hallo marij,

ik heb ongeveer hetzelfde aan de hand.
enigste verschil is dat er al een breuk gekomen is in de zwangerschap omwille dat hij met een ander de lakens deelde.
ons zoontje is nu 6 maanden.
we hebben ook advocaten en hij wil ook co-ouderschap.
hij flierefluit en moet ik daarvan de dupe zijn dan?
gelukkig is ons zoontje nog te klein voor co-ouderschap.
we zijn al 1 keer moeten voorkomen op de rechtbank, maar er is nog geen rechter bij te pas gekomen.
28 mei is de volgende afspraak met onze advocaten.
ik wil liever niet meer aanwezig zijn, want dat hoeft ook niet persé. mijn argumenten zijn duidelijk genoeg!
ik heb vorige keer al verlof moeten aanvragen en doe dat geen 2de keer als het toch weer uitgesteld wordt.
laat mijn advocaat het maar oplossen.
mijn argumenten zijn (voorlopig heeft hij bezoekrecht), maar ik weet niet of ik die bezoeken van hem aan mijn thuis nog wel aankan...
na 28 mei wordt er weer een voorlopige regeling getroffen. dan mag hij onze zoon voor een paar uurtjes meenemen, later een ganse dag, later een dag en een nacht,...
verder als 2 dagen en 1 nacht wil ik niet gaan.
allimentatie is voorlopig 150 euro, maar dat is een aalmoes aangezien hij 2.500 euro per maand verdiend (ik de helft), hij een bedrijfswagen heeft, maaltijdcheques en premies op de koop toe.
wij gaan voor 250 euro per maand!

weet niet of ik je met deze informatie een beetje kan helpen?
inderdaad mag jij geen dupe zijn van zijn flierefluiten.
denk dat als je dat kan aantonen, een maatschappelijk werkster kan inschakelen, een sociaal onderzoek dat kan je aanvragen. denk dat je dan wel kan aantonen dat de kinderen beter bij jou zijn dan om de andere helft bij hem.
hij is het niet waard!
en jij wordt er enkel ongelukkiger van...
hou je taai meid!
en hou me op de hoogte.
liefs,
anneke

hey aleemaal, sorry voor de trage reactie, maar het is een soep aant worden. We zijn 21/3 voor de eerste keer naar de jeugdrechter geweest en we stonden na 3 minten alweer op de stoep omdat zijn advocaat uistel vroeg en kreeg. Volgende datum is 9 mei. Ondertussen moeten we onze plan trekken er is dus GEEn voorlopige regeling.Nu vandaag hadden we afgesproken dat ik ze ging halen om 18u. Al een hele week bestookt hij me met smsen dat ik niet moet komen want hij is van gedacht veranderd!! Ik krijg mijn kindjes dus niet mee straks. Ik ga natuurlijk wel en dan zal ik wel zien. Hij treitert me het bloed van onder mijn nagels en ik moet me inhouden omdat het anders tegen mij kan gebruikt worden . Maar ik moet toch niet op mijn kop laten zitten zeker. Ik ben nu echt ten einde raad en ik ben bang dat het 18 u gaat worden. Het is nu 17.25u. We hadden die afspraken zelf al gemaakt eind maart. We staan aleebei in ploegen in de verpleging, dus het is altijd al een puzzel geweest op oppas te regelen. De reden waarom ik ze mag komen halen is dat zijn ouders zin hebben om morgen met de kinderen naar de speeltuin te rijden. Ze zijn daar al atijd als hij gaat werken, als hij moet trainen voor de voetbal en als hij zondags moet selen. Zij zien de kids dus meer dan hem. Er is nog geen vonnis dus kan ik weinig doen. Maar toch , ikkan toch niet gewoon afwachten tot hij ze eens wil meegeven?????!!! het het onmenselijk zo te leven. xje

