Ook ik kan niet zo best met mijn schoonouders opschieten. We tollereren elkaar.
Wij hebben het als volgt afgesproken. We willen dat opa en oma gewoon opa en oma kunnen zijn en als we een vaste oppasdag afspreken dan zijn ze oppas en geen opa en oma en kunnen ze hun kleinkind niet verwennen.
Op het moment dat je bijv een personeelsavond hebt of een avondje uit wil met je man mogen ze oppassen en kunnen ze hun kleinkind uitgebreid verwennen (doe dan over die paar uurtjes dan ook niet te moeilijk als ze zich niet helemaal aan jullie schema houden)
Maar dat je het moment van oppassen zelf aangeef. Spreek dit ook af met je man. Je zal het toch met hem moeten overleggen.
Wat mijn man nog wel eens doet is dat zijn moeder een uurtje oppast tijdens zijn papa dag of ze gaan samen even op bezoek. Daar hoef ik niet altijd bij te zijn

hoi,

mijn schoonmoeder is idd ook niet te luchten.
toen ik pas mijn man leerde kennen ging het goed. hij had het huis van zijn ouders overgekocht toen ze gingen scheiden, op voorwaarde dat zijn moeder vruchtgebruik kreeg. dit was toen hij 18 was. Allemaal goed en wel. totdat het geen gebruik meer was maar misbruik werd... en toen leerde ik haar tegoei kennen. ELke keer als het tegenstak met haar vriend kwam ze hier aan de deur staan. op de eerste twee jaar dat we mekaar kenden was het acht keer en bleef ze elke keer een paar maanden, om dan terug naar hare vriend te rennen als ze het financieel moeilijk kreeg.
en iedere keer was dat op een belangrijk moment in ons leven, samenwonen, zwanger, pas bevallen ...
nu hebben we haar uitgekocht en staat ze nog verschillende keren per week aan de deur... elke keer werd mijn huishouden overhoop gegooid, omdat niets was zoals zij het wou, ik kon niets juist doen etc...
Dit was haar huis geweest en zij wist hoe het hier gerund moest worden.
mijn man is al verschillende keren tegen haar uitgevlogen voor mij, maar hij zegt ook " het is mijn moeder, ik kan ze toch niet uit mijn leven bannen?"

nu is ons zoontje in 2005 geboren en was ik al direct een slechte moeder. elke dag dat ik in het ziekenhuis lag was zij er van smorgens tot savonds. ik gaf verkeerd borstvoeding ( zij had flesjes gegeven en dat moest ik ook doen), ik deed alles verkeerd. Ze was er zelfs in geslaagd dat mijn eigen moeder zich niet welkom voelde, ook in mijn eigen huis...
de momenten dat je met je kindje moet delen en als je bezoek kreeg was zij er bij... en ze buiten laten zetten lukte niet, ze bleef zitten...
Ik was een keer in slaap gevallen en had de kleine apart gezet. hij sliep ook eindelijk.. en ineens hoorde ik helm schreeuwen, was zij hem uit zijn bedje geen halen en mee willen gaan wandelen..
de verpleegster heeft toen iedereen buiten gezet met dwang...
toen ik ging werken, ging hij naar een onthaalmoeder en weer zat zij ons haar keuze op te dringen, gelukig is mijn man er toen niet op ingegaan. maar zij ging hem gewoon ophalen bij de onthaalmoeder.
razend waren wij, mijn huis was elke keer een varkenstal, zij deed niets ( bijv. pampers gooide ze op het terras ipv luieremmer).
gek werd ik van haar. nu nog moeten we in het weekend ons eigen huis ontvluchten opdat zij er elk moment kan staan... hoe vaak we haar ook zeggen dat wij een gezin zijn met ons drieetjes, het dringt niet door..

ik ben dan ook na een jaartje gaan werken thuis kunnen blijven met een zware depressie.
en weer was ik dus een slechte moeder...

soms wilde ik dat schoonmoeders niet bestonden...
ik zal nooit zo doen tegenover de toekomstige partner van mijn zoontje! en vooral hem steunen in alles wat hij doet!

