Hallo, ik heb al drie kindjes maar zou heel graag nog eentje bij hebben, het enige wat mij tegenhoudt (buiten mijn man) is ons huis. Wij hebben maar drie slaapkamers dus zouden ze per twee moeten slapen, er is misschien wel een mogelijkheid om later een kamer bij te bouwen maar daar zijn we eigenlijk totaal nog niet mee bezig. Zijn er nog dingen waar ik aan moet denken bij mijn overweging? Een auto is geen probleem want dat hebben we niet.

Wij hebben ook reeds 3 kinderen: Thomas (8,5), Matthijs (bijna 7) en Margo (3,5).
Nu kriebelt het bij mij ook wel, maar er rijzen ook wel veel vragen: hoe gaan de mensen reageren, wat met de auto, maar 3 slaapkamers en nog zoveel meer.
Ik kom nu soms al handen tekort, wat gaat het dan zijn.
Maar het kriebelt toch.
Wie zit daar ook mee ?
joke

hoikes;ikzelf ben mama van 4 kids en die slapen samen door gebrek aan slpkms.en nu is nr 5 opkomst;maar nu gaan we groter wonen zodat ze per 2 kunnen slapen en de nodige privacy kunnen hebben.maar ze hebben het nu eigenlijk best naar hun zin in hun knusse kamer.en ja er zijn reacties van ...nog eentje?maar ik laat dat over me gaan ,wij kozen ervoor en wij wilde dit wondertje heel erg graag.met 5 kids word ons nieuw samengestelde gezinneke echt compleet.

Hoi iedereen,

wij hebben 5 kinderen en 3 slaapkamers en neen dat geeft geen probleem.De twee oudsten (meisje van 14 en jongen van 12) slapen samen , ze vinden het eigelijk gezellig.De kamers zijn heel groot en we hebben hun kasten gezet of ze elk een apart gedeelte hebben.Ze vinden het leuk om 's avonds nog even met elkaar te kletsen.
De twee volgende slapen ook samen en die kamer is ook zo ingedeeld en onze jongste dochter slaapt nog bij ons.
Dus ik zou zeggen , laat je hart spreken en de rest raakt wel opgelost.

Hoi allemaal,

Ik zou zeggen, doe gewoon wat je hart je ingeeft.
Wij hebben 6 kinderen, de jongste is overleden vlak voor de bevalling, dus heb ik nog 5 kinderen thuis.
Ik ben nu 7 weken zwanger van onze 7e. We wonen nu wel in een groot huis met genoeg slaapkamers, maar dat is ook pas sinds 2 jaar. Hiervoor woonden we in een kleine tussenwoning met maar 3 slaapkamers, toen hadden we van de zolder nog een 4e slaapkamer gemaakt voor onze oudste. je raadt nooit wat er gebeurde, ze wilden zelf met zn drieen op 1 kamer slapen [1 stapelbed en 1 gewoon bed], want dat vonden ze veel gezelliger, dus hadden we zelfs een slaapkamer over. Nu wonen we best groot, en nog steeds gaan ze bij elkaar op de kamer spelen, dus mijn ervaring is dat ze het juist vaak heel gezellig vinden. Onze kinderen vonden het zo vreselijk dat hun broerte overleden was, ze wilden alle 5 zo graag een zusje of broertje erbij [wijzelf natuurlijk ook], nu heb ik dan natuurlijk nog niks tegen ze verteld, maar ik weet zeker dat ze dolenthousiast zijn als we het vertellen met 3 maanden. Dus gewoon doen, het is echt supergezellig nog een kindje erbij.
Groetjes Jolanda
ps. succes met je keuze

Dag Wentje,

Bij deze een reactie van een mama in een héél gelijkaardige situatie

We hebben 4 kinderen, 3 zoontjes (waarvan er eentje Siebe heet!) en een dochtertje (de jongste), en géén auto.

Je kamerprobleem is herkenbaar. Zelf vond ik altijd dat 2 kinderen gerust op 1 kamer konden slapen, maar het is duidelijk dat veel mensen daar anders over denken, en dan ga je toch twijfelen ... Het plaatsgebrek vind ik persoonlijk bv. minder problematisch, maar het gebrek aan privacy (en dan vooral als er vriendjes op bezoek komen) lijkt me toch iets om rekening mee te houden. Uiteindelijk hebben wij ons er niet door laten afschrikken, en ik ben ervan overtuigd dat het moet lukken: met 3 kamers voor 4 kinderen en wat fantasie kan je er toch voor zorgen dat ze altijd wel eens alleen kunnen zijn hee. Ideeën die bij ons al opkwamen:
- een jaarlijkse beurtrol tussen de jongens, waarbij ze elk om de beurt eens de kamer alleen mogen hebben
- in allebei de jongenskamers een stapelbed, en de afspraak dat de 'tweede' bewoner bij zijn andere broer ernaast gaat slapen als de 'eerste' bewoner een vriendje te logeren heeft
enz.

Je 'auto-is-GEEN-probleem' (en de bijhorende fietskar, hihi) is ook herkenbaar, met dat verschil dat het de laatste tijd voor mij persoonlijk wél een probleem werd ... We hebben het altijd zonder auto gered, en onszelf daarvoor een en ander ontzeggen vond ik niet zo erg. Maar het wordt lastiger wanneer je de kinderen naar alle mogelijke en onmogelijke plaatsen moet beginnen brengen (voor hobby's, verjaardagsfeestjes, enz.). Uiteindelijk kwam het erop neer dat we ofwel de kinderen gewoon NIET konden laten gaan, ofwel steeds en steeds weer met anderen moesten meerijden. En die anderen deden dat altijd met veel liefde hoor, daar ben ik zeker van, maar desondanks voelde ik me een steeds grotere profiteur ... Bovendien kom ik met 4 kleine kinderen ook steeds meer tijd en energie te kort om eeuwig tijd te verliezen op trein, tram en bus (mijn familie en vrienden wonen jammer genoeg ook nog eens allemaal redelijk ver weg). En we zijn dus gezwicht: een van de volgende dagen maak ik een afspraak met een garage ... Het zal een Dacia Logan MCV worden, voor het geval je ook ooit van gedacht zou veranderen

Hopelijk heb je hier wat aan

Mieke aka Lotte

PS Waar woon jij eigenlijk?