volgende pagina >
[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
[Voeg nieuw onderwerp toe] [Reageer] [Zoeken]
[Sortering: Het recentste bericht staat als laatste - sortering omdraaien]
[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
volgende pagina >
[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
[Voeg nieuw onderwerp toe] [Reageer] [Zoeken]
[Sortering: Het recentste bericht staat als laatste - sortering omdraaien]
Een 4de Kindje of niet| 21/02/2008 @ 15:13 | Wij hadden samen besloten dat we het bij 3 kinderen zouden houden, klaar dus 3 was genoeg, we hebben 2 jongens en 1 meisje. Nu heb ik vandaag een zwangerschaps test gedaan omdat we dachten dat ik wel eens zwanger kon zijn , ondanks dat ik de pil slik, maar goed voor de zekerheid toch maar even testen, en nee hoor niet zwanger, hij was negetief. ( Teleurgesteld ) Ik kon wel door de grond zakken, hoe kan ik nou teleurgesteld zijn in een negatiefe test, dat moest toch zo zijn, we wilde verder geen kindje meer, we hebben er 3 dat was toch genoeg, en het zou niet meer passen, de 2 kleinste slapen al op 1 kamer. ik kreeg een hopeloze  huilbui, en kan er niet meer mee stoppen, Ik heb nu heel erg het gevoel dat ik er nog een kindje bij wil. Wat moet ik hier nou mee.Groetjes Syl  |
| 21/02/2008 @ 15:26 Esther en K3   | Hoi Syl! Mijn man en ik hebben ook altijd gezegd dat met drie kindjes ons gezinnetje compleet zou zijn! Mede daarom zit er maar een jaartje leeftijdsverschil tussen Yashyra en Naeyyssa; we dachten dan lekker snel uit de luiers te zijn enzovoort, met daarnaast nog tig andere argumenten.. Robert zou zich na de bevalling ook laten steriliseren.. Alleen............ Ging het naarmate de zwangerschap vorderde steeds harder knagen dat het nog niet 'af' was.. Het idee dat die zwangerschap de laatste zou zijn benauwde me zó vreselijk, dat ik het gesprek aan ben gegaan met mijn ventje.. Zijn respons was dezelfde als wat mijn gevoel was: in ons hart is ruimte voor nog een (of misschien zelfs twee!) kindjes! In plaats van een vasectomie hebben wij na de bevalling dan ook gekozen voor een spiraal, eerst ga ik een leuke baan (met toekomstperspectief) zoeken en zodra ik een poosje gewerkt heb gaat die spiraal er weer uit! We zijn nog jong, we hebben alle tijd! En waar er drie groot worden, zal een vierde heus niet verhongeren!   Bij ons staat trouwens wel in de planning dat we, tegen de tijd dat de vierde zich aandient, op zoek gaan naar een ander huis en we zijn al bezig met een andere auto (én een tweede autootje), momenteel slapen hier de oudste en de jongste op 1 kamer en dat gaat prima, maar onze middelste heeft duidelijk een eigen kamer nodig.. Nu kan Dariënne eventueel wel een kamer op zolder krijgen, maar we zijn niet echt een fan van de zoldertrap.. Dus moeten we er toch een (paar) slaapkamer(s) bij hebben........ Maar ja, het vooruitzicht is geweldig, toch??   Meid, ik begrijp je kriebels, praat 'gewoon' eens met je man! Misschien voelt hij stiekem dezelfde teleurstelling wel....... Liefs  |
| 21/02/2008 @ 16:59 Syl D | Hoi Esther Bedankt voor je reactie, ik kreeg bij het lezen van je bericht alweer een , maar ik geloof dat ik hier wel een hoop steun aan heb.Ik heb me maar even geregistreerd, wel zo handig. Bij ons slapen de 2 jongste bij elkaar op 1 kamer en de oudste heeft zijn eigen kamer. Mijn gevoelens zijn een beetje dubbel wel niet wel niet, ik weet het niet meer. het gaat wel steeds meer kriebelen bij de gedachten van nog een kindje.En jah je hebt gelijk, waar 3 kindjes mee kunnen eten kunnen er ook 4 eten. En ja ik ga zeker eens met mijn ventje praten, we gaan volgende week een midweek op vakantie, misschien wel zo'n mooi moment om er over te beginnen. Groetjes Syl    |
