Nu ben ik echt wel benieuwd aan't worden! Nessie, laat ons snel weten hoe het met jou en je dochtertje gaat!

Groetjes,
Belle.

volgens mij ligt zij momenteel lekker te genieten van haar dochtertje!

Hey dames, sorry dat het zolang geduurd heeft, maar het is hier redelijk druk en ik probeer ook nog wat te rusten. Het gaat hier allemaal goed hoor. Hieronder mijn bevallingsverhaal, denk dat jullie daar op zaten te wachten hé.

En mijn profiel is ook aangepast ondertussen.

7 mei 3u15: Ik word wakker van wat krampen en ga naar het toilet. Daar heb ik wat slijmerig bloedverlies en ik denk dus het verlies van de slijmprop. Hopen dat het nu doorzet en we vandaag ons meisje in onze armen hebben. Ik ga terug in bed en wacht af of de weeën gaan beginnen. Ze blijven komen met een zekere regelmaat. Ik probeer nog gewoon in bed te blijven tot de ochtend, het is nog te dragen zodat ik mijn ventje nog wat rust gun en we Ilian naar de om kunnen brengen.
Omstreeks 6u worden de weeën toch wat pijnlijker en korter op elkaar, we besluiten dan maar om ons rustig klaar te maken, een douche te nemen, valiezen in de auto en nog wat ontbijten. Rond half 8 vertrekken we, eerst Ilian afzetten en dan door naar het zh. Daar komen we aan om 8u en een uur later lig ik op de verloskamer voor een 1e onderzoek door de gyn. Ik heb dan 2cm, maar baarmoederhals is helemaal nog niet gunstig. De pijn is nog te doen, maar rond de middag wordt het toch wat zwaarder en pijnlijker. Ik krijg nog wat te eten, bouillon met toast, niet veel dus en daarna een lavement. Ik zit dan op een kleine 3cm. Het gaat dus maar traag vooruit en het gedacht van in de namiddag ons meisje in onze armen te hebben laat ik maar varen. Ik hoop gewoon dat het nog voor 7mei gaat zijn.
Om 15u heb ik het echt zwaar en zie het niet meer zitten van de pijn. De weeën komen en gaan, de pieken zitten tot aan de lijn van 100, al duren ze niet zolang. Ik laat de vroedvrouw komen en vraag voor een epi. Ze vraagt of ik niet in bad wil omdat dit zou kunnen helpen. Ik wil echt niet, zo’n pijn heb ik. Ze kijkt de ontsluiting nog eens na, nog steeds een 3cm, maar baarmoederhals is al gunstiger. Ik wil echt wel die epi, en ze laat de gyn komen. Die probeert me te overtuigen om toch even in bad te gaan omdat het kan helpen om de arbeid echt op gang te krijgen. Het enige wat me in bad gekregen heeft is het feit dat ze nog geen epi wilde geven omdat het kon stilvallen en ze dan ’s avonds opnieuw een ks zou moeten doen omdat ze geen opwekkers mochten geven.
Een beetje tegen mijn zin kruip ik dan toch maar in bad. En het hielp idd wel een stuk om de pijn te verzachten, maar na een uur voelde ik elke wee weer pijnlijker worden. Toch hield ik nog wat vol en om 16u45 besluit ik dat het genoeg geweest is en wil uit bad, maar ik wil dan ook direct een anesthesist gebeld zien om de epi te zetten. Om 17u lig ik terug droog op bed en de vroedvrouw kijkt nog eens naar de ontsluiting, nu zit ik toch al op een kleine 5cm, het bad heeft dus geholpen. Maar de weeën worden echt pijnlijk en moeilijk om door te komen, ik heb hevige rug- en buikweeën en wil dus echt wel epi, dit houdt ik niet nog uren vol hoor.
Om 17u30 komt de anesthesist om de verdoving te zetten, niet makkelijk om tijdens de weeën stil te blijven zitten, maar het vooruitzicht dat het snel over is doet deugd.
Om 17u45 breekt mijn water, dat hoeven ze dus al niet meer te doen. Tegen 18u werkt de epi en kan ik eindelijk ontspannen en af en toe wat indommelen.
Om 20u45 voel ik druk en bel de vroedvrouw, ik heb dan volledige ontsluiting, maar voor persen is het nog wat vroeg, ik zou dan een uur moeten persen, dat zie ik ook niet echt zitten. Dus nog even volhouden tot het niet meer gaat van de druk.
Om 21u45 is het zover, ik bel de vroedvrouw en zeg dat de druk erger wordt, ze legt me op mijn rug en ik mag al eens meepersen om te zien of ons meisje zin heeft om geboren te worden. Dat is zo en papa kan de haartjes al zien.
Om 21u50 arriveert de gyn en de assistent, ik lig klaar in de ‘beugels’ en bij de volgende wee mag ik meepersen. 4à5 weeën, 20min, een knip en duw op mijn buik later, wordt ons meisje op mijn buik gelegd. Eindelijk is ze geboren na ongeveer 19u arbeid!! Omdat ze niet direct begint te huilen, wordt ze terug weggenomen om onderzocht te worden, ze krijgt een apgar van 8, maar na 10min is het al een 10. We mogen nog even bekomen voordat we naar onze kamer gaan en ik wordt gehecht.
Onze meid is een stevige van 3.535kg en 52cm.

