Anoniem,

ik krijg de tranen in mijn ogen van je verhaal... ik vind het vreselijk erg voor je, en wou daarom toch een berichtje achterlaten.

Ik veroordeel je helemaal niet, mensen moeten soms beslissingen maken door situaties of door andere personen, en helaas, worden soms beslissingen gemaakt die op dat ogenblik het beste lijken, maar achteraf helemaal niet waren wat jezelf wou.

Ik hoop uit de grond van mijn hart dat je dit een plaatsje kan geven en verwerken, terug kan genieten van het leven zonder schuldgevoelens te hebben.

En zoals nog al iemand zei, laat schuldgevoelens je kinderwens niet in de weg staan ! Maar je partner moet er dan wel mee akkoord gaan uiteraard.. anders sta je opnieuw voor zo'n helse beslissing...

Knuffel en liefs
snuitje

Allemaal echt heel erg bedankt voor jullie reacties!!!!!

Het doet me allemaal erg goed op dit moment! Ook bedankt voor de link naar die site, Jetje.

Het zijn inderdaad mijn schuldgevoelens die op dit moment een eventuele nieuwe zwangerschap in de weg staan, ik vind het niet eerlijk naar het andere kindje. Plus heb ik steeds in mijn achterhoofd dat ik gestraft ga worden omdat ik een abortus heb laten doen..

Ik hoop inderdaad dat ik het een plekje ga kunnen geven, maar zoals het nu gaat is dat voorlopig nog niet aan de orde helaas.

Helaad kan ik er wel over mee praten
Heb in oktober 2004 een abortus moeten doen na heel erg lang na te hebben gedacht maar het kon gewoon niet anders
Het was heel erg tegen mij gevoel in want heb altijd van kleins af aan gezegt als ik zwanger word hoe dan ook laat het nooit weg halen dacht ook altijd het leven is al zo kort in veel gevallen dus kan het niet van het leven beroven maar toen deze zwangerschap zo liep moest ik wel en het doet me nu nog veel pijn en het heeft me zelfs me relatie gekost een relatie van 10 jaar maar we konden er samen niet over praten en we hadden al wel een zoon die is nu 8 er daar ben ik dan ook trots op we zijn op dat moment wel als goede vrienden uit elkaar gegaan en nu ik al een tijdje een nieuwe relaite heb kwam het verdriet toch weer om hoog want hij heeft zelf geen kinderen en ik wil dolgraag de stap toch nog een keer nemen om zwanger te worden maar het rot gevoel blijft me bij en ook de angst of dit wel goed komt.
maar het praten erover is echt zo belangrijk zo kun je het met de tijd eeen plaatsje gaan geven maar vergeten doe je het nooit
maar wie weet komt er voor jou ook nog wel een tijd dat je toch denk ik wil er nu toch voor gaan (ben nu ook sinds maart gestopt met de pil)maar denk dan wel ik heb die abortus met een rede gedaan en staat los van nog een zwangerschap op dat moment kon je niet anders en denk aan wat voor leven je dan misschien had gehad zo denk ik soms en dat helpt me dan wel om het toch weer iets beter in te zien echt alles op zijn tijd
hoop dat je snel een beetje steun hier vind bij mensen das ook wel fijn denk en als je vragen heb gewoon stellen !!!
dit is pas de 2 dag dat ik hier kom dus ook wel lastig om zo me verhaal te doen maar hoop dat je er iets aan hebt

Groetjes didi

hoi hoi...

Nogmaals bedankt voor de reacties!
Ook iedereen die hier zijn/haar verhaal met mij deelt ontzettend bedankt! Ik haal op een of andere manier veel steun en troost uit jullie reacties en het gewoon hier mee lezen op het forum.

Zelf heb ik op dit moment eigenlijk niet de energie verder te schrijven nu, maar wilde jullie toch bedanken!!!

Anoniempje.

hallo anomiem,

ik wil je ook even een hart onder de riem steken.
ik vind het ook heel erg wat ik allemaal lees en je moet je zeker de schuld niet geven van dit alles. ik begrijp je schuldgevoelens.
ik heb het gelukkig nooit meegemaakt een abortus maar ik kan wel begrijpen als iemand het zou doen wegens bepaalde redenen.
ik ben een beetje ongepland zwanger geraakt en mijn vriend wilde toen ook een abortus en als ik naar hem had moeten luisteren, dan had ik nu mijn lieve zoontje niet dus ik ben maar al te blij. wat als ik nooit meer zo'n kans zou krijgen?
oké, ik mag er niet te fel bij stilstaan.
ik begrijp je gevoellens. je hebt 2 kindjes dus trek je daaraan op. er was geen plaats voor een 3de, jammer maar het zij zo. klint misschien cru als ik dat zo zeg...
hou je taai!
vele groetjes,
dorientje

hallo stubje,

wat erg te horen van jou.
geef het wat tijd. als je het echt niet kan verwerken, moet je erover praten en misschien moet je wel een beetje hulp zoeken...
ik heb een zware postnatale depressie gehad en ik zag het totaal niet meer zitten. ik ben eruit geraakt, met hulp van anderen.
ik wil maar zeggen, hoe diep je ook kan zitten op een gegeven moment er is altijd wel een uitweg en na regen komt zonneschijn! altijd!
kop op!

Meis, wat ontzettend naar dat dit jou moest overkomen.
Zelf heb ik gedeeltelijk een ervaring met abortus, ik was ongepland zwanger en het was echt de meest slechte timing ooit!
We hebben toen samen besloten om het niet te houden, maar achteraf ging abortus ook niet door omdat ik ook nog eens een buitenbaarmoederlijke zwangerschap had en die is ook nog geeindigd in een miskraam.
Maar het feit dat je in die kliniek bent geweest, op de tafel hebt gelegen en de sfeer hebt geproefd... dat maakt al indruk.
Dit heeft heel veel tijd nodig, en neem die tijd ook.
Op een gegeven moment krijgt een plekje, of het makkelijker wordt is nog maar de vraag.
Maar je hebt het niet voor niks gedaan, er is niemand die je veroordeeld.
Misschien komt er toch een tijd dat jij en je man beiden klaar zijn voor een derde kindje.

Heel veel sterkte, en zoek op tijd naar hulp als het echt niet gaat.