Hallo,
Onze jongens waren ook al 6 en 8 toen hun zusje begin dit jaar werd geboren. We hebben ze van het begin af bij de zwangerschap betrokken, ze gingen zelfs mee naar de echo's. We waren ook zwanger van een tweeling (een identieke), maar helaas bleek op 10w dat het er slechts ééntje zou worden. De jongens hebben zelfs het "gestorven zusje" een naam gegeven, en af en toe praten ze er nog over. Zóóó mooi vind ik dat eigenlijk... Op 14w wisten we dat "baby" een meisje werd, we hebben het dan ook al aan de jongens gezegd, én zelfs de naam die hun zusje zou krijgen. Zo wisten ze tenminste waar ze naartoe leefden en moesten we niet over een abstract iets als "de baby" praten, nu was het gewoon "Lola". Na de geboorte van Lola heeft onze oudste zoon het wel erg moelijk gehad, iets wat we totaal niet verwacht hadden. Zijn verwachtingen over zus lagen véél te hoog ... Hoe verstandig een 8-jarige ook is, hij wist goed genoeg dat baby's niks anders doen dan eten en slapen, hij had het er bijvoorbeeld moeilijk mee dat ze niet stopte met wenen als hij haar probeerde te troosten (en bij mij lukte dat dan wel...). Op school vroeg hij héél veel aandacht aan zijn juf, ging haar constant lastig vallen om vanalles en nog wat. Hoe goed we ook probeerden onze aandacht te verdelen onder de 3 kinderen, het heeft toch even geduurd voordat de oudste zijn plaatstje had teruggevonden in ons gezin. Misschien logisch, na al die jaren alleen een broer te hebben die weinig in leeftijd met hem scheelt.
Met onze jongste zoon hebben we geen problemen gehad na de geboorte van Lola, waar we het dan eerder wél hadden verwacht omdat hij een echt mama's kindje is.
Nu gaat alles schitterend thuis, de jongens verafgoden hun zus, en zus laat zich absoluut niet doen door die groten! Ik begin zelfs stiekem te denken dat er nog wel een vierde kindje bijkan :-)
Groetjes en een fijne zwangerschap aan allemaal!
Annelies