Jinte is een heel rustige baby, enkel heeft ze veel last van verborgen reflux, ze krijgt dus na elke voeding gaviscon en aangepaste AR-pap. Veel houdt ze er nog niet van binnen omdat ze het ongelooflijk vies vindt en dus terug uitspuwt. Slapen gaat ook goed, ’s nachts laat ze al wel een keer 6u tussen de voeding.
Ik ben mijn buikje kwijt, enkel heb ik nog hevige pijn en kom de dag niet door zonder pijnstillers. Van de knip zelf heb ik niet zoveel last meer, eerder mijn staartbeen dat waarschijnlijk geraakt is bij de bevalling. Ik voel nog steeds die druk vanbinnenuit en stappen, zitten, rechtstaan is allemaal pijnlijk. Hopelijk is het over enkele dagen toch een stuk beter.

Zo, een heel verhaal hé. Het was dan ook een lange dag.


Tot de volgende!!!

Hey allemaal, bedankt voor de felicitaties en complimenten over de naam. Die hadden we ook al bij Ilian mocht hij een meisje zijn, dus we zijn niet opnieuw op zoek moeten gaan. We vonden ook dat de 2 namen goed bij elkaar passen, dus mooi meegenomen.

@ Liesbet, hoelang heb jij dan last gehad van je staartbeen? Ben het echt wel beu nu al, kan niet deftig iets doen in het huishouden of voor de kindjes zorgen. Al een geluk heb ik een nieuwe man die nog de hele week thuis is om te helpen en kraamhulp. En af en toe een oogje dichtknijpen als er iets vuil bijligt.
Ik ben gisteren toch voor de zekerheid naar spoed geweest om mijn knip te laten nakijken en die was in orde, dus het is echt mijn staartbeen. Mijn eigen gyn was van wacht, dus daar was ik al blij om. Ik moet nu 2 dagen extra pijnstilling nemen (ik probeerde het tot een minimum te beperken) en dan weer wat minder. En het helpt echt wel met die extra pijnstillers. Allé, ik voel het nog wel, maar ik kan al normaler gaan zitten en stappen.
Heb in het zh de 2e dag ook voltaren spuiten gehad omdat het anders niet te doen was hoor. Zal blij zijn dat het achter de rug is, want genieten is er zo ook niet bij hé.
En blij dat ik geen bv geef, anders had ik het helemaal niet aangekund.


Maar voor de rest is Jinte een brave meid. Ze slaapt bijna de hele dag en nacht. We horen haar enkel als ze honger heeft, 's nachts laat ze er al eens 6u tussen. Ze neemt al wel gaviscon tegen verborgen reflux, en die helpt goed. Na haar pap van 10u vindt ze wel moeilijk haar slaap, precies of ze heeft niets gegeten. Meestal moet ze dan rond 00u een nieuw flesje krijgen en dan slaapt ze door tot 's morgens 6u ongeveer. Dus we gaan vandaag proberen haar laatste flesje te vergroten en zien of ze dan wel beter inslaapt voor de nacht.

Groetjes!

Een dikke proficiat Nessie! Jinte is een hele mooie naam!
Geniet maar van jullie kleine meid!

Hey dames!

@ Liesbet, geeft me weinig moed hoor je ervaring. Maar ik kan je wel zeggen dat het vanaf vandaag een stuk beter gaat; Heb al minder pijnstilling nodig, dus hopen dat het nu de goede kant uitgaat en ik bij de gelukkigen ben waar het snel voorbij gaat.
Maar je beschrijft echt wat ik voel, elke verandering van houding deed enorm pijn, en dan 's nachts uit bed om eten te geven en terug te gaan zitten. Auw!!! Maar het gaat nu al heel wat beter en ik kan al terug wat normaal uit de voeten.

@ Hannah, wel druk blijkbaar. Maar als je je werk graag doet, moet je het blijven doen. ZO kom je ook onder de mensen natuurlijk.
En Ylias al zo'n flinke kleuter!! Lina is ook snel groot zeg, al 17maanden. Pff, waar is die tijd allemaal naartoe hé.


Allé, ga nog wat tv kijken.


tot de volgende!!!

Hey allen!

Hoe is het hier met de jonge mama's en de kleine boelekes?
En hoe is het met de rest (daarom niet oude ) mama's en de iets grotere kindjes?

Hier is het ongelooflijk druk! Op't werk voel ik me elke dag dichter bij een depressie komen. Echt niet normaal meer! Het is niet gewoon druk, neen, het is onhoudbaar op dit moment. We zijn met vijf om een dienst recht te houden. Maar ik ben er zeker van dat we zelfs met twee man meer alles niet op tijd af zouden krijgen. . Neen echt. We zitten met twee onhaalbare deadlines. We doen ons best, ookal weten we dat het gewoon niet haalbaar is. En iemand erbij krijgen, zit er niet direct in... Pff, we kunnen niet meer dan ons best doen natuurlijk, maar denk je dat er dan eens een dankwoordje vanaf kan?

Maarja, langs de andere kant is het een goei teken zeker? Als er werk is, weten we wat doen. En dan is er in principe ook werkzekerheid he. We proberen het vol te houden!

Sorry voor m'n gezeur, maar het moest effe van m'n hart.

Groetjes allemaal!
Belle.