| 21/02/2008 @ 18:47 Esther en K3 | Och meid, het zit je echt hoog he.....  Ben blij dat mijn berichtje een beetje helpt, ik weet wat het is.. Hoop dat je ventje goed zal reageren volgende week! Hier liggen de oudste en de jongste op één kamer omdat de middelste dus echt een eigen kamertje nodig heeft en daarbij is het wel zo makkelijk dat ik Dariënne na een (nacht)voeding kan zeggen dat ze nog even moet gaan slapen..! Liefs |
| 04/03/2008 @ 13:48 Syl D | Hoi hoi, Heb een heel lang gesprek gehad met mijn mannetje, maar we komen er niet echt uit, hij ziet het gewoon niet zitten, een 4de. Maar mijn gevoel is nog steeds niet weg, hij wil vanavond weer praten, hij vind dat het opgelost moet worden, maar hij blijft er bij, geen 4de.a Het enige wat ik hoor is, Te duur. Wat nou te duur een nieuwe pc dat is duur, dan zegt hij, Nee ik bedoel luiers voeding, en wat dacht je van de ruimte we hebben maar 3 slaapkamers 1 van ons 1 voor de oudste en 1 waar de 2 jongste liggen. Waar ik weer op zeg waar er 2 kunnen slapen kunnen er makkelijk 3 slapen die kamer is groot zat. Jah maar het eten dan. Mijn mening, waar 3 kinderen kunnen eten kunnen er ook 4 of 5 eten. Ik heb ooit tegen hem gezegt dat ik er wel 5 zou willen,hij dacht dat ik toen een geintje maakte, hij wilde er maar 3, dus had ik me daar maar bij neer gelegt, Ik had ook niet verwacht dat deze verlangens nog terug zouden komen. Over de auto zal hij niet zeuren, we hebben een 7 persoons auto, dus dat past wel. Maar het feit blijft ik wil wel maar hij niet, en ik weet niet meer hoe ik dit moet op lossen. Groetjes Syl |
| 05/03/2008 @ 07:49 dieke  | Nou Syl Ik kan alleen maar hopen dat ik binnen een jaartje of zo, niet net dezelfde tekst hier hoef neer te schrijven. Net als jij heb ik ook altijd gezegd dat ik er 5 wou. Mijn man wou er zelfs geen, uiteindelijk 2, en nu is nr 3 dus op komst. Ik zou ook 4 nog veel mooier vinden dan 3, maar ik besef ook wel dat 3 voor ons eigenlijk al heel wat is. Niet dat ik vind dat kinderen het gevolg zijn van een 'compromis' maar het feit dat mijn man 2 echt wel al welletjes vond, doet mij er toch een beetje in berusten dat dit mijn laatste zwangerschap zal zijn. Spijtig vind ik het wel, vooral omdat we het nu zo megadruk hebben met een verhuis in het vooruitzicht enz. Het is mijn laatste zwangerschap en ik heb gewoon niet de tijd ervan te genieten! De weken vliegen gewoon voorbij. Nu maak ik me sterk dat ik na deze zwangerschap eens eindelijk terug aan mijn lichaam ga werken. In het verleden was elke poging daartoe al op voorhand mislukt. Telkens ik er zin in kreeg wat op mijn eten te letten en te gaan sporten, werd ik zwanger :) (dit is mijn vierde zwangerschap, derde liep mis). Ik probeer me volop de 'voordelen' voor te stellen van het te houden bij 3 kindjes. Dat lukt me aardig, dus nogmaals: ik kan alleen maar hopen dat het toch niet ook opnieuw ooit zal beginnen knagen. Hopelijk komen jullie er zo een beetje uit! Liefs!    |
