Hoi

Bedankt voor jullie lieve reakties.
Het is inderdaad heel erg schrikken geweest. Hoewel ik wist dat de kans bestond dat ik te vroeg zou bevallen is het toch nog als een donderslag bij heldere hemel. Ik voelde me de laatste tijd wel goed en had in mijn ogen niet veel last van harde buiken.
Zondagochtend 4 mei lag ik in de zetel tv te kijken toen ik iets voelde lopen. Eerst dacht ik nog urine, maar toen ik rechtstond was er geen twijfel mogelijk: water gebroken. Het stroomde er letterlijk uit. Lichtjes in paniek naar ziekenhuis gereden. Daar onmiddellijk aan monitor, wat een opluchting toen ik het hartje hoorde! Gynaecoloog bevestigde dat het mijn vliezen waren. Het zat nog heel hoog en het hoofdje had dus bijna niets tegengehouden. Ik kreeg een spuitje om de longen te laten rijpen en werd aan het infuus met weeënremmers gelegd omdat het duidelijk was dat deze ook doorbraken.
Er werd naar Genk gebeld omdat deze een uitgebreide neontologie afdeling hebben. Met de ambulance werd ik overgebracht ( een helse rit brrr).
In Genk terug aan de monitor en opnieuw dezelfde conclusie, ook nog echo van de baby, alles leek in orde. Ik mocht het bed niet meer uit omdat ik anders nog meer water zou verliezen. Dit was verschrikkelijk. Ik voelde de hele tijd neiging om te plassen en stoelgang te maken, op de bedpan lukte niet echt. In de namiddag kreeg ik meer en meer last maar de monitor registreerde amper iets. Ik werd wanhopig omdat ik dacht dat ik dat geen week zou kunnen volhouden. Ze wilden nog niet inwendig onderzoeken omdat dit prikkelend zou kunnen werken.
's Avonds werd ik echt ellendig. Ik heb mijn vriend met de bedpan laten lopen, niet normaal. Mijn ouders waren op bezoek maar heb ik nog maar weinig van geweten. Vroedvrouw kwam erbij en besliste om de gyn erbij te halen. Conclusie was snel gemaakt. Om 20u 15 had ik 4 cm ontsluiting. Ik werd rechtstreeks naar de verloskamer gebracht. Daar aangekomen mocht ik nog steed bed niet uit, weeënremmers werden afgesloten. Ik kon me niet draaien omwille van infuus en dus moeilijk mijn weeën opvangen. Ik besliste dan ook snel voor epidurale. Had ook schrik dat de kleine ervan zou afzien als het nog te lang zou duren.
Om 21u15 epidurale. Ik riep dat deze niet hielp, ze wilden de dosis hoger zetten maar werd terug misselijk. Gyn zag dat ik mee aan het persen was. Terug voelen naar ontsluiting, en was volledig. Ben de verlostafel opgekropen. Heb slechts 10 minuten moeten persen. Op een gegeven moment zegt gyn dat ik even moet wachten omdat de kinderartsen er nog niet waren. Heb geroepen dat ik het niet meer tegenhield, hij moest eruit. Er stonden inmiddels acht mensen rond mijn bed. Ben niet gescheurd of geknipt, wel geschaafd omdat het zo snel ging. Hij heeft een minuutje op mijn buik mogen liggen maar viend heeft navelstreng niet mogen doorknippen. Heb dan 3 keer moeten vragen wat het geslacht was, een jongen: quentin. Kinderartsen hebben hem dan overgenomen en hij is bijna onmiddellijk beginnen huilen. Opluchting!! Hij woog 1866 en 45.5 cm. Voor 29 weken en 5 dagen dus erg groot en zwaar. Ik heb de hele week al moeten zeggen dat ik niet verder zwanger was dan ik dacht. Jullie weten het beste hoe ik er mee ben bezig geweest om zwanger te worden.
Hij heeft 2 dagen aan de bademing gelegen. Hij kon het zelf wel maar hij maakte zich erg boos en putte zichzelf uit.
Hij is zaterdag ook van de intensieve box naar the 'High care' mogen gaan. Donderdag heb ik hem voor de eerste keer mogen vasthouden. Het was slechts 5 minuten maar de tranen stroomden. Nu mag hij er 2 keer per dag uit om te kangeroeën of vast te houden. Zijn ademhaling is goed. Alleen zijn maagje en darmpjes werken nog niet, hij verteerd nog niet. Hij krijgt nu om de 3 uur 2cc moedermelk maar dit komt meestal teurg. Maar dat is normaal voor zijn leeftijd zeggen ze.
Ondertussen heb ik al een hele verzameling melk in de diepvries zitten. Borstvoeding was heel snel op gang gekomen en nu kolf ik braaf om de 3 uur voor hem. DIt is erg vermoeiend maar ik heb het over voor mijn ventje, het is op dit moment het enige wat ik voor hem kan doen. Als zijn vertering voer een week werkt mag ik hem voor de eerste keer aanleggen. Daar kijk ik al erg naar uit. Ik heb al de botte opmerking gekregen dat als hij thuis was ik ook om de 3 uur eten moet geven, maar het is toch nog anders om je beby te voeden dan aan een machine te hangen.
Verder bekijken we het van dag tot dag. Ik heb geen idee wanneer hij naar ons ziekenhuis mag komen, laar staan naar huis. Waarschijnlijk wanneer hij 37 weken is, maar nogmaals ik durf nog niet zover vooruit te kijken
Ik ben apêtrots op mijn ventje. Hij doet het supergoed voor zijn leeftijd!
Sorry voor mijn lange verhaal, maar het deed deugd om het even op te schrijven!

Groetjes,
Aiko

Amai Aiko, wat een bevallingsverhaal; goed dat alles goed is met jullie kleine ventje. Ik hoop dat hij snel goed gaat drinken en dat hij snel met jullie naar huis mag. Proficiat trouwens.

Heb vandaag 1ste echo gehad, wat vroeger dan verwacht, had enkele druppeltjes bloedverlies (bleek van innesteling te zijn) en de gyn. wou mij geruststellen door een echo te doen. Er was al een vruchtzakje te zien en een kloppend hartje, nog ietsjes te traag (rond de 100 sl/min), maar dat zou zijn omdat het hartje nog maar net ontwikkeld is. Volgende week donderdag mag ik al terug. Daarna mag ik kiezen ofwel wekelijks op controle ofwel 2-wekelijks (tot op 12 weken).

groetjes