Mss heb je wel gelijk maar zou het niet erg vinden om alleenstaande mama te worden!!! Heb alles goed overwogen en alles goed besproken met mijn ouders die volledig achter mij staan....

Hoi Angel,

De situatie klinkt deels bekent...ik wilde ook vroeg mama worden en mijn vriend was er nog niet klaar voor.Hij heeft al een zoontje uit een vorig huwelijk.
Ik heb heel lang gezeurt maar heb me er bij neergelegd dat het tijd nodig had.Je moet er immers wel samen klaar voor zijn!!Vrienden en familie raakten in verwachting en nadat hij tijd met ze door bracht door aantal logeer partijtjes is hij helemaal van gedachten veranderd en wilde hij me van de pil hebben!We gaan er nu samen voor...en dat voelt zoooo goed!

Mijn advies aan jou is...laat het even los,hoe moeilijk ook.Laat je vriend er rustig aan wennen door bijvoorbeeld,kleine wondertjes van vrienden en familie te laten logeren.
Zit niet te pushen dat werkt totaaaaal niet!!

Wat ik wel raar vind,en dat moet ik even kwijt,is dat je het niet erg zou vinden om alleenstaande moeder te worden...
Weet wel wat je veroorzaakt...jij kan dat wel willen maar dat maak je je vriend ook papa terwijl hij er nog niet klaar voor is.Dat kun je niet maken!!!!

Een wondertje hopen te maken moet je samen willen doen...en niet stiekum.
Dat heeft mijn vriend destijds dus ook meegemaakt...we zijn dolgelukkig met ons mannetje hoor (mijn stiefzoontje) Maar dat was ook zeker niet een idee van hun samen...maar van haar.

Vind het vreselijk dat er nog steeds meiden zijn die maar stiekum zwanger proberen te raken....

Hallo,

3jaar en half geleden ben ik bevallen van men zoontje met men ex vriend. Ook ik wilde heel graag een kindje en hij toen ook tot de dag dat ik zwanger was toen was hij er plots niet meer klaar voor resultaat toen Brent 10 maand was is het tot een breuk gekomen.(achteraf zei hij dat hij alleen maar wilde om van mijn gezaag af te zijn en dacht hij dat ik het toch niet zou doen)
Geloof me een alleenstaande moeder zijn is alles behalve een lachertje zowel voor jou niet als voor het kind. Tot op de dag van vandaag heb ik nog altijd spijt dat ik niet gewacht heb tot ik er 100% zeker van was dat hij het even graag wilde als ik. Versta me niet verkeerd ik ben dolblij met Brent alleen kwaad op mezelf dat ik niet gewacht heb om het met de juiste persoon te doen. Nu moet ik men ventje ieder twee weken afstaan voor bezoekrecht en kan daar niks aan veranderen.( ex wil hem nu enkel om me te pesten hoor)
Sinds anderhalf jaar heb ik een nieuwe vriend en hem heb ik rustig alle tijd gegeven tot hij het zelf vroeg geloof me nu samen zwanger worden is een imens verschil dan alles alleen te moeten doen.
Dus mijn raad voor jou wacht af doe het voor jezelf en je kindje anders ga je nog veel verdriet kennen terwijl het eigelijk de mooiste tijd van je leven moet zijn.

Groetjes Anneke en Brent

Bedankt allemaal voor de goeie raad. Ieder van jullie heeft wel beetje gelijk maar wat iedereen ook zegt of doet mijn wens blijft ik kan mijn gevoelens niet aan de kant schuiven!!! Ik weet als mijn vriend zegt nog de eerst jaren niet dat het ook zo zal zijn. Mijn grote frustratie is gewoon eerst wou hij het zo graag, hebben we zitten huilen toen ik miskraam had en nu ineens wil hij het niet meer. We hebben een hele goeie relatie maar het botst op dit vlak. En akkoord een kind veranderd je hele leven en dat maakt het bij hem zo moeilijk omdat hij weet dat hij bv niet gaat sporten wanneer hij er zin in heeft en denk dat dat het enige is wat hem tegen houd.

Er over praten helpt echt niet want dan word hij boos. Normaal werd mijn kindje volgende maand geboren en heb het er nog enorm moeilijk mee mis echt mijn zwangerschap!!!!

Groetjes

Angel,

Begrijpelijk dat je het moeilijk vindt vooral na een mk.
Ik zou jou aanraden om er even niet over te praten met je vriend,laat het even rusten en praat met een goede vriendin of op een forum er over.
Dat luchtte mij destijds ook erg op toen het praten met mijn vriend niet wilde.
Hij wist dat ik op een forum zat en dat vond hij ook prettig dat ik zo mijn verhaal kwijt kon.

Dat geeft je vriend even de tijd om er rustig en niet geforseerd over na te denken.

Voor jezelf moet je de keuze zien te maken of je nog kunt wachten en anders misschien voor jezelf te kiezen en een man vind die wel dolgraag kinderen wilt.