Nadat we uit elkaar gingen bleef mijn zoontje steeds bij mij wonen. Eerst wilde hij hem de uren dat ik ging werken. Ik werkte toen slechts 18 uur maar doordat het vroeg beginnen was sliep hij daar s'nachts. Na enkele weken moest politie tussenkomen. Hij kwam me aanvallen op mijn werk dat ik meer mijn verantwoordelijkheid moest nemen voor mijn zoon.(Zoontje was toen 8mnd en had het lef gehad een paar keer wakker te komen s'nachts!)Dit terwijl ik dit systeem niet zelf had gewild,ik had reeds een onthaalmoeder ingeschakeld maar hij wou persé dat het zo ging.Ik heb hem nooit durven tegenspreken, dit is bij hem niet aan de orde. Na tussenkomst politie moest hij ons zoontje aan mij afgeven omdat hij mijn familienaam nog had, gelukkig! Nadat een paar weken later de gemoederen wat gesust waren (lees: nadat ik me bijna twee weken op een voor hem onbekend adres heb verstopt)zijn we tot een afspraak gekomen dat hij hem zou bij zich hebben de maandag en de dinsdag. Hij is zelfstandig en dit zijn zijn sluitingsdagen. Ik liet me overhalen om toch de familienaam van ons zoontje te laten wijzigen, zodat hij hem kon erkennen. Had ik dat maar niet gedaan! Toen mijn zoontje naar de peuterklas ging, begon een nieuwe ellende. Zijn vrouw, met wie hij huwde drie maand nadat hij vertrok, had co-ouderschap afgesproken met haar ex voor hun zoontje van 4. Hij vond dat supercool en het zou hun probleem oplossing namelijk dat het ze reeds een hele tijd stoorde dat ze op hun sluitingsdag nooit eens alleen konden zijn. Dus toen kwam opeens die vraag of ik voor ons zoontje ook een week om week regeling wou vast laten stellen voor het vredegerecht. Veel keus had ik niet. Ik weet ook van die nieuwe trend van de bilocatie! Zeer mooi in theorie tot je het zelf meemaakt hoor! Het was toezeggen of een advocaat en een hele hoop andere bedreigingen. Weer had ik de moed niet op te weigeren, ik dacht trouwens dat er nieks anders op zat, iedereen zei me dat een rechtzaak niets zou uithalen, dat ik toch zou verliezen!Gedurende een maand, ons zoontje was dus tweemaal een week bij zijn vader heb ik doorgebeten. Gehuild, geprobeerd het te verbijten, hem goed te praten.. maar mijn zoontje's verdriet kon ik niet aan. Hij werd s'nachts wakker al huilend om zijn mama! Plaste meerdere malen per dag in zijn broekje. Schopte me, sloeg me en zei telkens dat hij boos was op me! Ik begreep wel waarom: hoe kon het ook anders! Hij woonde al drie jaar bij mij en opeens leek het alsof ik hem in de steek liet. Ik huilde nooit els hij er was, hij dacht waarschijnlijk dat het me nieks kon schelen dat hij weg moest en dat ik er niets aan deed. Ik mocht in die tweede week even op bezoek. Vrouw van mijn ex stond een dikke joint te roken in de keuken. Mijn zoontjes vader was er niet eens. Zoontje begon te hysterisch te huilen toen ik weer probeerde te vertrekken. Toen kwam juist zijn vader thuis. Gooide zijn zak en kleren naar mijn hoofd en zei dat ik mijn verwend nest kon meenemen naar huis. In plaats van te rennen met mijn zoon bleef ik stijf van de schrik staan, hij kalmeerde en nam hem weer van me af. Als een laf schaap ben ik het afgedropen, mijn zoontje als schreewend achterlatend. Ik zal het mezelf nooit vergeven. Toen ik thuiskwam, verzamelde ik al mijn moed en belde een advocate. Zo kan het niet verder. Ondertussen is de proceduren begonnen. Eerste zitting is voorbij. Er werd een voorlopige regeling getroffen nl de maandag van 08.00 tot de dinsdag 19.00. Besluiten pleiten werd uitgesteld eerste maal en moet nu gebeuren 08/05. Ik heb niet veel hoop maar als er een klein beetje rechtvaardigheid nog over is, hoop ik toch dat ze het in hun hart zullen vinden om dat mijn zoontje niet nogmaals aan te doen.
Zijn er nog mensen die ongewild co-ouderschap moeten beleven?

Hoi,

heel veel sterkte toegewenst!!! Wat zit jij in een rotsituatie zeg! Het lijkt mij dat je kids nu meer dan ooit een stabiele en rustige omgeving nodig hebben, kortom ze horen dus standaart bij jou te zijn aangezien je ex-man nogal een flierefluiter is.
Ook lijkt het me niet goed voor je kinderen dat ze steeds een andere vrouw (lees scharrel) van je ex-man langs zien komen.
Ik denk dat jij een heel schappelijk voorstel hebt!

Heel veel sterkte voor jou en je kids

hela,
ben toch blij te lezen dat er mensen zijn die de situatie net als ik onhoudbaar en rottig vinden. Maar nu heeft hij weer een ander idiote eis. Hij vindt dat ik minstens de helft van de kindrtoeslag en liefst alles op een gezamelijke rekening zet, zodat hij daar de kosten van kan betalen als de kids bij hem zijn. Ik val van de ene vrbazing in de andere met hem. Dit kan hij me toch niet verplichten? morgen komt hij ze weer halen, dus het zullen weer eenzame en zielige dagen worden voor mij. Ik moet wel veel werken de dagen dat ze er niet zijn, maar dan thuiskomen en geen joelende kindjes in huis tegenkomen is toch een beetje eng hoor. tot gauw weer. Ik heb er echt steun aan, dat ik hier wat kan lezen. tot gauw xje

hey allemaal.

