ik heb ooit gehoord van iets dat ocd noemt. sommige dingen die je hier verteld lijken daar wel op. alles moet dan goed liggen of op een vaste plaats en veranderingen maken je onrustig. misschien heeft hij hier een lichte vorm van? het kan ook zijn dat dat niet zo is, maar je kan er altijd eens iets over lezen of je dingen herkent.

Mijn vriend is ook heel perfectionistisch aangelegd..
altijd alles netjes alles op dezelfde plek ed.

maar ja met kinderen en meerdere dozen duplo gaat dat niet he!
wij hebben de afspraak het mag allemaal een zooitje maar zodra ze in bed liggen savonds dan start de automatische piloot hier in!

mijn vriend begint met opruimen van de kamer, ik help mee of begin met de afwas! zo maken we alle tefels schoon alle afwas weg, alle rommel precies in de goede dozen van de kinderen!
daarna jaa haha gaat ie altijd elke avond de bank helemaal schoonmaken , kattenbakken eventueel enzo, en ik nog de laatste dingen was ofzo.. vegen en dan hebben we avond!

elke avond doen we dat gewoon samen even helemaal de kamer opruimen. zo is hij er tevreden mee dat alles goed ligt, en heeft hij rust in zijn hoofd, en kunnen de kinderen lekker rommel maken.. :)

nog zegt hij wel eens tegen me, jaa ruin dat eens op of dat! maar met deze afspraak gaat het best goed!
en ook heb ik de afspraak mijn bureau mag een rommel zijn dat is van mij! hij wil altijd alles netjes maar ik ben echt het tegenovergestelde :P ik heb liever een beetje rommel, maar ja voor hem alles netjes maar van mijn bureau blijft hij af :P

we zijn nu over halfweg in onze zwangerschap, en de moederinstinct gevoelens heb ik al lang, het beschermen van dat kleine prutske in mijn buik.
mijn man, een schat van een man heeft wat moeite met veranderingen en met dingen die fout gaan.
ik geef enkele voorbeelden...hij sport elke dag hier in huis, maar als ik even wil langskomen is hij volledig de draad kwijt in zijn sportwerk en wordt hij een beetje vies op mij omdat hij nu opnieuw moet beginnen. maar ja, hij zit dan ook in de keuken en in de badkamer en ik mag er een uur niet langskomen. nu gaat dat, maar als dat prutske daar is ga ik geen uur wachten om een pamper te verversen of het eten te maken.
hij is heel ordelijk, en kan het niet verdragen als ik iets laat liggen ook al is het maar voor een paar minuutjes, meestal heeft hij het al opgeruimd voor ik heb kunnen zeggen waarom dat ding daar lag.
als hij bvb iets laat vallen of iets kapot gaat van wat waarde dan roept hij door heel het huis van woede, oké wij zeggen misschien ook wel eens sh... of miljaar maar hij wordt dan ook heel pissig op zichzelf en heeft dan de gewoonte om zijn agressie bot te vieren op de kasten of tegen een stoel wat schoppen of slaan. hij zal nooit een vinger aan mij aanraken dat weet ik zeker. maar een heel normale reactie vind ik dat toch niet.

mensen zeggen dat mannen veranderen door de geboorte van hun kind. ik hoop het ook wel hoor, want ik wil niet dat ons kind denkt dat dit de normale gang van zaken is. en als ik soms schrik heb van wat hij nu kapot gaat krijgen, dan gaat zo'n klein ukje toch nog meer schrik hebben bij zo'n groot geweld.
ik heb hem al eens gezegd dat hij in therapie moet gaan om om te leren gaan met stress en teleurstellingen. want dat is zo het onbegrijpelijke, mijn man is een echte enorme schat en ik zeg dit niet uit blindheid of uit schrik van hem, echt waar niet.
hij helpt in het huishouden, doet wat nodig is, zorgt heel goed voor mij als ik mij wat minder voel, we hebben enorm veel fun samen en het klikt echt wel. het is gewoon zijn manier van omgaan met veranderingen en stress en dingen die foutlopen die ik niet helemaal juist vind.

bedankt voor eventuele reacties