Hela
Hier nog ééntje. Me schoonmoeder is een schat hoor. Altijd vriendelijk, dol op al der kleinkinderen. Haar oudste dochter precies eender. Dol op alle ukkies in de familie. Maar ik zal onze kleine niet graag naar daar brengen. 1 omdat ik niet zeker ben, of ze onze regels gaan volgen, wanneer wij er niet zijn. Schoonmama weet nog maar al te goed, hoe zij haar kinderen, heeft opgevoed ( hoor het meer dan vaak ) en ze is maar wat knuffelig met hem, dus ik ben ook wel bang, dat ie niet genoeg slaap zal pakken, want voor ieder geluidje, staat ze naast em.
Mijn schoonzus ook. Hij is wakker, en brabbelt een beetje, hup uit bed. Hij slaapt, en hij moppert een beetje, hup uit bed. En ik en zijn papa zijn daar niet zo van he.
Ons kleintje moppert wel vaker in zijn slaap, maar hij verwerkt dan juist zijn dag. En nu hij een beetje kan brabbelen, houdt hij hele verhalen tegen zichzelf.
Ook heeft vooral schoonzus nogal de neiging, om zodra we binnen zijn, de kleine te pakken ( lees: uit mijn handen te trekken ) ze heeft nog niet eens gegroet, of ze staat al aan de baby te trekken.

Enfin, kan wel doorgaan... Nochthans, breng ik em liever naar mijn eigen moeder... Die mag/kan ik tenminste regels geven, waar ze werkelijk naar luistert. En als ze niet luistert, kan ik het ook zeggen. Met schoonfamilie wil je toch vaak wel iets genuanceerder zijn, en juist die nuance mis ik nog

Wendy, ik herken het volledig: fantastische mensen, superlief, maar word er gestoord van.
Toen we elkaar net kenden waren mijn man zijn ouders altijd geweldig voor me. Altijd geholpen, altijd een goed woord. Dat is trouwens nu ook zo, maar met de kinderen is het heel anders geworden. Mijn schoonzus (hun dochter dus) is anderhalf jaar geleden bevallen van een dochtertje. Half jaar later was ik ook zwanger. Alles wat ik in de zwangerschap deed werd vergeleken met alles wat zij had gedaan (en ze is overtuigd vegetarisch en superstrict op zichzelf, dus ik voelde me als een varken als ik maar iets at, terwijl ik twee weken na de bevalling op mijn gewicht daarvoor al zat). Ons kleine word dus ook de hele tijd vergeleken met die van haar - die deez zus en zo... tja, het is normaal. Nu weet ik het vrij zeker dat die van ons een veel rustiger en liever kindje is, maarja... die van hun was eerste; dat betekent ook dat als de andere kleindochter in slaap moet vallen, bij ons of bij hun thuis, alle deuren dicht moeten gaan, iedereen praat zachtjes, niks is toegestaan. Als de onze naar bed gaat, gaat mijn schoonma dan nog even de stofzuiger pakken (want het is bij ons, dus het is vies). Het verschil in behandeling irriteert me namelijk mateloos. De regels van mijn schoonzus worden feilloos gevolgd, onze schemas absoluut niet (ze was twee keer bij hun voor 4 dagen - kon echt niet verholpen worden: ze waren te beroerd om haar melk te zoeken bij de drogist - en het is de meest gewone, maar aan de dure kant, dus ze hadden het veranderd; ze vonden niet dat ze haar wakker moesten maken voor haar late maaltijd, dus ze at gewoon een maaltijd minder; ze gaven haar aardbeienpap op 7 maanden, want ze wisten niet dat ze allergisch aangelegd zou kunnen zijn - hun zoon, mijn man, heeft astma en is allergisch voor alles wat los en vastzit - en daarna zeiden dat ze niks had aan de hand daarvan, terwijl ze haar met buikloop naar huis gebracht hadden en met open wonden op haar poep). En zo gaat het ook elke week, want ze komen oppassen een dag per week (zelf aangeboden, nooit gevraagd, want ze wonen 3 uur weg, dus het is een enorme opgave). Omdat ze zoveel moeite daarvoor doen, voel ik me enorm schuldig dat ze dat voor ons doen, dus ik durf niets te zeggen. Maar elke week moeten er matrassen op andere plekken gelegd worden, want er is maar gezeur over de logeerkamer en ze kunnen niet slapen (ik heb speciaal aparte bedden gekocht voor hun, niet voor ons anderen logees), alles trekken ze open en laten ze staan in de keuken, elke week pakken ze nieuwe handdoeken, al staan hun handdoeken van een week eerder netjes opgehangen bij de hand en hebben ze maar hun handen daarop een keer geveegd... het is gewoon dat er iemand is in je ruimte van 's avonds tot 's avonds en je je bekeken en veroordeelt voelt elke week.

