ik ben alleenstaande mama van vijf kinderen.
de vier anderen gaan regelmatig naar hunne papa de vijfde "kent" z'n papa niet.
maar het is echt wel haalbaar.. het is zoeken naar terug dat evenwicht.. en in het begin was het zeker niet makkelijk, heb veel keren m'n eten moeten overslaan omdat het gewoon niet ging, de baby die m'n aandacht toen vroeg..
't was stressen die momenten in't begin;
ook is er niemand die als het ffkes teveel wordt, na een middag van bv krampjes es kan overpakken, en dat vond ik best wel moeilijk;. niet dat dat veel voorkwam maar het gebeurde wel;
maar nu zijn we een jaar verder en het loopt allemaal goed. alleen als hij ziek is, is het weer zoeke he