| 05/03/2008 @ 09:16 Esther en K3 | Hoi Syl! Meid, wat rot voor je.. Je moet er immers wel achterstaan he.. Maar toch hoop ik dat je ventje nog bijdraait! Te duur....... Sorry, maar drie kinderen is toch duurder dan vier, zeggen ze??? Iets met de belasting ofzo? Luiers en voeding zijn een uitgave die je al gewend bent, zodra de ene het niet meer nodig heeft haal je het voor de volgende.. Het duurt alleen iets langer, maar het is niet duurder..!! Betreft de slaapkamers: drie op een kamer is wel veel, dat ben ik met hem eens. Maar dat betekent niet dat het onoverkomelijk is! Jullie oudste kan misschien op zolder? Of 1 kamer met een stapelbed voor de jongens en 1 kamer met de twee jongsten? Ik ben het helemaal met je eens: waar er drie groot komen, komen er ook vier groot. Punt. Zeker als je al een 7-persoons auto hebt haha! Weet je, mijn ventje wilde eerst hooguit twee of drie kinderen. Veel letterlijker dan dat kon hij het niet krijgen, hij heeft nu twee biologische kinderen en eentje er gratis bij (mijn oudste). En ook hij is omgedraaid als een blad aan een boom....... Hij zegt iedere keer: "Ze worden veel te snel groot he Es", of "Tijd voor een nieuwe" Of "Nooit verwacht dat ik het zo zou voelen, maar ik wil dit hele huis volproppen met kids!" Schattig he......Misschien kun je je man eens vragen wat hij VOELT in plaats van wat hij DENKT...... Als het gevoel er bij hem niet is, zal hij er denk ik niet snel achterstaan, maar als hij los van zijn financiele twijfels wel WIL, is er vast wel een WEG te vinden.. Misschien een goede insteek voor een nieuw gesprek?? Succes meid!! Liefs [Laatst gewijzigd door Esther en K3 - 05/03/2008 @ 09:17] - |
| 05/03/2008 @ 14:08 jet | Wij zijn de trotse ouders van drie geweldige kindjes, twee jongens en een meisje. Eigenlijk zouden we tevreden moeten zijn, maar we lopen al ruim een jaar te denken, twijfelen, wikken en wegen over wel of niet nog eentje erbij. We besloten toen om het eerst hierbij te laten. Bij een vierde moet je verhuizen en natuurlijk een grotere auto, dus duurder. Nu hebben wij financieel (nog) niks te klagen, maar het moet natuurlijk ook te doen blijven. We redden ons nog altijd prima met één loon. Vorige week voelde ik dingen die me bekend voorkwamen en ja hoor, zondag had ik een positieve test. Ik ben er heel blij mee, ik bedoel, het is zo, dus mss moet het dan wel zo zijn? Mijn man denkt er helaas toch anders over, hij denkt dat we het financieel niet kunnen redden en zou het liefst zien dat we het niet houden... Wat moet ik hier nu mee?? Hij vind het heel erg mooi, maar is gewoon ontzettend bang dat we het niet redden....  |
| 05/03/2008 @ 14:12 Esther en K3 | Hoi Jet Ik heb denk ik maar één ding te zeggen...... Proficiat met je zwangerschap! De rest van mijn mening staat in mijn vorige bericht..!Succes met het overtuigen van je man!Liefs |
| 05/03/2008 @ 15:05 jet | Ja, en dat overhalen ... Ik heb zelfs al gezegt dat ik erbij zal gaan werken, maar dat ik dan wel het liefst kijk naar thuiswerk of weer gastouder ga worden. Verhuizen staat al op de planning voor eind van het jaar, begin volgend jaar... We wonen nu echt te klein, maar het zou zeker in het begin wél lukken. De jongens krijgen volgende week (hoe toevallig!!) een stapelbed en dan is er ruimte vrij waar nu een bed staat, dus daar kan eventueel het bedje van de jongste staan en het wiegje weer op onze slaapkamer. Goed, het is dan even behelpen qua ruimte boven, maar zoals ik al zei, het is dan maar voor even. Wat ik niet heb gezegt in mijn vorige post is dat onze oudste zoon autistisch (niet erfelijk) is, dus veel extra tijd vraagt. Mijn man is bang dat hij één van de kinderen tekort doet als er nog eentje bijkomt. Ik snap zijn reactie ook wel, bij een vierde moet er meer geregeld/veranderd worden dan bij een derde... Maar om daar nou zo'n mooi geschenk mee af te wijzen, ik weet niet of ik dat wel zou kunnen. |
