inderdaad, van een relatie ben je nooit héél zeker!
ik wil niet veralgemenen, maar ik heb het vertrouwen verloren omdat ik ben bedrogen door mijn vriend waar ik nu een kindje van heb en geloof me als er iets het ergste is in een relatie wat er kan gebeurden is het dat wel.
er zullen heus wel nog goede mannen zijn... ik moet hem nog vinden... ben bang, bang om me te binden... bang om hem opnieuw te verliezen aan een andere vrouw... ik weet echt niet wat ik verkeerd heb gedaan...
't doet nog steeds pijn en het heeft ook invloed op al mijn volgende relaties. dat heb ik ondertussen al ondervonden.
een kind is echter voor je leven...

die van mij krijgt alle aandacht en liefde dat hij nodig heeft en al heeft hij niet echt een superpapa... zijn mama telt voor 2. maar hopelijk ga ik nog iemand tegenkomen die wel een goede papa kan zijn voor hem... (lees bij papa dronken achter het stuur, bij de topic vader zijn/worden).
dan weten jullie wel wat ik bedoel.
ik wil hier niet mijn verhaal naar de voorgrond krijgen, dat is niet mijn bedoeling ik wil alleen aantonen van dat er overal wel problemen zijn grote en kleine en dat ik me afvraag wat er met de wereld aan het gebeuren is...

dus a'tje, ik zou ervoor gaan als je gevoel je zegt om een kindje te willen want je kan enkel op je gevoel afgaan, samen met die van je partner. jullie moeten er alletwee klaar voor zijn... bij mij is het anders uitgedraaid dan dat ik gehoopt heb, maar ik kan mijn fouten niet meer goedmaken...
ik kan wel goedmaken een goede moeder te zijn voor mijn zoontje. ik zal er altijd voor hem zijn.
succes!

ik weet ook wel dat je nooit van tevoren weet of een relatie stand houd. maar ik dacht ook dat jij echt twijfelde aan jullie relatie...
Meid ik zou zeggen. wanneer het goed voelt moet je er voor gaan en laat het maar op je afkomen. komt allemaal goed..

Liefs

Bedankt voor jullie reacties!

Het is idd eerder zoals Lies zegt: ik twijfel niet aan mijn vriend of onze relatie, maar ik hou er wel rekening mee dat niets voor eeuwig is. Zelfs al kan je je het nu niet voorstellen, over een jaar of twee kan het misschien grondig misgaan in een relatie. Zekerheid heb je nooit, dat bedoel ik er eerder mee, maar ik zou het dan wel erg jammer vinden voor het kind!

Ik pin me ook zeker niet vast op die datum, twas gewoon om eens een ideetje te hebben. Vast staat dat we er zeker nog niet zo snel aan beginnen! Beetje bezinnen eerst...

hallo a'tje,

ik ga mee over wat linda zegt. je hebt een hele boel vragen en twijfels, merk ik. twijfels over je relatie, dan zou ik niet aan kinderen beginnen. ik heb het zelf meegemaakt en ben er alleen voor komen te staan... dus ik zou het zeker niemand aanraden dan.
twijfels of je een goede moeder zult zijn, vind ik niet terrecht hoor. waarom zou je geen goede moeder kunnen zijn?
geef het wat tijd, je bent tenslotte nog geen 24 en je vriend is pas 22. praat er over met hem. hoe ziet hij de toekomst met jou en eventueel een kind?
ik ben ook van 0 af aan moeten beginnen terug. ik had geen huis en maar 1 inkomen maar ik heb het wel gehaald en ik ben er fier op. ik heb dat helemaal alleen gedaan. mijn zoontje wordt eind mei al 8 maanden en denk niet dat ik een betere moeder voor hem had kunnen zijn. hij staat ook op baby van de maand.
ik krijg veel reacties als van: dat ik het allemaal goed heb gedaan als je het ventje ziet.
dat is allemaal heel mooi als je iets wil plannen, maar focus je niet teveel op die datum. pak het zoals het komt denk ik dan. dat heb ik ook gedaan.
veel succes!
groetjes,
dorientje

Dit wordt een lang verhaal...

Mijn vriend en ik zijn dit jaar 7 jaar samen. Hij is er 22 geworden en ik word er 24 over anderhalve maand.
Hij heeft een aantal jaren bij mij en m'n ouders ingewoond, sinds december 2007 wonen we nu "echt", "alleen" samen.

Oorspronkelijk wilden we wachten met een kindje tot we zeker een jaar samenwonen en er dan stilaan aan beginnen...
Nu begint het echter toch iets sneller te kriebelen...

Ik ben eerder een twijfelaar dan een impulsief type en wil dus graag alles gepland hebben tot in de puntjes. Misschien ook een beetje beroepsmisvorming, want ik ben leerkracht secundair onderwijs.

Nu weet ik in principe wel dat je een zwangerschap niet echt kàn plannen, maar tegen beter weten in heb ik toch de kalender bij de hand genomen.
Ideaal zou zijn als ons kindje een april-kindje wordt. Vind ik zelf een mooie tijd om geboren te worden en is bovendien ideaal met mijn job (zwangerschapsverlof en daarna aansluitend 2 maand zomervakantie).
Dus ging ik aan het rekenen wanneer ik dan wel zou zwanger moeten worden om tegen april 2009 een kindje te hebben.
Dat is juli 2008... nog zo'n 2 maand dus... beetje kort dag nietwaar, zeker als je bedenkt dat ik nog niet eens een vaste gyneacoloog heb

Bovendien is toen de koudwatervrees begonnen...
Zie het opeens toch niet meer helemaal zitten om aan een kindje te beginnen...
Misschien maak ik me ook gewoon te druk (zou wel typisch zjn)...
Maar wat als we er eigenlijk toch nog niet klaar voor zijn?
Wat als we toch nog uit elkaar gaan?
Wat als ik niet bereid blijk mijn vrije tijd in mijn kind te stoppen en andere dingen op te geven omwille van een kind? Wat als ik het uiteindelijk lastig ga vinden dat er een kind is waarop ik moet letten en waar ik tijd en tonnenwijze energie moet insteken?
Wat als we het eigenlijk financieel niet aan blijken te kunnen? We hebben nog geen eigen huis, dus dat moet er ook nog bijkomen en we klagen nu al dat we zo weinig tot niets kunnen sparen en dan is er nog geen baby in huis, die, laat ons eerlijk zijn, flink wat centen gaat kosten...
Wat als ik geen goede moeder blijk te zijn? Wat als ik niet weet wat ik met een kind aan moet vangen?
Als we nu voor kind kiezen, wil ik eigenlijk wel voor 200% zeker zijn van mezelf en mijn partner... Niet achteraf mezelf erop betrappen dat ik zeg: had ik nog maar gewacht. Wij kiezen immers voor een kind, het kind niet voor ons...