Dorientje,

Akkoord maar we zijn het alle 2 wel eens met die beslissing voor het zingen de kerk verlaten. Mijn vriend weet dat ik me niet goed voelde bij de pil en condoom wil hij niet. Spiraal heb ik ook gehad maar mijn lichaam stoote dit elke keer weer uit dus veel opties hebben we niet meer.

@ Dorientje: er zijn altijd uitzonderingen en ik wil helemaal over niemand zijn gedrag oordelen dus je hoeft je ook niet persoonlijk aangesproken te voelen. Ik denk dat we het er wel over eens kunnen zijn dat achter de rug van een partner zwanger worden niet de ideale situatie is. Er zijn vast nog vrouwen voor wie het de beste en enige mogelijkheid leek, en daar wil ik me niet over uitspreken, maar algemeen gezien is het gewoon geen ideale manier. Ik persoonlijk vind het niet oprecht en eerlijk, maar ik wil niet oordelen over concrete situaties.

De situatie bij Angel ligt heel anders en ik reageer op haar concrete situatie, niet op de jouwe dus neem het aub niet persoonlijk op.

Emma,

Ik heb al alles geprobeerd,al met ruzie maken, met wennen, met dagen niet tegen elkaar praten echt NIETS veranderd zijn gedacht!!! En zoals jij hier zegt om met elkaar af te spreken van er over een jaar terug over te praten lukt ook niet. Hij zegt me 100 keer opnieuw de eerste 4 jaar nog niet en dat is het laatste wat ik er over gezegd heb. Vorige week nog maar bij zijn grootmoeder ze vroeg ons wanneer we er terug gingen aan beginnen en hij antwoorde haar direct van meme ge moet de eerste 4 jaar nog geen kleinkind van mij verwachten!!! Dat menske zat daar te wennen is nog haar laatste droom om van hem haar kleinkind te zien (mens ik ook al 87 jaar) en ze smeekte hem van aub zorgt dat er nog eentje komt voor dat ik hier weg ben en hij antwoorde resoluut nu nog niet!!!

angel,

ik vind dit heel erg voor jou (en alle anderen die in dezelfde situatie zitten), maar ik wil even de andere kant laten horen.

het is NIET zo dat de man bepaalt wanneer wij een kind krijgen. in een relatie is het degene die er niet klaar voor is, die dat bepaalt. in onze relatie ben ik dat (de vrouw dus). ik ben 28, dus niet superjong voor een eerste kind, mijn vriend is er 32. hij wil dolgraag een kind... al een paar jaar... en ik voel mij er helemaal niet klaar voor.

ik weet 100% zeker dat ik kinderen wil. maar het lijkt nu niet te passen in mijn leven, ik wil nog reizen, ik wil eerst een goede job (heb nu een job waarvan ik het niet zie zitten om er door zwangerschap en een kind nog een paar jaar aan vast te zitten...)...

wat doe ik dan op dit forum? proberen mezelf wat te forceren. kijken hoe andere mensen dit beleven. maar het werkt niet, ik word alleen triester: blijkbaar is iedereen behalve ik wèl rotsvast overtuigd dat ie een kind wil???

ik sta dus in de schoenen van jouw vriend. en geloof me, ik ontplof van de schuldgevoelens. ik zie hoe enthousiast hij speelt met kindjes van vrienden en hoe triest hij is omdat hij er zelf nog geen heeft (hij vindt zichzelf nu al een oude papa, had eigenlijk graag op zijn 25ste of zo al een eerste kindje gehad... niet dat ik hem al zo lang laat wachten, toen waren wij nog niet samen!). maar wat moet ik dan? toegeven? en dan hebben we een kindje met een mama vol twijfels die niet helemaal voor hem/haar kan gaan, da's toch ook niet de bedoeling?

sorry, ik wil niet ongevoelig overkomen, maar jullie lijken zo gefixeerd op die zwangerschap en dat kind!!! als ik dat merk bij mijn vriend wil ik helemaal geen kind meer, omdat ik gewoon niet meer weet of ik het zelf wil, of of ik het alleen voor hem zou doen.

hou van elkaar in plaats van druk te zetten op je relatie... en van al die stress raak je helemaal niet zwanger... allemaal makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk. maar het leven is ook heel mooi met zijn tweetjes, en als je weet dat je vriend op termijn wel kinderen wil, en jij weet dat je bij hem wil blijven, zet het dan van je af en dan komt het allemaal vanzelf wel! (maar niet al volgende maand!)

elke

beste,

Ik wil niemand schrik aanjagen en teleurstellen, maar ik wil toch even mijn verhaal kwijt, zodat jullie weten dat het ook een mogelijkheid is.