| 06/03/2008 @ 07:44 Jet | Nou, hier is het zo duidelijk als het maar kan. Mijn man wil het écht niet. Hij ziet het financieel niet zitten en dat benauwd hem. Zelfs als ik zeg dat ik erbij ga werken is hij niet over te halen. Ik ben de enige die blij is met het prachtige wonder in mijn buik. Ik voel me hartstikke zwanger...Ik doe niks anders dan huilen, heb elke dag hoofdpijn van het denken. Afspraak voor de curretage staat voor volgende week vrijdag, maar IK WIL NIET!!  Hoe heeft het ooit zover kunnen komen. Ik dacht dat hij er ook graag nog eentje bij wilde, dat heeft hij altijd gezegt, maar waarom moet ik het dan weg laten halen?!?! Ik voel me zo alleen, zo onbegrepen, zó verdrietig... Terwijl mijn man alleen maar bang is dat ik die vrijdag niet heen ga. Dit heeft onze relatie een flinke deuk gegeven, heb zelfs overwogen om bij hem weg te gaan, maar wat schiet ik daarmee op, heb drie kinderen en die wil ik hun vader niet ontnemen... Wat is het toch oneerlijk allemaal. |
| 06/03/2008 @ 09:34 Esther en K3 | Het is jouw lijf en net zo goed jouw kindje als zijn kindje! Ik zou mij NOOIT laten dwingen tot een abortus, als ik er niet zelf ook achter stond...... Ongeacht de situatie..... Mijn advies: stel hem voor een ultimatum. Want JIJ hebt een keus gemaakt over wat er in JOUW lichaam groeit en hij moet er maar mee leren leven! Wil hij dat niet, dan hoepelt hij lekker op. Als hij echt van jou en jullie kids houdt, knokt hij net zo hard als jij nu.. Doet hij dat niet, dan kun je 'm ook maar beter kwijt dan rijk zijn........ Sterkte in ieder geval!  Liefs |
| 06/03/2008 @ 10:29 Yvette  | Idd. niet doen! Nooit een abortus tegen je zin. Stel: je doet geen abortus, en je man verlaat je, dat is heel erg, maar wat als je een abortus doet, je je man dit nooit kunt vergeven, er ruzies ontstaan, en een scheiding tot gevolg? (wat er dik in zit!) dan ben je EN je man, EN je kind kwijt. Kies voor jezelf, EN voor je kind, meid, met OF zonder je man. Heel veel sterkte!   |
| 06/03/2008 @ 11:38 dieke | Nou Jet Ik begrijp dat het je beangstigt om eventueel alleen te komen staan met je 4 kindjes. Zelf vind ik ook dat mijn kindjes hun papa EN mama nodig hebben. Maar ik zou zelf ook niet verder kunnen met een papa die mijn kindjes hun broertje/zusje afpakt!!! Zeker niet toegeven hoor! Dat vergeef je jezelf en hem nooit meer! |
| 06/03/2008 @ 14:39 scorpio | Jet, Ik kan je angsten een beetje begrijpen, maar je ventje die begrijp ik langs geen kanten. De ene keer zegt hij dat hij er nog eentje bij kan hebben en als het dan zover is krabbelt hij terug. Als jij je slecht voelt bij die abortus laat het dan niet doen. Je zal het jezelf en je man levenslang beklagen en vaak denken van "wat als..." In jou situatie zou ik wellicht toch kiezen voor dat leven in mij en m'n ventje voor een ultimatum stellen, misschien egoïstisch, maar het is toch je eigen lichaam. Een maand of 2 geleden dacht ik ook dat ik opnieuw zwanger was en dat was niet écht gepland. We zouden wel graag 4 kindjes hebben, maar ik twijfelde heel erg. Wel die mogelijke zwangerschap van 2 maand geleden heeft bij mij voor een klik gezorgd zodat we er nu ten volle voor gaan.     |
| 06/03/2008 @ 15:06 Ann G. | Vreselijk als een man je verplicht tot een abortus , als hij dan toch geen kinderen meer wilde , waarom heeft hij er dan niets tegen gedaan ? Hier kan ik echt woedxend van worden. Als je toch een abortus laat plegen omdat hij het wil , ga je het hem nooit vergeven , dan is jullie relatie gedoemd om te mislukken.En waar sta je dan ? Geen baby'tje en heel veel verdriet. Hij maakt zijn standpunt duidelijk , doe jij dat nu ook maar en stel hem voor een ultimatum.Als hij er geen vrede mee kan nemen , dan is hij jou niet waard. veel sterkte   [Laatst gewijzigd door Ann G. - 07/03/2008 @ 09:43] - |