Succes ermee

ik zou toch je vriend wat tijd gunnen, misschien is hij ook nog niet over de mk heen?
ikzelf ben al 7 jaar samen met mijn vent.
in het begin dachten we hetzelfde over kinderen, heel graag, maar toen nog niet.
op den duur is dat verandert, wilde hij helemaal niet meer,
en dat terwijl ik juist wel wilde.
(mijn zus heeft in die tijd een dochtertje gekregen,
en ik denk dat toen mijn vriend van zo dichtbij zag wat een verandering zo'n klein wondertje met zich mee brengt,
de verantwoordelijkheid, het aanpassen van je leven e.d,
dat hem dat toch wat afgeschrikt heeft)
ik heb het na veel zeuren en praten laten rusten,
en nu draait hij langzaam weer bij...
mannen zijn gewoon rare wezens (net als wij)

ik zit in hetzelfde schuitje

sinds een aantal maanden is mijn biologischeklok enorm aan het tikken.
ik weet van mijn vriend dat hij er niet aan toe is, hij is bang voor de verantwoordelijkheid, en voor de financielekant.
een aantal keren liet ik een hint vallen en dan zei hij "doe niet zo eng"
vandaag heb ik het hem vertelt en dat ik hierdoor niet lekker in me vel zit het antwoord was "komt allemaal goed" of ga eens met je huisarts praten.
ik voel me zo onbegrepen alsof er een wondermiddel bestaat om even alles uitteschakelen.
we zijn allebei 22 en je wordt niet 1..2..3 zwanger en hij vergeet dat de zwangerschap ook 9 maanden duurd.
zelf zegt hij vaak"ik wil toch vroeg kinderen krijgen" maar vroeg zie hij denk ik op zijn 30ste.
Heb me heel de avond enorm rot gevoeld en hem ontweken hij wil er niet eens een gesprek over beginnen.
we hebben al een lange relatie en wonen 3 jaar samen.
over de financiele kant maak ik me geen zorgen we hebben allebei een goed betaalde baan en voor een kindje hoef je geen miljonaire te zijn.
Ik hoop dat ik nog eens rustig een gesprek met hem kan voeren al is het alleen om elkaar aan te horen en alle punten is naast elkaar te leggen.

liefs

Hoi allemaal,

Vervelend hé, die vrouwlijke hormonen, die vurige kinderwens. Ikzelf heb reeds twee kindjes en net als bij Kissie verlang ik stiekem nog naar een derde.
Mijn man vindt twee kindjes voldoende en zou een derde echt niet zien zitten (vooral voor de drukte en de combinatie met zijn drukke en belastende job). Ik heb hier echter een heel andere kijk op , voor mij zijn mijn kindjes mijn alles, mijn reden tot bestaan. Ik zou alles opgeven voor hen (werk al deeltijds en neem eigenlijk de meeste zorg reeds op mij), zou zelfs volledig stoppen met werken om als fulltime mama voor mijn groot gezin te zorgen.
Ik denk dat mijn man ergens schrik heeft voor "het verstoren van het mooie plaatje", stel dat ons derde kindje een probleemkindje is of zo. Hij is ook een persoon die graag alles in handen heeft en vandaar ook dat hij een derde niet ziet zitten.
gelukkig kunnen we er wel over praten en hij heeft mij al gezegd dat moest ik aandringen hij wellicht wel zou toegeven maar dan eerder om mij gelukkig te maken. Ik heb hem gezegd dat ik dat niet zou willen, dat een derde kindje een keuze moet zijn van ons beiden.
We hebben nu besloten nog wat af te wachten en te zien hoe we ons voelen (of ik na een tijdje niet van gedacht verander of hij)bij een eventuele derde. Ik weet echter wel dat hij uit zichzelf nooit zal zeggen "ja, laten we gaan voor nog een kleintje", maar moest er per ongeluk (lees : echt per ongeluk, geen voorbedachte rade of zo, want daar ga ik niet mee akkoord) eentje komen zou het zeker van harte welkom zijn.
Eigenlijk kunnen "echte ongelukjes (die gewenst zijn)" soms het leven van een vrouw met kinderwens eenvoudiger maken. 'k Betrap mij er soms op dat ik er stiekem naar verlang.

Hoop alvast voor jullie dat die mannen bijdraaien!

groetjes

Ik en mijn vriend wilden 3jaar geleden aan een kindje beginnen ik was dan nog maar 16 jaar oud (mijn vriend 2jaar ouder dan ik) maar voor mij was het ok want ik wilde ook al een eindje een kindje.Maar toen ik na 2maanden nog niet zwanger was zei mijn vriend opeens we zouden beter nog wachten tot we wat ouder zijn.Dus toen begon ik terug met de pil te nemen en je kan al raden wat er gebeurde 2maand nadien was ik zwanger ook al nam ik de pil.Mijn vriend was ook eerst niet echt supper happy(relatie stond op een laag pitje)Maar ik wist meteen dat ik het kindje wilde houden met of zonder hem.Na één weekje is hij bijgedraaid en kon hij enkel nog aan de baby denken.En 9maanden na de geboorte van ons eerste kindje zijn we getrouwd.Mijn man zei altijd dat hij maar één kindje wilde maar ben terug zwanger geraakt ook al nam ik de pil.En mijn man is terug dol blij dat we een tweede kindje verwachten.Maar de eerste dag dat ik het wist was toch wel eventjes slikken.Maar ben vanplan na deze bevalling een spiraaltje te steken het zekere voor het onzekere want 3kleintjes die hier rond springen is toch wat van het goede teveel.(Ik heb altijd mijn pil juist ingenoman en toch ben ik 2keer zwanger geraakt je ziet is ook niet 100% betrouwbaar maar het zijn 2ongelukjes die meer dan welkom zijn)Als ik zou moeten kiezen tussen mijn man en mijn kindje zou ik ook wel mijn kindje kiezen hoor want dat baby'tje is je eigen vlees en bloed hé