Ik was getrouwd en na ongeveer een jaar getrouwd te zijn begon ik dat het nu toch misschien wel tijd werd om eens aan kindjes te gaan denken aangezien hij toch een beetje ouder was dan ik. Voor we getrouwd waren had ik een keer gedacht dat ik zwanger was, en toen zei hij van ach ja, dan is het zo he, dat nemen we erbij. Maar na een tijdje wam mijn menstruatie toch door, dus het kwam niet meer ter sprake.Aangezien mijn (ex-) man ooit zo had gereageerd op een eventuele zwangerschap dacht ik dat alles goed zat. Tot die dag dus. Plots wou hij geen kinderen meer, nu niet, nooit niet. Hij had geen behoefte aan "iets dat over de grond kruipt". Totaal ontredderd omdat ik het niet begreep, hadden we urenlange ruzies en vooral ik huilbuien. Na een halfjaar van ruzies besloot ik tijdelijk naar mijn ouders terug te gaan. Ik kon het niet meer aan. Ik wou hem op dat moment niet kwijt, maar wou ook geen leven waarbij ik er bewust voor kies zonder kinderen te blijven. Daarvoor wou ik dat te graag.

Omdat ik hem te hard miste en hij mij bleef aanhalen, ben ik na een maand terug gekomen bij hem. In de hoop dat hij wel zou bijdraaien. Elke babyborrel, elke geboorte hoopte ik stiekem dat het hem zou overtuigen. Tevergeefs zo bleek. Opnieuw keerden de ruzies terug.... Tot we besloten dat het zo niet langer kon. Ik deed weer mijn best om mijn kinderwens uit mijn hoofd te bannen want dat was de enige mogelijkheid. Dat ging een hele tijd goed (pakweg 3 maanden). En toen kwamen er heel andere zaken aan het licht, kreeg ik vermoedens dat hij mij bedroog en ja hoor, met Kerst vond ik een liefdevolle boodschap van zijn assistente waarin de liefde duidelijk werd verklaard. Ik heb hem ermee geconfronteerd en hij zei dat hij gevleid was doordat wij zoveel ruzie hadden, maar dat is voor mij dus de grootste zever.

Uiteindelijk ben ik het diezelfde dag nog afgetrapt. Hij heeft nog een half jaar getracht mij te overtuigen terug te komen. Tot we gingen scheiden. DAN wou hij plots wél kinderen. Maar voor mij was het op dat moment voorbij, ik kon niet meer houden van een man die mij zoveel verdriet had aangedaan. Ik wil kinderen met iemand die wel van me houdt en die er met hart en ziel achterstaat. Want uiteindelijk is het niet niets , een kind opvoeden.

Nu heb ik een schat van een vriend en zijn wij aan het proberen voor een eerste kindje. Dat gaat niet op 123 , maar hij staat er tenminste achter en wil het zelf ook heel graag en steunt mij hierin. Bij hem voel ik mij geborgen en geliefd. Ik wil maar aantonen, dat je misschien ook moet nadenken over je relatie en op de lange termijn denken. Gaat hij ooit echt kinderen willen met jou of houd je jezelf dat maar voor??? Ik heb lange tijd gedacht dat ik hem van gedacht kon veranderen, maar dat is volgens mij niet de juiste manier. Binnen een koppel moet een kind komen uit liefde, en anders kan je er maar beter alleen voor gaan, daar zijn ook nog tal van mogelijkheden voor.

Ik wens iedereen die in dit lastige parket verzeild is geraakt veel succes. Jullie geraken er op een dag wel uit, maar vergeet vooral jezelf niet, en ook niet je biologische klok! Het is de normaalste zaak van de wereld dat jullie kinderen willen en niemand heeft het recht jullie dat te ontzeggen. (Het heeft lang geduurd eer ik dat heb beseft) En als je partner het toch niet wil, is dat misschien eerder het teken dat je een andere levensvisie/bestemming zoekt?

Succes!
c