die mening die voor jouw het beste uitkomt.
jij hebt niet in mijn situatie en in die van anderen gezeten, want er zullen nog wel vrouwen zijn die dezelfde mening van mij hebben. ik zag mijn ex-vriend heel graag en als ik hem toch kwijt was, dan had ik tenminste nog zijn kind.
en maak je maar geen zorgen, er wordt goed voor hem gezorgd hoor.
hij staat bij de baby's van de maand 2008.
dus kijk zelf maar wat een kanjer van een knaapje.
heeft hij allemaal aan MIJ te danken voorlopig.
en aan de hulp van MIJN ouders.

dag wensje,
dat is jouw mening.
ik probeer alleen mijn situatie te schetsen.
eigenlijk heb je er geen zaken mee. ben ik nog zo goed om het je uit te leggen. kinderachtig!
enfin, jij ook nog veel geluk. hierbij houd het op voor ons. ik heb jou niks meer uit te leggen.
ik wil er ook niet voor anderen met interressante meningen.
ik ben geen klein kind en ik weet waarover ik spreek.
hopelijk jij ook?
neen, ik zie dat jij nog geen kind hebt... dus je weet niet waarover je praat. nog veel geluk dan in je verdere leven.
jij hebt mij in eerste instantie aangevallen, niet ik jou denk daar maar eens aan.
en je hoeft je zeker geen zorgen te maken over mij hoor.
ik ben maar een onozele trien volgens jou.

sorry voor mijn uitlatingen.
ik zit gewoon weer even in een dipje. misschien praat dat mijn uitlatingen niet goed...
maar ik werd op de eerste plaats aangevallen door wensje.

Hey,

Het is niet dat mijn vriend geen kinderen wil totaal niet zelfs hij zegt zelf dat hij graag vader wil worden maar nu nog niet. Hij wil nog een paar jaar wachten!!! Maar ik houd het niet meer zo lang vol ik voel het. Langs de ene kant vind ik mijn relatie te mooi om op te geven maar langs de andere kant schuif ik mezelf opzij en denk niet dat dit de bedoeling is. Heb al geprobeerd maanden te wachten en er dan over te praten NIETS echt NIETS kan zijn gedacht hierover veranderen. (heb nog al een speciale vriend) iedereen in onze omgeving worden mama en papa en dat doet hem niets. Hij is er denk ik nog niet klaar voor maar wat moet ik ermee? Blijven wachten en mezelf maar voor ogen blijven houden ooit komt het. Ik schrijf het hier allemaal wel mooi neer maar diep van binnen weet ik dat ik echt niet langer wachten kan. Maar iemand nieuw leren kennen is ook niet alles een ander man gaat mij ook niet direct een kind geven natuurlijk. Och pffff waarom moet het nu allemaal zo moeilijk zijn? Eigelijk wel erg dat de man bepaald wanneer het mag komen. Hij wil nu zelfs dat ik de pil begin te nemen maar heb hem gezegd jij wil geen kind neem jij dan je voorzorgen vond het wel al eens tijd dat ik voor mezelf begin op te komen!!!
Ben al HEEL blij dat ik hier de nodige steun krijg.

Groetjes en knuffels

Hey belle,

Bedankt voor je lieve reactie. Maar zoals je hier zegt er met hem over praten en een termijn afspreken lukt ECHT niet hij antwoord mij steeds we zien dat wel en als ik blijf doorvragen word hij boos. Juist daarom lig ik zo in de knoop omdat ik echt niet weet wat me te wachten staat. Gisteren had ik het enorm moeilijk omdat ik normaal gisteren moest bevallen van mijn eerste kindje en lag te huilen in bed. Hij trooste me zelfs niet omdat hij wist waarom en had wss schrik dat ik terug ging over beginnen. Zoals ik al zei mijn vriend is niet als de andere (spijtig genoeg) maar hou van hem!!!!

hallo meiden,

wil mij niet opdringen, dus als ik op moet hoepelen zeg het me maar ;-)
klopt, mannen bepalen wanneer wij kinderen mogen krijgen.
dus, ik heb de knoop daargehakt oké niet op 1-2-3 ik heb er ook een tijdje over nagedacht en alle voor en nadelen eens op een rij gezet.

vandaag is mijn ex- vriend op bezoek gekomen en we hebben echt 3 leuke uren gehad met ons 3. we hebben samen badje gegeven, samen eten gegeven, etc...

als je ons ventje ziet dan gun je hem zijn leven en die heeft hij aan mij te danken. ik ben misschien een mislukkeling op het vlak van relaties. net als mijn ex-vriend. maar op het vlak van ouders zijn, zijn we goed.
als iemand daar kritiek op wil geven?

groetjes,
en nog veel succes met het nemen van de juiste beslissingen...