| 07/03/2008 @ 10:28 Wen370 | het is niet zoeen makkelijke situatie he, je man moet misschien zelf nog wennen aan het idee. geef hem ook een beetje te tijd, het was immers niet gepland. ik hoop dat jullie er samen uit geraken!    |
| 07/03/2008 @ 10:48 Nancy | Hey wij gaan ook voor nr 4. Ben zwanger geweest, maar helaas vorige week curretage moeten doen. Was 11 weken en kindje was gestopt op 8 weken. Vandaag mag ik bellen naar de gyn om te horen of we terug groen licht krijgen, en zo ja, is het misschien nog voor dit jaar. Maar zal wel niet, heeft vorige keer ook 10 maanden geduurt eer ik zwanger was. Nu zegt men wel, dat je na een curretage meer vruchtbaar bent, we zullen zien hé. Hier wou mijn vriend er ook maar 2 en nu zijn het er al 3 en een vierde hopelijk vlug op komst. En idd van 3 naar 4 denk ik makkelijker te zijn dan van 2 naar 3 Het gaat er gewoon mee door.     |
| 10/03/2008 @ 20:38 Syl D | Een Abortus, nee dat nooit, en ik mag dan van geluk spreken, ondanks dat mijn man er bij blijft dat hij maar 3 kindjes wil. Ik zou het ook nooit gedaan hebben, volgens mij krijg je er later spijt van. Als ik zwanger was geweest van de 4 de had hij me nooit gevraagt een abortus te plegen, dan hadden we wel gezien hoe we er uit zouden komen , maar dan was het 4de kindje ook welkom geweest. Ik hoop dat ik hem ooit zover krijg dat we voor een 4de gaan, maar hij wil het op dit moment echt niet. En is het echt zo dat een 4de kindje voordeliger is wat betreft belasting, wie weet hier meer van. Groetjes Syl |
11/03/2008 @ 10:22 | Hallo, Herkenbaar jullie verhalen. Jetje; hoe gaat het nu?????? Wij zijn/waren (?) ook bezig voor een 4e. Maar weer  en gek genoeg was ik enerzijds opgelucht en tegelijkertijd weer erg teleurgesteld. Ik ben gewoon flink in de war met wat ik wil. Ook het feit dat mijn familie fel tegen is en ook mijn man eigenlijk niet wil doet er geen goed aan. Rationeel kan ik wel 1000 redenen verzinnen waarom het écht veel verstandiger is om er niet aan te willen beginnen ............. maar dat knagende gevoel. En eerlijk is eerlijk ik kan geeneens echt zeggen waarom ik zó graag nog een 4e wil. Niet echt voor mijzelf in die zin dat ik echt op kijk om weer zwanger te moeten zijn, te bevallen en de loodzware eerste x-maanden (Collin slaapt ook nog niet door dus nogsteeds héle zware nachten waardoor ik soms 's ochtends echt humeurig ben "en jij wilt dit circus nog een keer?!")Mijn man heeft zaterdag gezegd dat wat hem betreft er toch geen 4e komt, hij ziet het echt niet zitten. Rationeel begrijp ik hem volledig, maar tsja dat gevoel hé? Op zich ben ik echt tevreden met mijn 3 kids maar zou er toch nog een meisje bij willen (jongen ook zéér welkom!) met name voor Angelina dat zij ook een zusje heeft. En voor Collin snel nog een kindje zodat hij ook een "eigen" speelkameraatje heeft (Angelina en Marlon zijn een twee-eenheid) Ongetwijfeld wordt het zwaar een een stuk onhandiger maar ik geloof dat we (ik) daar wel een mouw aan kan passen ........................ Maar waar ik het meeste bang voor ben is een ziek/gehandicapt kindje of nog erger We hebben drie prachtige gezonde kinderen, waarom het lot nog een keer tarten? Van de week weer een buurvrouw met een doodgeboren kindje en een leerling op school (16 jaar) overleden ......... Dat hakt er emotioneel diep in. Kerkennen jullie en/of jullie mannen deze twijfels? En hoe gaan jullie daar mee om? Groetjes, Vanessa Ps. zeker deze maand emotioneel omdat ik als ik deze maand zwanger zou raken het exact hetzelfde leeftijdsverschil zou betekenen tussen Collin en de 4e als tussen Angelina en Marlon.    |
[Forumoverzicht] [Hoger Niveau]
volgende pagina >