@ Sterre: gelijk heb je!
Doen jullie het maar goed, onze kindjes hebben echt liefde nodig!

Grtjs
Wendy

Awel, dan wil ik graag zeggen aan al die mama's en papa's dat ze het verdorie niet waard zijn om een kind te krijgen.
Schandalig!!!! Gewoon marginaal, ouders die niet omkijken naar hun kinderen!!!

Hoe erg allemaal??!!!
Hoe is het mogelijk om zo een partner te hebben die niet naar zn kind omkijkt. Ik begrijp dat dus echt niet. Het is zooo van belang dat een kind 2 ouders heeft, niet 1... Ik snap niet datje als ouder je kind niet graag kunt zien, of geen band hebt met je bloedeigen kind!
Aan al de mama's die in zo'n situatie zitten, dikke duim, jullie verdienen beter, want jullie zijn duidelijk wel enorm begaan met jullie kindjes!!!

Ik heb er gewoon geen woorden voor hoe schandalig ik die venten vind, echt niet...

Sorry

Grtjs
Wendy

graag wil ik ook reageren op alle berichtjes hier!

allereerst ben ik van mening dat het erg belangrijk is dat zowel een vader als een moeder de kind(eren) zien.
ik word met alle respect zo vreselijk moe van de verwijten die alleen maar een vader over zich heen krijgen.en dat een kind bij de moeder hoort. ik ben het ook zeer eens met de reactie dat een vader evengoed ook voor een kind kan zorgen en met alle respect wij vrouwen willen in een relatie ook niet dat de dingen ons uit handen genomen wordt.

wij vrouwen willen maar al te graag voor een man denken!
en dan komt er nog bij .je hebt toch uit een positie van houden van elkaar een kind gekregen en als je dan uit elkaar gaat deugt een man niet meer! toch raar!

ik zit nu zelf in een situatie dat mijn man gescheiden is(al een aantal jaren) en dat er altijd een regeling van elke vrijdag(omdat de moeder moet werken) en en om het weekend van vrijdag tot zondag is geweest en mijn man at ook nog elke woensdag bij hun omwille van hun kind.ze zijn nog een aantal keren weer bij elkaar terug gegaan nadat mijn man een andere relatie had en zij dat waarschijnlijk niet kon verdragen. elke keer liep het op nx uit en was zij degene die er weer een punt achter zette.uiteindelijk hebben wij elkaar leren kennen en zelfs toen is hij nog weer terug gegaan omdat zij hem miste bla bla.

heel gedoe en uiteindelijk hebben wij nu een stabiele relatie en hebben we een huis gekocht en is er een kleintje op komst en daar komt een volgend probleem dat zij het allemaal niet kan hebben en dat ze maar loopt te zeiken over en allimentatie en over zoveel andere dingen met als gevolg dat als mijn man niet bepaalde dingen veranderd zijn kind niet mag komen.

het is nu zover dat we een advocaat in handen hebben moeten nemen om dingen geregeld te zien mbt omgangsregeling.vrijdag is eraf omdat zij vind dat het onrustig is(terwijl als mijn man zijn kind op zondagavond terugbrengt zij meteen in de auto stapt om naar haar moeder te gaan ivm haar werk want kan haar kind uitslapen).
als zijn kind aangeeft dat hij meer bij zijn vader wil zijn stookt hij het kind op. hoezo dan in het belang van het kind.wie luistert er wel en wie niet.

zij is degene die alle verwijten bij vader neerlegt terwijl vader naar kind luistert. zij vind dat kind niet zonder moeder kan en mijn man word afgescheept met in de vakantie 4 nachtjes want het kind is nog nooit langer bij hem geweest. enz enz enz

ik vraag me dan wel af voor wie ze praat!
als kind aangeeft meer bij papa te willen zijn en uiteindelijk bij papa te willen wonen en word niet 1 keer gezegd en als wij dan vragen en mama dan dan is zij alleen en daar geen antwoord op geeft heeft ht kind het dan zo goed bij de moeder?? het gaat om een kind van net 5 jaar! als kind een weekend bij vader is geweest is kind onrustig.zij bepaald dan maar dat vader het kind opstookt. misschien kan het ook zijn dat kind op dat moment vader teveel ist, maar dat kn waarschijnlijk niet want moeder weet het zo goed!