Ik ben op van de zenuwen en de stress. Morgen moet ik om 9u weer bij de jeugdrechter zijn om hopelijk een regeling te horen. Ik voel me verschrikkelijk slecht. Ik heb er geen goed gevoel bij, en ik heb een beng voorgevoel dat het slecht gaat aflopen. De kids zijn gelukkkig thuis als ik weer thuis kom van de jeugrechtbank en daar ben ik al blij om. Ik hoop dat ik morgen mijn verhaal toch kort kan uitleggen en dat de rechter daar naar luistert. Hoop en duim voor de kindjes en mij mee aub. Laat julie gauw iets weten.
veel liefs marij

ja, hallo wensje hier ben ik weer!
als ik al niet mijn gevoellens hier kwijt mag waar dient het forum dan voor en NEEN ik ben niet zwanger... kan ik eraan doen dat ik een moeilijk leven heb...
heb ik u ooit iets misdaan misschien?
geen woorden meer eraan vuilmaken, maar ondertussen heb je mij wel lekker zwart gemaakt merci.
ik zeg al niks meer.
veel succes met je prille zwangerschap.


ik vind het ook heel erg wat de anderen schrijven, maar als ik al niet mijn eigen verhaal hier kwijt kan... ben ik diep teleurgesteld door sommigen hun reacties.
als ik moet oprotten zeg het me dan gewoon en niet via een omweg.

het gaat goed met me, dank je voor het te vragen. wat heb ik een enorme steun aan jou.

hallo iedereen,

omwille van onverwachte problemen ben ik op internet beginnen zoeken naar moeders die in ongeveer hetzelfde schuitje zitten. het doet me toch even goed dat ik niet de enige ben met zo'n problemen.
ik hoop dat ik welkom ben op dit forum en dat ik mijn verhaal hier kwijt kan.
reden van de relatiebreuk is dat de vader niet kon zorgen voor onze zoon, hij kon geen verantwoordelijkheid opnemen. ik deed mijn studies, het huishouden en de zorgen voor onze zoon allemaal alleen. hij deed niks omdat hij het niet kon, hij was (en is!) zelf nog een kind. onze zoon is bijna 3 jaar, ik krijg per maand 150 euro alimentatiegeld sinds hij 2 jaar is. ik woon alleen met mijn zoontje en heb vast (voltijds) werk. de laatste tijd is mijn zoontje naar school beginnen gaan, maar hij is ook meer en meer ziek. tot wekelijks toe naar kinderartsen, spoedafdelingen, onderzoeken, huidspecialisten, ... noem maar op. de vader weigert 50 euro alimentatie per maand meer te geven, maar ik merk dat 150 euro niet meer genoeg is.
de vader ziet zijn zoontje 1 dag in het weekend. hij mag daar alles en hij krijgt daar alles. alle kleertjes die ik meegeef krijg ik opgefrommeld terug in de reistas. medicatie die vergeet hij gewoon te geven! bovendien zet hij ons zoontje in volle zon om te spelen, ... terwijl hij waterpokken heeft!

advies is altijd welkom, jullie advies, jullie mening, informatiebureaus of hulpinstanties die jullie kennen ofzo...

groetjes

hey, iedereen,

allereerst, kathleen, ik weet wat je doormaakt. mijn ex is net dezelfde. Nu met het goede weer de afgelopen dagen had hij ook een zwembad buiten gezet. Tof voor de kids natuurlijk, maar denk niet dat hij dat efdekt ofzo, zodat ze er niet kunnen invallen. Ben woensdag even bij hemlangs geweest met de kids. Hij wilde buiten spelen , ok voor mij., Nog geen 2 minuten later viel de kleinste ( 1.5) met kleedjes en al het water in!!! volgens hem had ik hem in het oog moeten houden, want hij was aant schommelen met de oudste!. Wat gaat hij doen als de kinderen daar zijn en hij is alleen? Ik houd mijn hart vast. En zo zijn er nog 101 dingen waar ik me doodongerust in maak. Ik zou zeggen, probeer bewijzen te verzamelen, foto's van je kindje hoe hij terug komt, en raadpleeg misschien een advocaat. veel succes en laat iets weten. Veel sterkte.