Pfui, genoeg gal, moet terug gaan werken. Stom, ik vind ze juist zulke fijne mensen, maar kleinere porties zou ook mogen.

Wendy, ik herken het volledig: fantastische mensen, superlief, maar word er gestoord van.
Toen we elkaar net kenden waren mijn man zijn ouders altijd geweldig voor me. Altijd geholpen, altijd een goed woord. Dat is trouwens nu ook zo, maar met de kinderen is het heel anders geworden. Mijn schoonzus (hun dochter dus) is anderhalf jaar geleden bevallen van een dochtertje. Half jaar later was ik ook zwanger. Alles wat ik in de zwangerschap deed werd vergeleken met alles wat zij had gedaan (en ze is overtuigd vegetarisch en superstrict op zichzelf, dus ik voelde me als een varken als ik maar iets at, terwijl ik twee weken na de bevalling op mijn gewicht daarvoor al zat). Ons kleine word dus ook de hele tijd vergeleken met die van haar - die deez zus en zo... tja, het is normaal. Nu weet ik het vrij zeker dat die van ons een veel rustiger en liever kindje is, maarja... die van hun was eerste; dat betekent ook dat als de andere kleindochter in slaap moet vallen, bij ons of bij hun thuis, alle deuren dicht moeten gaan, iedereen praat zachtjes, niks is toegestaan. Als de onze naar bed gaat, gaat mijn schoonma dan nog even de stofzuiger pakken (want het is bij ons, dus het is vies). Het verschil in behandeling irriteert me namelijk mateloos. De regels van mijn schoonzus worden feilloos gevolgd, onze schemas absoluut niet (ze was twee keer bij hun voor 4 dagen - kon echt niet verholpen worden: ze waren te beroerd om haar melk te zoeken bij de drogist - en het is de meest gewone, maar aan de dure kant, dus ze hadden het veranderd; ze vonden niet dat ze haar wakker moesten maken voor haar late maaltijd, dus ze at gewoon een maaltijd minder; ze gaven haar aardbeienpap op 7 maanden, want ze wisten niet dat ze allergisch aangelegd zou kunnen zijn - hun zoon, mijn man, heeft astma en is allergisch voor alles wat los en vastzit - en daarna zeiden dat ze niks had aan de hand daarvan, terwijl ze haar met buikloop naar huis gebracht hadden en met open wonden op haar poep). En zo gaat het ook elke week, want ze komen oppassen een dag per week (zelf aangeboden, nooit gevraagd, want ze wonen 3 uur weg, dus het is een enorme opgave). Omdat ze zoveel moeite daarvoor doen, voel ik me enorm schuldig dat ze dat voor ons doen, dus ik durf niets te zeggen. Maar elke week moeten er matrassen op andere plekken gelegd worden, want er is maar gezeur over de logeerkamer en ze kunnen niet slapen (ik heb speciaal aparte bedden gekocht voor hun, niet voor ons anderen logees), alles trekken ze open en laten ze staan in de keuken, elke week pakken ze nieuwe handdoeken, al staan hun handdoeken van een week eerder netjes opgehangen bij de hand en hebben ze maar hun handen daarop een keer geveegd... het is gewoon dat er iemand is in je ruimte van 's avonds tot 's avonds en je je bekeken en veroordeelt voelt elke week.

Pfui, genoeg gal, moet terug gaan werken. Stom, ik vind ze juist zulke fijne mensen, maar kleinere porties zou ook mogen.

goedemiddag iedereen,
@karen, ik mis mijn grootouders enorm elke dag, ik had nu wel een zeer goede band met hen en dat zal misschien anders zijn als bij jullie, maar om toch iets te zeggen over schoonouders en zusters, ik heb ook moeite met mijn schoonmoeder om mijn kinderen daar te laten alhoewel je hoort dat de kinderen er heel graag naartoe gaan en dat respecteer ik en daarom doe ik hen ook naar haar omdat DE KINDEREN dit willen, mijn ouders hebben ook de kindjes opgevangen toen ik ging werken en alleen omdat de creche of om veel te duur was voor mij en ze zijn er totaal niet verkeerd mee gelopen, ik zou de mensen de kans geven om die ene dag toch eens met hun kleinkind bezig te zijn ondanks de spanningen tussen jullie of bemoeienissen.
Groetjes