De gyne zei me toen dat het zo laat in de zwangerschap niet veel voorkomt dat er nog iets misgaat. Zelf sta je er ook niet bij stil, de eerste 3 maanden zijn voorbij en YES op naar de eindstreep (om het zo maar te zeggen). Maar ik denk dat er slechts een handvol stilstaan bij wat er nog allemaal kan mislopen. Zelf ben ik er heel hard van verschoten hoeveel mensen hun kindje eigenlijk moeten afgeven nog voor ze het hebben leren kennen.

Weet je dat ik me soms schuldig voel over hoe goed we de dagen doorkomen, we praten veel om haar en huilen af en toe, maar ik voel me soms echt schuldig (heel raar hoor) dat we er zo goed mee om kunnen (de resultaten van de autopsie hebben hier ook ongetwijfeld mee te maken, ben ik zeker van), ook schuldgevoel over het feit dat de drang naar een broertje of zusje voor onze Korben niet is verdwenen, integendeel, is nog toegenomen.

Ikzelf heb ook het liefst dat ze me er over aanspreken. Vele mensen durven dit niet goed, hebben schrik om de verkeerde dingen te zeggen. Maar toch is het wel leuk als mensen me vragen hoe het is en me mijn verhaal laten doen. Ons Ruhne heeft is dood geboren maar toch vertellen we er graag over. Voor ons heeft ze en zal ze altijd bestaan.

En het feit dat anderen geïnteresseerd zijn in jouw verhaal en je gevoelens helpt.

Wanneer de persoon aan wie je vraagt hoe het gaat het moeilijk heeft, zorg dan gewoon dat je er bent voor hem / haar, laat ze wenen, laat ze boos zijn, laat ze ... vertellen.

Dat hangt natuurlijk van persoon tot persoon af. Mij doet het deugd dat er mensen over spreken. Ik ben mama en ben zoals elke andere mama zo trots op mijn zoon. Soms gaat het wel beter dan anders. Er zijn van die dagen dat de tranen in je keel zitten en het moeilijk praten is. Ik ben nu net van werk veranderd en wanneer de mensen vragen of ik kinderen zeg ik de waarheid. Je merkt dat mensen niet weten hoe er mee om te gaan, maar dat begrijp ik.

Vandaag zou ons Ruhne 3 maanden geworden zijn. Het gaat redelijk goed met ons, hoewel er nog geregeld moeilijke momenten zijn (wat normaal is uiteraard).

Ondertussen is mijn zus zwanger (nuvaring vergeten te halen in de periode dat ik aan het bevallen was en patat ...) en ze had me vroeger al laten weten dat ze wilde dat ik meter zou worden. Ik was super blij voor hen op het moment dat ze mij dit vertelden en heb natuurlijk ja gezegd op het moment dat ze me vroeg om meter te worden.

Wij zelf zijn nog steeds aan het wachten op de resultaten van de genetische testen. Normaal gezien zouden we eind deze maand iets moeten weten, maar ik ben er van overtuigd dat dit meer tijd in beslag zal nemen. En dus kunnen we ondertussen niet voort. Da wachten vind ik er toch allemaal te veel aan hoor. Wachten tot de bevalling, wachten op het autopsie rapport en nu wachten op die resultaten.

Lieve schat,
vandaag ben je 3 maanden, wat ik er niet voor zou geven om je een dikke zoen te kunnen geven en eens goed vast te kunnen nemen.
We zien je graag en denken nog elke dag aan jou, zelfs je broer van ondertussen 4 zegt nog geregeld dat hij het niet leuk vind dat je in de hemel bent. Wat had je toch een trotse grote broer gehad. Aan knuffels en kusjes van hem zou je zeker niet te kort zijn gekomen.
We missen je en zien jou zo ontzettend graag.