volgende pagina >
[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
[Voeg nieuw onderwerp toe] [Reageer] [Zoeken]
[Sortering: Het recentste bericht staat als laatste - sortering omdraaien]
[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
volgende pagina >
[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
[Voeg nieuw onderwerp toe] [Reageer] [Zoeken]
[Sortering: Het recentste bericht staat als laatste - sortering omdraaien]
| 14/05/2008 @ 12:52 Lizzy | Dag lieve dames, Ik heb een aantal keer bij mijn onzekerheid veel steunreacties van jullie mogen ontvangen, wellicht weten jullie helemaal niet wie ik ben en op welke onderwerpen ik hier gereageerd heb. Wilde mijn verhaal hier toch kwijt. 7 maart was de eerste dag van mijn laatste menstruatie en nadat ik 5 april een test had gedaan waren mijn partner en ik helemaal in de wolken. Ik bleek ongeveer 5 weken zwanger. Het was mijn eerste zwangerschap en we wisten niet wat we konden verwachten. Met de realistische kans dat het mis kon gaan hadden wij er het volste vertrouwen in dat het allemaal wel goed zou komen, "genieten van je zwangerschap"... Zorgen zijn voor later, maar pas als ze daadwerkelijk terecht zouden zijn. Vandaag gingen we voor onze eerste echo naar de verloskundige.. Daaruit bleek al direct dat het hartje niet klopte en we dus per direct gevoelsmatig afscheid moesten nemen van deze zwangerschap. Onze blijdschap werd direct omgezet in intens verdriet en de onzekerheid werd ons op deze vervelende manier ontnomen. Nu zijn we thuis, alleen ... praten, huilen, troosten en verder kijken naar de toekomst. Het enge is wel dat ons vruchtje nog steeds in mijn lichaam zit, onwerkelijk maar een keihard feit. Wij hopen dat dit spontaan gaat plaats vinden, de natuur zijn weg naar buiten zal vinden. Ook omdat mijn lijf nu definitief de waarheid weet. Ik wilde jullie in elk geval bedanken voor alle adviezen die ik hier mocht vinden en krijgen, ik kom zeker af en toe eens kijken en hoop dat wij gauw weer een blijde boodschap mogen brengen. Want de wens voor een kindje van een liefde tussen 2 mensen zo sterk blijft aanwezig, wij willen dat samen smelten tot 1 ... en dat moment gaat komen, het heeft alleen nu nog niet zo mogen zijn ... Liefs Oscar en Denise |
| 14/05/2008 @ 13:01 Sentje ![]() | Wat erg voor jullie. Hopelijk kunnen jullie het snel een plaatsje geven ![]() ![]() ![]() |
| 14/05/2008 @ 13:01 | heel veel sterkte ik weet wat je dor maakt ik heb het ook mee gemaakt was ook 8 weken zwanger en kreeg een miskraam ![]() |
| 14/05/2008 @ 13:11 Lizzy | Bedankt voor jullie opbeurende reacties .. Ik zou vrijdag precies 10 weken zwanger zijn .. Het schijnt dat het met 6 weken al gestopt zou zijn met groeien. hoop dat het alsnog kan dat het vruchtje spontaan mijn lichaam verlaat. Daarnaast willen we ook gewoon verder .. Ik voel me gewoon ellendig en wil dit moment achter me laten, samen verder en weer een blij moment creëren .... Liefs |
| 14/05/2008 @ 13:24 Neentje ![]() | sterkte meis ![]() |
| 14/05/2008 @ 13:52 Joyce | Hoi Oscar en Denise.. Als ik het lees krijg ik er tranen van in me ogen, 12 april jl kregen wij het zelfde bericht en moet over een uurtje bij de gyneacoloog zijn voor de nacontrole.. weet wat jullie doormaken. Ik hoop dat het snelop gang komt en dat je er niet onwijs veel pijn bij zal hebben. Wees er voor elkaar jullie hebben elkaar nu hart nodig! Liefs Joyce |
| 14/05/2008 @ 14:02 piekeraar ![]() | Veel sterkte aan allen die dit moeten doorstaan. |
| 14/05/2008 @ 14:29 Evy ![]() | Deze berichten blijven zo moeilijk om te lezen.... Heel veel sterkte! ![]() |
14/05/2008 @ 17:21 ![]() | het spijt me voor je ![]() ![]() ![]() |
| 14/05/2008 @ 17:32 konijntje | Hey meid, Heel veel sterkte aan jullie beiden. Laat dit verdriet maar even zakken en begin niet verwoed met nieuwe pogingen om zwanger te raken. Dat zou emotioneel te zwaar zijn. Ook je lichaam zal even terug op zijn plooi moeten komen. |
| 14/05/2008 @ 21:54 Gitte ![]() | Wat erg voor jullie!!! Wens jullie veel sterkte, en troost bij mekaar.... ![]() Gitte X |
| 14/05/2008 @ 23:31 Marylene ![]() | Heb er geen woorden voor... Veel sterkte aan jullie beiden ![]() |
| 15/05/2008 @ 10:12 Lizzy | Bedankt! wat lief! jouw verhaal is dus hetzelfde als die van mij. Waarschijnlijk heeft het hartje van ons kindje ook nooit geklopt en het is er niet uit gekomen. Ik wil het graag de natuurlijke manier naar buiten laten komen. Ik heb vannacht behoorlijk beroerd geslapen en zit te wachten op mijn buikkrampen, mn "minibevalling" zoals de verloskundige dit noemt. Oscar en ik zijn hierdoor nog zoveel meer naar elkaar toe gegroeid, ik wist niet dat onze relatie nog intenser kon zijn. Na onze miskraam gaan we zeker verder. Met waarschijnlijk meer angst en nog meer onzekerheid maar ook met de wetenschap dat wij erg vruchtbaar zijn samen en de beste ouders voor ons kindje. Ik geloof altijd wel dat alles een reden heeft, al kan ik die nu niet echt vinden of begrijpen omdat we erg verdrietig zijn. Toch hoop ik snel weer zwanger te zijn en mogen we eerder een echo laten maken en dan wel "het bijzondere" van een eerste echo te zien ... Wij kijken daar zo naar uit, maar als ik er nu aan denk lopen mijn ogen vol met tranen ... liefs |
[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
volgende pagina >










teleurstelling 1e echo


ik hoop voor jou dat je lichaam snel zelf het vruchtje af gaat stoten, lijkt me toch fijner als je lichaam dat zelf doet, hopelijk mag het gepaard gaan zonder teveel krampen, blijf met elkaar praten en huil maar lekker als dat nodig is