ik kan nog lang doorgaan en kan zo ondertussen een boek schrijven over het hele gebeuren,maar denk dat mijn punt wel duidelijk is nu.

heel wat moeders denken voor hun kinderen en zeggen het' ïn het belang en vanuit het oogpunt van hun kind'
ik denk zeker dat het in heel veel gevallen ook veelal met jaloersie te maken heeft en het vooral niet gunnen.

groetjes moedertje

hallo.

Het is misschien een beetje off-topic, maar ik kan me de felle reacties van hierboven me ergens wel voorstellen alhoewel ik het er niet helemaal mee eens ben.
Je hebt toch samen besloten om aan kinderen te beginnen en zodra een baby geboren is worden de taken en de verzorging gedeeld.
Op het moment dat het om wat voor reden dan ook niet meer gaat in een relatie (en dan heb ik het echt niet over de onverantwoordelijke en agressieve vaders) maar dan vind ik het als moeder wel ontzettend egoistisch om te zeggen 1 weekend in de twee weken is genoeg voor de vader.
Jullie zeggen dat je er niet aan moet denken om je kind een paar dagen achter elkaar te moeten missen, maar zou dat niet net zo zijn voor een vader, okay die heeft de baby niet in zijn buik gehad maar so what... een vader houd net zoveel van zijn kind als de moeder. en heeft dus ook net zoveel recht op de omgang met het kind als de moeder
Voor iedereen is de situatie weer anders maar wat volgens mij de meeste van de alleenstaande moeders het met me eens moeten zijn is dat het kind nooit en te nimmer de dupe mag worden van het scheiden van de ouders.
En hoe vervelend het ook is je bent en blijft allebei ouders van het kind en je hebt de rest van je leven met elkaar te maken

Dit is niet bedoeld als een aanval op de andere mensen, ik dacht er een jaar geleden net zo over maar als ik nu naar mijn dochter kijk zie ik dat ze ook ontzettend geniet en gelukkig is als ze bij haar vader is geweest en voor mij was dat de ommekeer. Tuurlijk mis ik haar gigantisch als ze er niet is maar er gaat niks boven het geluk van mijn dochter en dat krijgt ze niet alleen van mij maar ook van haar vader.

groetjes

Hallo,

Ik heb onlangs ook mijn vriend verlaten en ben bij mijn moeder ingetrokken met mijn zoontje van bijna 8 maanden.

Ik was verplicht om een regeling met mijn ex te treffen anders mocht ik het huis niet verlaten. Hij is erg agressief en ik weet niet waartoe hij in staat is. In overleg hebben we samen met onze familie de volgende tijdelijke regeling getroffen, zo-di bij hem en di-zoochtend bij mij.

We wonen een half uur rijden van elkaar, elk in een andere stad, en ik ben het totaal niet eens met deze regeling. Ik lig zo vaak te huilen dat ik niet eens meer normaal de dag door kom zonder mijn zoontje. Ik was er altijd voor mijn zoontje en hij vond stappen en zichzelf veel belangrijker.

Ik heb een advocaat in de hand genomen en ga dit nu juridisch aanvechten. Ik vind het echt onzin al die regelingen. Een kind hoort bij zijn moeder en een weekendje bij paps is meer dan genoeg. Als een vader zo goed voor een kind kan zorgen als een moeder dan had God het wel zo gedaan dat mannen zwanger kunnen worden. Ik vind het ronduit belachelijk!!!!

Er is niets belangrijkers als een moeder. Begrijp me niet verkeerd, een vader is ook belangrijk maar om het helft-helft te doen is een beetje te veel van het goede.