Ik begrijp hoe verschrikkelijk moeilijk het is! Jij voelt je onbegrepen en niet erkent in je wens, maar waarschijnlijk voelt hij zich ook onzeker en onbegrepen.

Korte antwoorden die heel de situatie blokkeren zijn vaak een uiting van angst. Dat is ook erg begrijpelijk. Als vrouw hebben we vaak een natuurlijke 'drang' naar een kind, we zouden gewoon zó graag een kindje willen. ALs ik zelf dan verder denk dan word ik toch ook wel wat bang: niet meer uitslapen, niet meer zomaar impulsief eens naar een concert of toneelvoorstelling kunnen gaan, vrienden die je minder ziet omdat je al genoeg werk hebt, minder tijd voor jezelf en voor elkaar, ... En als ze groter worden alle bijkomende moeilijkheden, ... Neen, rationeel zie ik het heel wat minder goed zitten dan gevoelsmatig, want ik zou niet liever willen dan ónmiddelijk zwanger te zijn.

Maar mannen kennen dit natuurverlangen, deze oerdrang niet. Het is ook heel belangrijk dat we ons daar bewust van zijn. Ons verlangen naar een kind is volledig irrationeel, het is een echt verlangen. Er zijn ook geen rationele argumenten om je man/vriend te overtuigen, vermits hij maar langzamerhand 'papa' wordt. Veel mannen voelen zich pas echt papa als het kindje geboren is, en het is begrijpelijk hoe groot hun angst en ongerustheid is.

Probeer dit te begrijpen, en je kindwens ook eens op die manier te bekijken. Ik merk vaak hoe mijn kinderwens alles overschaduwt. Als ik er dan eens een weekendje uit ben of met helemaal andere dingen bezig ben waardoor ik er minder aan denk, dan voel ik me in zekere zin 'bevrijd' vermits dat verlangen zo'n groot beslag op je legt. Misschien kun je dit alles ook eens opschrijven en voor jezelf onderzoeken wat dat verlangen juist is.

Zomaar met anticonceptie stoppen is uiteraard geen optie (zonder iemand te veroordelen!), een kind is voor het leven en het is unfair om deze keuze in de plaats van je vriend voor hem te maken. Ik begrijp ook dat het aanlokkelijk is en ik heb me ook vaak afgevraagd of ik daar mee zou kunnen leven. Maar als je van de ander houdt dan betekent dat ook respect voor zijn keuze en samen groeien (naar een andere keuze).

Misschien kun je hem eens een mail/brief schrijven waarin je heel nuchter en vanuit zijn standpunt kijkt. Begrijp je waarom hij weigert en er zelfs niet over wil praten? Misschien heeft hij bepaalde angsten? Misschien is hij onzeker? Het zal voor hem misschien een grote steun zijn als hij ervaart hoe ook jij met twijfels en angsten zit en dat het verlangen naar een kind niet los staat van angst en twijfel. Misschien is hij ook bang dat je een kind 'ondanks alles' wilt, en dat het nu eerder om het kind dan om hem gaat. Laat hem weten dat hij nooit op de tweede plaats staat en dat je sámen met hem een kind wilt, samen met jullie onzekerheden en angsten. Probeer hem niet te zien als iemand die in de weg van je kinderwens staat, maar als je partner met wie je een team vormt. Jullie twee staan eerst, een kindje komt op die basis te staan. Maar het evenwicht van die basis moet stabiel zijn, als je twijfelt of onzeker bent, wees dat dan samen.

Maar het is erg moeilijk! Probeer wat afstand te nemen van dat overheersende verlangen. Probeer tot rust te komen en het ook vanuit een ander standpunt te bekijken. Het komt wel goed!

Veel sterkte en een dikke knuffel!
Eva