We hadden het allemaal zo goed bekeken... Allebei een prima job (hij in de prive en mooi loon, ik in de ambtenarij met veel verlof en veel dienstjaren)... We hebben lang moeten wachten op onze derde maar toen ze er was stond meteen vast dat we doorgingen voor een vierde. We kochten een Ford Galaxy en verbouwden rustig verder aan onze grote woning (dubbele badkamer, 4 slaapkamers, grote speelkamer, tuin...). Ook de vierde liet echter op zich wachten en dus beslisten we ons spaargeld in een reisje, een luxere badkamer enzo te steken en wat bleek natuurlijk? We komen zwanger terug... Maar niet dat alleen hoor! Op dat moment verliest mijn man zijn werk. Ok we zijn niet de mensen om bij de pakken te gaan zitten dus de eerste de beste job neemt hij aan en hij krijgt een wagen erbij in leen. Omdat ik er zelf ook een kleintje heb en hij garantie kreeg op een nog grotere verkopen we de onze om die afbetaling kwijt te raken en zo ons spaarpotje weer aan te vullen. MAAR nog tijdens de tweede maand (vier maand zwanger) wordt een reorganisatie doorgevoerd en staat hij daar plots zonder werk en zonder wagen. Maar nu ik bijna 30 weken zwanger ben is er goed nieuws. Hij heeft opnieuw werk (maar veel minder betaald) en hij heeft ook een wagen (een heel kleintje). Tja en daar sta je dan. De angst komt mee met de hormonen denk ik. Ik heb het gevoel dat als hij nu zijn job kan houden dat we er dan financieel wel doorheen geraken, maar ik ben zo bang voor het organiseren geworden. Ook tijdens de zwangerschap is onze zoon zijn situatie (autisme) veranderd waardoor we hem nu elke dag naar school moeten brengen en halen. Ik zie dat niet te combineren met mijn job (ook al werk ik thuis) omdat ik minstens 2uur verlies. Onze derde gaat vanaf januari naar het kleuterklasje en ik vraag me af hoe ik haar kleinste broertje zal kunnen voeden (wanneer???) als ik al die scholen moet langsgaan. De mensen die bij het begin van de zwnagerschap zeiden dat we gek waren voor aan een nummer 4 te beginnen krijgen nu een beetje gelijk en dat wil ik niet. Ik heb nog 2.5 maanden voor onze nieuwste zoon zal arriveren (wel, ik hoop dat hij nog even blijft zitten) maar ik wil dat het af is en dat we klaar zijn voor hem. Ik wil dat hij zich welkom kan voelen.
Hadden jullie ook die angst in de zwangerschap?

Eindelijk tijd om even te reageren. Het gaat wat beter met ons auti-kindje en we konden dat kleine wagentje gaan ruilen voor een grote en BAM daar slaat de bom weer in. Mijn man werd blijkbaar enkel aangenomen voor het overbruggen van de feestdagen en volgende week heeft hij dus weer geen werk meer... Vreselijk gevoel want ondertussen is de bevalling maar 2 maand ver meer...

Hey Heide,

Ik wil je even een hart onder de riem steken, of toch proberen. Ik kan het me wel voorstellen, dat je het bij momenten minder ziet zitten.
Bij ons is er ook een 4e kindje op komst, was niet helemaal gepland maar we kijken er wel naar uit. Ik ben uitgerekend 18/1 dus dat komt heeeel dichtbij. Mijn man heeft een tijdelijk contract tot eind april en daarna nog geen zicht op ander werk... Dit maakt dat ik zeker al na 15 weken terug zal moeten gaan werken (veeeeeel te vlug is dat) zodat we financieel rondkomen. Daarbij komt dat we in het najaar een ander (groter) huis gekocht hebben, wat in de loop van 2008 compleet gerenoveerd worden. Liefst hebben we al die werken af voor we erin gaan wonen maar dan zal alles heel vlot moeten gaan. Momenteel betalen we nl. lening voor 2 huizen en dat is een (te) groot bedrag elke maand om heel lang vol te houden. Ergens in het voorjaar zullen we ons huidige huis dus te koop moeten zetten (we hopen er wel een goeie prijs voor te kunnen krijgen maar da's afwachten) en in het slechtste geval moeten we gaan wonen in een huis dat nog maar half af is. Met 4 kinderen, waaronder een kleine baby. Er zijn momenten dat ik helemaal in paniek schiet want als mijn man te lang zonder werk zit, zal het financieel helemaal heel erg moeilijk worden... Wij zijn normaal mensen die ons leven vrij goed op de rails hebben en de dingen goed proberen te plannen maar nu komt het allemaal bij elkaar hé.
Ik heb bijna niks nieuws gekocht voor ons kleintje (we moeten heel spaarzaam zijn nu) en er zijn momenten dat ik dat erg vind maar aan de andere kant zal ons prutske ook niks tekort komen. Wat ik erger vind is dat alle stress die bij onze situatie komt kijken maakt dat ik nauwelijks heb kunnen genieten van de zwangerschap en vermoedelijk ook niet veel van de babytijd...
Betreffende een auto... wel, we gaan er dus geen hebben die groot genoeg is voor 6 personen. We hebben een gewone met plaats voor 5 personen en momenteel hebben we echt de financiële ruimte niet om te investeren in een grotere. Wat we ons zouden kunnen permitteren (budget van hooguit een paar 1000 € als we onze huidige auto van ruim 5 jaar zouden verkopen) zijn zulke oude exemplaren dat we het risico niet durven nemen (je riskeert dan van alleen maar problemen en steeds weerkerende hoge reparatiekosten te kopen). Dan doen we het liever verder met onze huidige auto (veel uitstapjes met het hele gezin zullen er dan niet inzitten), tot ons huis verkocht is en we wat meer financiële ruimte hebben. Maar het zit mij ook wel dwars hoor, dat we op auto-vlak niet 'in orde' zijn.

Ach ja, Heide, je moet maar denken dat dit waarschijnlijk een tijdelijke lastige periode is. Probeer toch te genieten van je kleintje dat op komst is. Ik duim met je mee dat je man vlug terug werk heeft, dat iets langer duurt dan een paar weken...

Leen

Voila, een streepje licht aan het einde van de tunnel ... Succes

hey sima

nog niet bevallen??

goh,spannend!!